Harm Kersten (@2Mup) header
Harm Kersten (@2Mup) profile picture

| op donderdag geboren zondagskind | 🏃🏼‍♂️☠️ |druktemaker | ❌❌❌

Groesbeek, Nederland
Joined July 2009
Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)Photo by Harm Kersten (@2Mup)
Bijpassende vlaggen zijn te bestellen op rodelijn.org
50
288
27
1,032
49,767
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Jesse Klaver stijgt in de peilingen. Zijn partij staat inmiddels duidelijk boven de verkiezingsuitslag. Het verbaast me weinig. Hij kan dag in, dag uit herhalen dat werken moet lonen en dat de rijken daarvoor moeten betalen. Wie gaat daar nu tegenin? Je krijgt het immers beter terwijl een ander de rekening betaalt. Het rekken van de discussie over het belastingstelsel kan hem denk ik niet lang genoeg duren. Iedere onderhandelingsronde geeft hem de gelegenheid hetzelfde verhaal te vertellen. Klaver komt op voor werkenden. De coalitie moet uitleggen waarom ze niet meegaat. De effecten van zijn voorstellen krijgen veel minder aandacht. We horen wie moet betalen. Maar wordt werken daarmee ook aantrekkelijker? “Werken moet lonen” heeft die belofte in zich. Wie een baan aanneemt of meer uren gaat werken, moet daar financieel meer aan hebben. Dat kan ook helpen de werkdruk te verlagen. Als meer mensen werken of extra uren maken, kan het werk over meer beschikbare uren worden verdeeld. Het CPB heeft het verkiezingspakket van zijn partij doorgerekend. Zonder compromissen met andere partijen. De conclusie: “In totaal leidt het pakket op termijn tot een afname van de werkgelegenheid van 3,0% ten opzichte van het basispad.” Omgerekend naar het aantal uren dat Nederland nu jaarlijks werkt, komt dat neer op ongeveer 450 miljoen werkuren minder per jaar. Dat effect ontstaat geleidelijk. Tijdens de kabinetsperiode berekent het CPB nog extra werkgelegenheid, maar op lange termijn overheerst het lagere arbeidsaanbod. Het gaat om een structureel verschil, jaarlijks minder gewerkte uren dan zonder deze plannen. Juist Klaver verwijt de politiek een gebrek aan vooruitdenken. Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen zei hij, “Er wordt voortdurend vooruitgeschoven en weggekeken, totdat het te laat is.” Dan lijkt het me redelijk om ook de langetermijneffecten van zijn eigen plannen te bespreken. Zijn plannen kunnen mensen meer te besteden geven. Maar meer inkomen krijgen betekent niet automatisch dat werken beter wordt beloond. Klaver verlaagt de arbeidskorting, het belastingvoordeel dat aan werken is gekoppeld. Tegelijk introduceert hij een basiskorting die ook beschikbaar is voor mensen zonder betaald werk. Het CPB noemt zulke maatregelen als verklaring voor de afnemende prikkel om te werken. Het gaat om het gezamenlijke effect van zijn voorstellen. Daarom laat je een pakket doorrekenen. Zodat je kunt zien of de uitwerking past bij de belofte. Waar hetzelfde werk met minder beschikbare mensen moet worden gedaan, zal de werkdruk stijgen. Vervolgens kunnen Klaver en zijn vriend Spekman samen optrekken om meer geld voor de werkenden te eisen en de boel plat te leggen. En als de werkdruk oploopt, ligt het natuurlijk aan de werkgevers. Die moeten meer betalen voor een probleem dat Klaver zelf helpt veroorzaken. Ik wacht nu op een journalist die Klaver vraagt hoe hij die CPB-uitkomst met zijn belofte rijmt.
51
157
10
559
24,500
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Ik zat in de auto en luisterde naar een vertegenwoordiger van PRO, het voormalige GroenLinks-PvdA. Volgens mij was het bij BNR. De man vertelde het inmiddels vertrouwde verhaal over de breedste schouders. Over mensen met een jacht, die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Zijn partij was er voor de gewone werkende man. Het verhaal is overzichtelijk. Meer geld voor de zorg, het onderwijs en de bestaanszekerheid. We hebben een plan. De rijken gaan meer betalen. We belasten vermogen, winst en erfenissen zwaarder en daarmee betalen we de voorzieningen. Terwijl ik luisterde, vroeg ik me af wat er gebeurt als we gewoon eens uitvoeren wat PRO en en het inmiddels aan Pro vastgeklonken Volt hebben bedacht. PRO groeit in de peilingen. Het verhaal dat de breedste schouders de begrotingsproblemen zullen oplossen spreekt kennelijk aan. Laten we die beloofde bijdrage dan eens ophalen en kijken waar we uitkomen. Het CPB heeft dat doorgerekend. Met de plannen die GroenLinks-PvdA in 2025 aanleverde, komt de staatsschuld in 2060 uit op ongeveer 130 procent van de economie. Bij Volt op 150 procent. En ja, alle voorgestelde belastingverhogingen van beide partijen zijn daar in verwerkt. De jachteigenaar heeft dan meer betaald. Vermogen en erfenissen zijn zwaarder belast. Toch groeit de schuld met deze ingrepen door tot boven het huidige niveau van Frankrijk, dat nu op 119 procent staat. Het Frankrijk waarvoor de OESO berekent dat richting 2030 ongeveer 100 miljard euro aan structurele begrotingsverbetering nodig is. Het Frankrijk waar de regering de begroting niet meer sluitend krijgt en elke bezuiniging tot nationaal verzet leidt. Waar inmiddels de militairen de veiligheid van de burgers moeten bewaken. Het Frankrijk dat aan de rand van de financiële afgrond staat. Ook in Nederland klinken waarschuwingen. De Raad van State schreef bij een schuld die richting 126 procent gaat dat onze voorzieningen moeilijk houdbaar blijven. De plannen van PRO en Volt komen daarboven uit en dan zijn de gewenste belastingverhogingen al zonder compromissen meegerekend. Daar zit een merkwaardige belofte. De kiezer krijgt te horen dat de rijken de rekening zullen betalen. Dat voeren we vervolgens uit en als resultaat krijgen we dan een onhoudbare schuld die welvaartsmaatschappij naar zijn grenzen drijft. Met de belofte van de breedste schouders houden deze partijen het debat vandaag in een houdgreep. Waarom uitgaven begrenzen zolang er mensen met jachten zijn, zolang er nog bredere schouders zijn? Wie vraagt hoe we alles gaan betalen, krijgt hetzelfde antwoord. Haal het bij de rijken. Maar aan het einde van de doorrekening verschijnt een andere betaler. Onze kinderen. In de auto ging het over mensen die meer geld hebben dan ze kunnen uitgeven. Aan het einde van de rekensom blijken de breedste schouders de schouders te zijn van de generatie die nu nog in de schoolbanken zit.
72
270
24
867
30,862
Harm Kersten retweeted
Hoe dingen rollen in EU? De EU-begroting voor de periode 2021-2027 was 1,21 biljoen. De voorgelegde begroting 2028-2034 is 1,98 biljoen ofwel zo’n 2/3e meer. Nu is er in 7 jaar tijd wel flink wat inflatie geweest in de EU (ongeveer 27%), dus de begroting 2028-2034 met inflatiecorrectie zou mogen groeien tot 1,54 biljoen. Het spel is nu als volgt: landen als Duitsland en Nederland gaan tegen zijn en uiteindelijk wordt er ‘zogenaamd’ een paar honderd miljard gekort. Dan kunnen Merz en Jetten net doen alsof ze het hard gespeeld hebben. Maar de uiteindelijke begroting zal ergens rond de 1,75 biljoen uitkomen vermoed ik. Daarmee krijgt de EU-commissie natuurlijk volledig haar zin, want die hebben al lang rekening gehouden met dit spelletje. EU leidt aan de Franse ziekte van alsmaar meer willen uitgeven (ook in reële termen).
1
10
20
744
Harm Kersten retweeted
“Het gaat onder meer om een stichting die is verbonden aan een grote juristenopleiding, twee vermogende filantropische fondsen en Stichting Democratie en Media, mede-eigenaar van DPG Media.” — De “algemeen belang”-actie bedient de progressieve beweging. nieuwrechts.nl/113523-nieuwe…
12
102
3
216
3,989
Harm Kersten retweeted
Ik wil geen tekort van 40 miljard ten koste van oplopende staatsschuld en toekomstige rentebetalingen. Dat leven op de pof van allemaal softe politici ben ik helemaal zat. En ik wil ook niet nog meer belasting betalen. Ik eis keiharde bezuinigingen! We moeten zsm naar een budgetneutrale overheid en een collectieve lastendruk van maximaal 40%. Geef ruimte aan de veel productievere private sector.
73
137
10
706
16,746
Harm Kersten retweeted
Here's the mustread if you want to understand this insanity, by investigative journalist Jesse Frederik (in Dutch): decorrespondent.nl/16856/hoe…. Short summary: 1. Drilling for gas caused (by international standards) minor earthquakes. The damage to some houses in the epicentre area was real. And the state and the gas company handled it badly. Corporate lawyers, denial, etc. 2. Things became super political. The need to establish cause was removed. You can now claim mining damage anywhere the ground has ever moved more than 0.55 mm per second. That's a basketball bouncing on a floor. (For most of the province it was a single tremor back in 2012). 3. Then the investigating stopped too. 'Victims' first got €5,000. Then €10,000. Then up to €60,000 of repairs with no investigation into what caused them. 4. Claims exploded. 2024 was the mildest seismic year in two decades, but there were 42,790 damage claims. Over 70% of claims now come from zip codes where the strongest ground motion was about what a truck going over a speed bump produces. 5. Total compensation: €3.9 billion. 56% of all addresses in the 'earthquake zone' have been compensated at least once (including a rich town where the strongest tremor expected was equivalent to a passing train), and where an engineer puts the odds of a quake-caused crack in an undamaged brick wall at 1 in 20,000. The town has collected €65 million, plus another €14.5 million in green-energy subsidies for earthquake 'victims'. 6. Meanwhile the gas company spent €200 MILLION on research - Groningen became the global centre of seismological research (even though people in - for example - Italy would find it funny that we call these tremors 'earthquakes'). The whole provinces was wired with sensors. 7. All the research was ignored though. The political debate was dominated by a form of science denial, but this time mainly coming from the left. One international expert called the parliamentary inquiry's account of the physics 'misinformation on a very serious scale'. 8. The gas field is now being filled with cement. Around 550 billion cubic metres is still down there (roughly 18 years of Dutch consumption), but the Netherlands now imports most of what it burns. Experts asked to keep some wells intact as an emergency reserve. Parliament said no. 9. End result: we spent insane amounts of money, are much more dependent on foreign autocrats for our energy (with higher greenhouse gas emissions), misinformation is everywhere, and citizens in Groningen are still angry.
Everyone knows Germany shut down its nuclear plants. But did you know the Netherlands is pouring cement in its gas wells? New post by me. siliconcontinent.com/p/the-d…
42
165
30
832
104,714
Harm Kersten retweeted
Jarenlang worden door Belastingdienst en Ministerie Financiën documenten verstopt voor onderzoek. Strafrechtelijk en parlementair onderzoek. Wees gerust: er komt” extern onderzoek”. Maar wie bepalen opdracht en hebben de regie? Precies: de verstoppers. Dit moet echt anders! 👇🏽
181
681
34
2,275
41,316
Harm Kersten retweeted
Ambtenaren kunnen - net als burgers die niet van andermans belastinggeld leven - bij verkiezingen hun mening kenbaar maken in het stembureau. Einde discussie.
55
219
9
754
10,104
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Een ondernemer die een nieuwe bestelbus uitstelt omdat een subsidieregeling verandert. Zo opent het NOS-artikel over teruglopende investeringen. De lezer denkt aan een loodgieter, een schilder of een kleine aannemer. Daarmee verdwijnt de werkelijke omvang van het nieuws uit beeld. De cijfers vertellen een ander verhaal. De SRA analyseerde vorig jaar de jaarrekeningen van 7.445 mkb-bedrijven. De omzet steeg met 3,4 procent en de winst met 3,1 procent, terwijl de inflatie 3,3 procent bedroeg. Reële groei bleef daarmee vrijwel uit. De bedrijfskosten stegen met 7,9 procent en de personeelskosten met 8,7 procent. Bijna de helft van de ondernemingen zag de winst dalen. De nieuwe SRA-meting laat zien dat dit geen eenmalige terugval was. Opnieuw maakt ongeveer de helft van de bedrijven minder winst. Investeringen worden uitgesteld. Ondernemers noemen stijgende kosten en onzeker overheidsbeleid als belangrijkste oorzaken. Twee opeenvolgende onderzoeken laten dezelfde ontwikkeling zien. Het artikel wekt de indruk dat het over een paar mkb’ers gaat die een investering uitstellen. De. werkelijkheid is nogal anders. Nederland ís het mkb. Ongeveer 99,8 procent van alle ondernemingen behoort tot deze categorie. Deze bedrijven creëren ongeveer 61 procent van de economische waarde, bieden werk aan het grootste deel van de werknemers in het bedrijfsleven en zijn goed voor ongeveer de helft van alle bedrijfsinvesteringen. Daar begint ook de belastinggrondslag van de overheid. Bedrijven investeren, produceren, maken winst en betalen lonen. Daaruit ontstaan de vennootschapsbelasting, de loonheffingen, de btw en uiteindelijk ook de inkomstenbelasting. Iedere euro die de overheid uitgeeft, moet eerst in de economie worden verdiend. Dat maakt deze ontwikkeling zo zorgelijk. Minder investeringen betekenen minder machines, minder automatisering, minder innovatie en minder uitbreiding. De gevolgen worden niet morgen zichtbaar, maar over enkele jaren. Dan groeit de economie minder hard en blijft ook de belastinggrondslag achter. Het onderzoek noemt daarvoor een duidelijke verklaring. Ondernemers weten steeds minder waar zij aan toe zijn. Belastingen veranderen, subsidies verdwijnen, regelgeving wordt aangepast en vergunningstrajecten duren langer. Investeringen hebben een horizon van tien of twintig jaar. Daar horen stabiele spelregels bij. Voortdurend wisselend beleid vergroot het risico en remt investeringen. Die ontwikkeling staat niet op zichzelf. De energie-intensieve industrie verliest concurrentiekracht. Grote ondernemingen brengen nieuwe investeringen steeds vaker onder in landen waar de voorwaarden gunstiger zijn. Het mkb investeert minder. De industrie investeert elders. Dat zijn geen losse gebeurtenissen. Het zijn signalen dat het Nederlandse verdienvermogen onder druk staat. Toch gaat het politieke debat vrijwel altijd over de achterkant van de begroting. Waar halen we extra belastinginkomsten vandaan? Box 3, erfbelasting, een hoger toptarief of een nieuwe heffing. Dat debat begint aan de verkeerde kant van de economie. De belastinggrondslag ontstaat niet bij de Belastingdienst en ook niet op Prinsjesdag. De belastinggrondslag ontstaat bij bedrijven die durven investeren. Juist daarom schiet dit NOS-artikel tekort. De journalist ziet een mkb’er met een bestelbus. De cijfers laten iets heel anders zien. Nederland is de facto een mkb-economie. Als vrijwel de hele ondernemende economie terughoudender wordt met investeren, is dat geen ondernemersnieuws. Dat is nieuws over de toekomstige welvaart van Nederland. Ondernemers investeren minder door stijgende kosten en onzekerheid nos.nl/l/2622803
30
212
17
445
17,691
Harm Kersten retweeted
Messi moet recordjes breken, dus die corrupte FIFA heeft weer instructies gegeven. Werkelijk iedere andere speler had hier rood voor gekregen.
This Post is from a suspended account. Learn more
90
75
3
1,020
142,419
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Tijd voor een parlementair onderzoek naar de woningmarkt D66 won verkiezingen met een belofte van tien nieuwe steden. Het land zou gebouwd worden. Nu staat er een minister die in The Guardian uitlegt dat Nederlanders misschien met een muntje moeten leren douchen. Van bouwen naar berusting in schaarste, in één politieke beweging. Het is pijnlijk om te zien dat er een product bestaat waar mensen voor in de rij staan, waar geld geen probleem is en zelfs subsidie beschikbaar is, en dat het toch niet geleverd wordt. Niet door gebrek aan vraag, niet door gebrek aan kapitaal, maar door een overheid die het dossier keer op keer in handen legt van passanten die meer schade aanrichten dan vooruitgang boeken. Na De Jonge, die de huurmarkt vakkundig sloopte, volgt nu een minister die in een Engelse krant doceert over schaarste als levenshouding. De woningbouw is geen markt meer, maar een bestuurlijk moeras waarin alles wordt gereguleerd behalve het bouwen zelf. Vraag en geld zijn er ruimschoots maar verdwijnen in regels, procedures en electorale ambities die elkaar in de weg zitten. Wachttijden voor huurwoningen lopen op tot wel twintig jaar hoe bestaat het dat we dat normaal willen vinden. We blijven de uitvoering van een van de meest essentiële publieke opgaven toevertrouwen aan een stoet van tijdelijke incompetente bestuurders die komen en gaan, plannen lanceren en verdwijnen, zonder dat de uitkomst verandert. De vraag dringt zich op of het niet tijd is voor een parlementair onderzoek. Niet naar incidenten, maar naar het systeem zelf. Naar hoe een overheid die zegt te bouwen, er keer op keer in slaagt om het tegenovergestelde te organiseren. En naar de vraag of de verantwoordelijkheid voor wonen nog wel kan worden overgelaten aan dit soort politieke passanten.
16
56
7
190
5,031
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Hoe groot mag de overheid zijn? De overheid heeft geld nodig om taken uit te voeren. Belastingen horen daarbij. Wat zelden wordt uitgesproken, is de vervolgvraag. Hoe groot mag een overheid eigenlijk zijn. Die norm ontbreekt. Er bestaat geen toets voor optimale omvang en geen grens waarboven groei ter discussie komt te staan. Opmerkelijk genoeg geldt het stellen van die vraag al snel als verdacht. Wie suggereert dat de overheid mogelijk kleiner zou kunnen, belandt vrijwel automatisch in de rechts-radicale hoek. Dat is vreemd, omdat niemand kan aangeven hoe groot een efficiënte overheid eigenlijk moet zijn, of welk budget daarbij passend is. Dat ontbreken van een norm heeft een zichtbaar gevolg. De omvang van de overheid groeit en krimpt niet meer mee met uitzonderlijke omstandigheden, maar verschuift structureel omhoog. Sinds de coronapandemie liggen de overheidsuitgaven blijvend hoger dan daarvoor, ook nadat de directe noodzaak is verdwenen. Groei wordt niet teruggedraaid, maar genormaliseerd. Die schaalvergroting werkt door in het werkgeverschap. Ambtenaren behoren inmiddels tot de best betaalde grote werknemersgroepen van Nederland. Alleen de financiële sector betaalt gemiddeld per uur nog beter, blijkt uit CBS-cijfers die NRC publiceerde. De overheid is zichzelf structureel beter gaan betalen. Dat was niet altijd zo. In de jaren zeventig en tachtig lag de beloning in de publieke sector rond het gemiddelde, passend bij de publieke taak. Sinds de jaren negentig is die norm stap voor stap verruimd. Het gaat om een structurele herpositionering van de overheid als topverdiener op de arbeidsmarkt. In een functionerend systeem roept dat een logische vervolgvraag op. Leidt deze ontwikkeling tot betere prestaties. Onderzoek laat dat niet zien. Analyses van het Centraal Planbureau en het CBS tonen dat de productiviteit van de overheid al jaren nauwelijks stijgt. Ondanks digitalisering en reorganisaties blijft de output per ingezette euro grotendeels gelijk. In delen van de uitvoering is zelfs sprake van daling. Internationaal onderzoek van de OECD, de Wereldbank en het IMF bevestigt dit beeld. Grotere overheden functioneren niet automatisch beter. Landen met middelgrote overheden presteren geregeld beter dan landen met zeer grote. Efficiëntie hangt minder samen met omvang dan met eenvoud van regelgeving, uitvoerbaarheid en controleerbaarheid. Wanneer schaal groeit zonder productiviteitsprikkel, stapelen problemen zich op. De Belastingdienst kampt met jarenlange hersteloperaties door regelstapeling. De woningmarkt zit vast in een tot op de vierkante meter gereguleerde sector. In de zorg groeit de administratie sneller dan de capaciteit. Het onderwijs verliest kwaliteit onder toezicht en verantwoording. Migratie geldt als onbestuurbaar binnen een dichtgetimmerd juridisch kader. Dit zijn geen incidenten, maar structurele gevolgen. Opvallend is de reflex op falen. Vereenvoudiging blijft uit. Het antwoord bestaat uit nieuwe regels, extra uitzonderingen en aanvullende lagen. Complexiteit wordt niet teruggedrongen, maar beheerd. Zo groeit het apparaat verder, terwijl de uitvoerbaarheid afneemt. In het bedrijfsleven bestaat een correctiemechanisme dat hier ontbreekt. Financiële krapte dwingt tot keuzes en prioritering. Schaarste fungeert daar als efficiëntie-instrument. De overheid kent die prikkel niet. Budgetten kunnen worden verruimd. Tekorten gefinancierd. Belastingen verhoogd. Daarmee verschuift het perspectief. Niet afzonderlijke belastingmaatregelen staan ter discussie, maar het patroon erachter. Zolang niemand kan uitleggen hoe groot een efficiënte overheid mag zijn, wordt groei vanzelfsprekend. En zolang groei vanzelfsprekend is, verschuift het debat automatisch naar de vraag hoe middelen kunnen worden opgehaald, niet waarom dat nodig is. Elke grondslag die opbrengst genereert wordt dan bruikbaar, ongeacht de relatie met werkelijke waarde of draagkracht.
31
53
5
176
5,274
Harm Kersten retweeted
Een ochtendcolumn Rijker op papier, armer bij de fiscus De hervorming van box 3 wordt gepresenteerd als onvermijdelijk. De Hoge Raad verwierp het oude stelsel en daarmee verdween het fictieve rendement waarop jarenlang werd geheven. In de plaats daarvan komt belasting op het werkelijke rendement, inclusief waardestijging. Juridisch is dat een correctie. Inhoudelijk laat zij vooral zien hoe hardnekkig het achterliggende uitgangspunt is. Het eerdere stelsel liep vast omdat het belasting hief over opbrengsten die zich niet hadden voorgedaan. Rendement werd verondersteld, los van de werkelijkheid. De rechter verbood daarom expliciet het gebruik van fictief rendement. Belasting op fictie was niet langer toegestaan. Toch keert dezelfde gedachte terug. Het verzonnen rendement verdwijnt, maar wordt vervangen door ongerealiseerde waardestijging. De verpakking is nieuw, de fantasie blijft. Dat nieuwe uitgangspunt maakt belasting afhankelijk van papieren waardebewegingen, zonder rekening te houden met inflatie. Liquiditeit is daarbij geen vereiste. Wie de aanslag niet uit contanten kan voldoen, rest niets anders dan het bezit waarover wordt geheven aan te spreken of te verkopen. De afgelopen jaren maken duidelijk wat dat betekent. De overheid zit structureel aan de knoppen van inflatie. In vijf jaar tijd verloor geld ruwweg een kwart van zijn koopkracht. Wat in 2020 honderd euro kostte, vergt inmiddels richting de honderdvijfentwintig. Die verschuiving duidt niet op nieuwe waarde, maar op geldontwaarding. Toch wordt precies dat gegeven nu benut als fiscale grondslag. Nominale prijzen stegen, zonder dat bezit productiever werd of meer opleverde. De rekeneenheid verschoof, de werkelijkheid bleef gelijk. Die inflatie wordt in het nieuwe stelsel niet gecorrigeerd. Waardestijging geldt als draagkracht, zonder onderscheid tussen reële groei en geldontwaarding. Terwijl elke fiscalist in een rechtszaal zal verklaren dat inflatie geen waarde creëert, maar koopkracht vernietigt. Dat inzicht is niet nieuw. De internetzeepbel en later de kredietcrisis, waarin honderden miljarden aan fictieve waarde verdwenen, lieten zien hoe snel papieren rijkdom kan verdampen zodra zij losraakt van de werkelijkheid. Die ervaring lijkt weinig te hebben doorgewerkt. Het gevolg is dat beleid en opbrengst in elkaar grijpen. Door overheidsfalen en bestuurlijke incompetentie ontstane inflatie en schaarste blazen waarden op. Diezelfde ontsporing zorgt voor hogere belastingopbrengsten. Zodra dat mechanisme eenmaal is geaccepteerd, ligt verbreding voor de hand. Waarde telt, ook als zij niet is gerealiseerd en niet op een bankrekening staat. Dat geldt voor aandelen en vastgoed, maar even goed voor de zilveren theepot van oma. Elk bezit dat in waarde toeneemt, komt nu in beeld. In politieke wandelgangen wordt inmiddels gesproken over wat dit betekent voor het eigen huis. Dat gesprek is geen ontsporing, maar een logisch gevolg van het gekozen stelsel. Het belasten van de papieren waardestijging van de eigen woning wordt daarmee voor de hand liggend. Met deze wet wordt waardestijging op zichzelf voldoende voor belastingheffing. Omdat inflatie niet wordt gecorrigeerd en niet wordt uitgesloten, fungeert geldontwaarding automatisch als grondslag. Wie dit accepteert, accepteert ook dat inflatie inzetbaar wordt als fiscaal instrument. Niet als uitzondering, maar als structureel onderdeel van het stelsel. Wanneer aannames worden belast, volgen uitwassen. Die ervaring is oud. Ook ramen in gevels fungeerden ooit als fiscale grondslag. Dat stelsel verdween, het denken erachter niet.
31
202
11
598
21,512
"Interactie is er niet meer mogelijk", zegt @Wilmadehaan1 vd @NOS over vertrek @NOS van X/Twitter. 🙄 Wat een wereldvreemde boomer-onzin. Misschien bedoelt NOS gewoon: we willen niet meer met alle Nederlanders omgaan?
144
110
11
916
47,355
Harm Kersten retweeted
OPROEP: De 97-jarige Henk uit Roosendaal heeft in zijn leven al 150 muziekstukken gecomponeerd en heeft als grote wens dat een orkest er iets van uitvoert, nu hij er nog is. Ben of ken jij (van) een orkest, leg aub contact via [email protected] - delen van dit bericht is lief
22
338
9
283
37,213
Geeft niet Esmah, ik heb ook al bij vier steden gesolliciteerd, vacature of niet. Op een gegeven moment is het raak en plukken we de vruchten van het afzien in de Kamer.
This quoted post is unavailable.
38
50
8
461
70,863
Harm Kersten retweeted
een ochtendcolumn Regelmatig lezen we dat kiezers verkeerde keuzes maken in het stemhokje. Dat rechtse politiek betere antwoorden zou hebben voor bestuurlijk Nederland dan linkse politiek of andersom. Maar dat miskent een wezenlijk onderscheid: de werkelijkheid van de politieke arena is niet hetzelfde als het functioneren van de overheid. De overheid is er om burgers te dienen. Het idee dat slimme keuzes in het stemhokje automatisch leiden tot betere uitkomsten, mag vermakelijk zijn voor columnisten, maar inhoudelijk draagt het weinig bij. Terwijl wij ons verliezen in het politieke theater, wordt het landsbestuur gerund achter de coulissen. Een goed openbaar bestuur is kleurloos neutraal, omdat je anders niet in staat bent de belangen van álle burgers evenredig te dienen. Het bestuur heeft geen mening over buitenlandse aangelegenheden, of klimaatvraagstukken, omdat de opdracht eenvoudig is, burgers dienen, ongeacht hun politieke kleur, religieuze overtuiging of wereldbeeld. Politiek en verkiezingen zijn hooguit rimpels in de vijver van het bestuur dat juist is ingericht op continuïteit. In de afgelopen 25 jaar wist slechts één kabinet de volledige termijn uit te zitten. Het is daarom veilig om te veronderstellen dat de bestuurlijke lagen in Nederland allang een autonome koers varen. Ministers en staatssecretarissen komen en gaan, maar het apparaat draait door. De kernopdracht blijft wel dezelfde: resultaat leveren. In het bedrijfsleven heet dat winst. Maar jaarrekeningen spreken minstens zo vaak van netto resultaat, de uitkomst die laat zien of inspanning en organisatie hun bestaansrecht bewijzen. Ook de overheid kan zich niet aan die logica onttrekken. Haar resultaat is leefbaarheid, veiligheid, vertrouwen en dit natuurlijk zo efficiënt mogelijk realiseren opdat de burger niet onnodig belast wordt. Juist daar wringt het. Bedrijven bewaken hun overhead scherp meestal tien à twintig procent. Bij de overheid is dat veel hoger: op ministeries geldt inmiddels bijna de helft van de banen als overhead. Bureaucratie groeit autonoom, constateerde de Britse historicus Cyril Parkinson al: elke nieuwe laag creëert werk voor zichzelf. Bestuurskundigen zien policy layering, elke crisis levert een nieuwe regeling of afdeling op, oude structuren verdwijnen zelden. En politiek is risico-avers: elke fout leidt tot meer controle en verantwoording. Dan treedt de wet van de verminderende meeropbrengst in werking. Extra ondersteuning helpt tot een punt, daarna loopt het rendement terug. Dan gaan medewerkers autonoom aan de slag en bepalen ambtenaren voor burgers wat goed of fout is. Mijn economieleraar Bakker legde het ooit uit met een veldje aardbeien. In het begin plukt elke extra arbeider meer vruchten. Tot het veld volstaat en plukkers elkaar in de weg lopen: er worden minder aardbeien geplukt, soms zelfs platgetrapt. Precies dat gebeurt in organisaties die te veel lagen toevoegen. PwC berekende dat de rijksoverheid tussen 2015 en 2021 twaalf procent groeide in omvang, maar slechts drie procent meer werk leverde. Het resultaat: een productiviteitsverlies van negen procent. De economische logica is eenvoudig: zodra de overheid te groot wordt, nemen de opbrengsten af. Toch suggereren vrijwel alle leidende politieke partijen dat problemen op te lossen zijn met meer budget, meer controle en meer overheid. Alsof uitbreiding van het apparaat niet zelf de oorzaak is van zoveel crises. En dus beloven partijen bij verkiezingen steevast méér: meer bouwen, meer klimaatmaatregelen, meer zorggeld. Wat ontbreekt, is een analyse van de oorzaken: waarom beleid zich opstapelt, productiviteit daalt en vertrouwen verdampt. Het bedrijfsleven weet het: resultaat onder de streep is bepalend. Wie verlies maakt, verdwijnt. Bij de overheid blijft verlies vaak verborgen achter plannen en ambtenaren. Maar de wetmatigheid is dezelfde: zonder resultaat, of dat nu winst heet of leefbaarheid verliest elke organisatie uiteindelijk haar bestaansrecht
8
40
7
98
4,671