𝓡𝓮𝓼𝓲𝓵𝓲𝓮𝓷𝓬𝓮 ★

نیمه‌ی تاریک ذهنم انگار پر شده از هیاهویِ دخترِ جوانی ، که تقاضایِ اندکی مهربانی دارد !

نواختن ! این ایده ی معرکه از کجا اومد ... ؟

خواندن و فکر نکردن ...

سالِ ما نبود ...

زندگی در ایران غمگین است و تنها داشته‌ی این روزهایمان شرافت‌مان است ...

تمام عُمر به دنبال شاهد گشتی تا رنجت را تایید کنند ، خودت مگر آنجا نبودی ؟

هیچ می‌گویی اسیری داشتم حالش چه‌شد ؟ خسته‌ی من نیم‌جانی داشت ، احوالش چه شد ؟

گاه آن‌کس که به رفتن چمدان می‌بندد ، رفتنی نیست ، دو چشم نگران می‌خواهد .

دمی دیدن طلوع صبحگاهی خانه‌ی مادربزرگ ...

Just listen ...

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم ، شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر ...

صدسال ره مسجد و میخانه بگیری ، عمرت به هدر رفته اگر دست نگیری ...

ای که مسجد میروی بهر سجود سر بجنبد ، دل نجنبد... این چه سود ؟

اینکه لحظاتی قبل از وداع با دنیا با لبخندی بگویی سرگذشت شیرینی بود .

خاطرات می‌توانند انسان را جاودانه کنند تا وقتی که کسی باشد که دلش بخواهد آن ها را بشنود و تعریف کند . هردو در نهایت میمیرند _ آدام سیلورا

_دزدیدیش ؟ + میتونستم بدزدمش اما خریدمش . پیرمرد و دریا

پیرمرد گفت : 'درد برای انسان مهم نیست . ' آه درد ، چه واژه‌ی دردناکی ..!

قسمت غم‌انگیز آن است که در نهایت ، همه به نبودنتان عادت میکنند ؛ گویی که هیچ وقت نبودید .

و مهم ترین بخش آن است که دریابی مرگ بخشی از زندگی‌است ، نه نقطه مقابل آن ...