
fan account #ซื้อแล้วได้จริง57Takki #หน้าร้อนที่ฮิคารุจากไป #ตลาดนัดหน้าร้อนที่ฮิคารุจากไป #ตลาดนัดสกายนานิ #ตลาดนัดเฟิร์สข้าวตัง #ตลาดนัดปอนด์ภูวินทร์
Joined March 2014
- Tweets22.5K
- Following95
- Followers139
- Likes11.2K
ได้รับแล้วนะคะขอบคุณมากเลยค่ะน่ารักสุดๆเลยค่ะ ขอบคุณที่ตามหาโปสเตอร์แมวมาให้เราด้วยนะคะ✨😻ขอบคุณค่ะ❤️🙏
#DozchanRV
🎰🌨️🏖️ retweeted
26.10.2026 รอบบ่าย Tracking EMS รอบหิ้วงานหนังสือวันแรกจัดส่งครบเรียบร้อยแล้ว!!!! รอรับกันได้เลย สามารถเช็คในไดรฟ์ได้เช่นกันค่ะ #DozchanUpdates
ได้รับแล้วนะคะ จัดส่งรวดเร็วมากประทับใจมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ🙏🤩✨
#DozchanRV
🎰🌨️🏖️ retweeted
คุยกับเพื่อนเรื่องรูปโปรโมทงาน เพื่อนบอกว่าคอนเซ็ปเราปีนี้คือ เราจนลงไม่มีบ้าน น้ำก็ท่วม เสื้อผ้าก็เก่าๆ แต่ยังต้องซื้อหนังสือต่อไป 🤣🤣🤣
🎰🌨️🏖️ retweeted
ขอบคุณลูกค้าที่ไว้ใจค่ะ ของที่หิ้วจาก Kinokuniya ได้มาครบเรียบร้อย จัดส่งพรุ่งนี้แล้วมาแจ้งเลขนะคะ ~
#DozchanUpdates #ตลาดนัดDungeon
🎰🌨️🏖️ retweeted
คุณลุงตรงข้ามบ้าน แทบไม่เคยคุยกับใคร
วันนี้นี่นัดช่างมาทำฝ้า เพราะบ้านเก่าแล้ว ฝ้ามันหลุดยายกลัว ก็เลยนั่งอยู่หน้าบ้านกับยาย2คนร้อนชิบเป๋ง ตั้งแต่9โมงยันบ่าย3 ลุงแกก้คงเห็นช่างเดินเข้าออก5คนด้วย แล้วยายหลานคู่นี้มานั่งหน้าบ้าน แกเลยเดินมาแกล้งๆถาม บ้านนี้ทำอะไรกันเนี่ย เนียนๆเดินช่วยดูให้ทั่วบ้านเลย ช่างยืนตรงดิ๊ก เงียบกริบจนแกออกไป เพราะแกเป็นวิศวกร เกษียณแล้ว โสด อยู่คนเดียว ในบ้านเดี่ยว ไม่มีใครมาหา แทบไม่ออกบ้าน ไปแค่เซเว่นกับตลาดนัด เนี๊ยบทุกสิ่ง
แต่แกจะเป็นคนแรกเสมอที่มาดูบ้านนี่ ตอนยายตกบันไดแม่ตะโกนเรียกขอให้คนช่วย แกวิ่งมาคนแรก อยู่รอจนรถพยาบาลมารับละเดินกลับเข้าบ้านเงียบๆ ตอนน้ำท่วมแกเป็นคนตะโกนถามคนแรกว่าโอเคไหม แกติดกล้องวงจรปิดที่บ้านแกละเผื่อมาทางบ้านนี่ให้เห็นบ้าน วันนั้นตอนแม่จอดรถอยู่หน้าบ้าน มีรถส่งของมาเกี่ยวรถแม่แล้วหนี แกเป็นคนแรกที่มาดูและบอกมีกล้องวงจรปิด ตอนแม่เสียไม่ได้ไปงานศพ อาจจะเพราะหลายๆอย่าง แกอินโทรเวิร์ต ไม่ถามอะไรเลย แต่แกจะรอยายกลับบ้านก่อนทุกวัน แกถึงจะปิดไฟขึ้นบ้าน ปกติ6โมงแกขึ้นชั้น2ปิดไฟหมดบ้านแล้ว คุณลุงน่ารักมาก 🥹
🎰🌨️🏖️ retweeted
✨New Releases
Dungeon Crawler Carl (ชุด Dungeon Crawler Carl เล่ม 1)
#คาร์ลตะลุยดันเจียน
.
📱ทดลองอ่าน bit.ly/3U5wVIG
.
นิยายแนว Lit-RPG ที่จัญรี้จัญไรวายป่วง แต่เข้มข้นครองใจคนทั่วโลก!
.
เกมโชว์วันสิ้นโลกกำลังจะถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งจักรวาลใน 3...2...1
การันตีความฮาบ้าดีเดือดด้วยยอดขายรวมกว่า 14 ล้านชุดทั่วโลก!
.
ใครๆ ก็บอกว่าถ้าถึงคราวซวยอะไรก็ช่วยไม่ได้
แต่คนเราน่ะจะซวยได้สักแค่ไหนกันเชียว
.
จู่ๆก็ต้องเลิกกับแฟนสาวเพราะจับได้ว่าเจ้าหล่อนนอกใจ? (ก็ปกตินี่)
เจ้าเหมียวเฮงซวยหลุดออกมาจากบ้านตอนตีสอง? (งั้น ๆ แหละน่า)
เผลอวิ่งจ้ำออกมาท้าลมหนาวพร้อมกางเกงบ็อกเซอร์ลายหัวใจ? (หืม...)
ทั้งโลกถล่มราบในชั่วพริบตา กลายเป็นดันเจียนยักษ์สุดซาดิสต์
บังคับให้คุณต้องบุกตะลุยเอาชีวิตรอดในเกมโชว์ระดับจักรวาล? (เดี๋ยวนะ...)
.
ช่าย ทั้งหมดที่ว่ามาคือเรื่องซวย ๆ ที่ไอ้หนุ่มคาร์ลต้องเผชิญในคืนวันสิ้นโลก
พร้อมกับ เจ้าหญิงโดนัท แมวจ้ำม่ำจอมป่วนที่จู่ ๆ ก็พูดได้ขึ้นมาซะอย่างนั้น
.
แต่จะบอกว่าซวยก็ไม่ถูกเสียทีเดียว
เพราะในดันเจียนที่เต็มไปด้วยกับดัก มอนสเตอร์ประสาทเสีย
ระเบิดตูมตาม โพชันประหลาด และลามะกุ๊ยจากตลาดมืด
นี่อาจเป็นโอกาสให้คาร์ลกับโดนัทได้ก้าวสู่เส้นทางซูเปอร์สตาร์
และทวงคืนโลกทั้งใบกลับมาจากไอ้พวกเอเลียนหน้าเงิน
ถ้าพวกเขาไม่ซี้แหงแก๋ในเกมนรกสุดเพี้ยนนี้ไปก่อนน่ะนะ...
.
ร่วมบุกตะลุยฆ่ามอนสเตอร์ อัปเลเวล หายอดวิว สะสมแฟนคลับเอเลียน
ในดันเจียนที่คุณต้อง “ฆ่าอย่างมีสไตล์” และ “รอดให้ปังปุริเย่”
.
Trigger Warning: นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวและถ้อยคำจัญรี้จัญไร (จริง ๆ นะ) รวมถึงฉากรุนแรงเลือดสาดบาดหัวใจ แต่เชื่อเถอะว่ามันไม่โหดร้ายเท่าชีวิตจริงหรอก
.
แมตต์ ดินนิมัน เขียน
ชาญณรงค์ ปัญญารส แปล
.
วางจำหน่ายวันที่ 23 ต.ค. 69 พร้อมกับรูปแบบ Ebook
.
#wordspublishing
#wordswithoutboundaries
🎰🌨️🏖️ retweeted
เตรียมรับความปั่นจากนิยายแนวตะลุยดันเจี้ยนแห่งยุค Dungeon Crawler Carl พร้อมการ์ดเป่ายิ้งฉุบสุดเกรียนจาก #Pasulol บิดาแห่ง Battle of Talingchan
.
เฉพาะผู้ซื้อ Dungeon Crawler Carl เล่ม 1 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 เท่านั้น จึงจะได้ครอบครองการ์ดหายากชุดนี้ ในชุดการ์ดพรีเมียมประกอบไปด้วย
- คาร์ล
- เจ้าหญิงโดนัท
- มอร์เดอไค
.
พิเศษเฉพาะผู้ซื้อ Dungeon Crawler Carl เล่ม 1 ที่งานมหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 31 (วันที่ 23 ต.ค. - 1 พ.ย. 69) เฉพาะบูทที่ร่วมรายการ
และผู้สั่งหนังสือผ่าน Naiin.com และ Amarinbooks.com สุ่มรับทันที โปสเตอร์ลายเดียวกับการ์ด ขนาด A3 จำนวน 1 ชิ้น (จากทั้งหมด 3 แบบ)
**โปสเตอร์มีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลย
.
ใครอยากได้ลายเซ็นสด ๆ จากมือ Pasulol มาเจอกันที่ #งานมหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 31
.
📅 SAT, 24 OCTOBER 2026
🕰️ เวลา 15.00-15.50 น.
📍บูทร้านนายอินทร์ B48 บริเวณ Cat's Corner Club
.
• เปิดรับบัตรคิวในวันที่ 24 ตุลาคม 2569 ตั้งแต่เวลา 15.00-15.50 น. ที่บริเวณ Cat's Corner Club🐱 บูทร้านนายอินทร์ B48
• จำกัดจำนวนผู้รับลายเซ็น
.
#wordspublishing
#wordswithoutboundaries
#wordsxpasulol
ตอนอยู่ ป.5 ฉันเขียนโกหกในไดอารี่ไว้
“วันนี้ไปล็อตเต้เวิลด์กับพ่อแม่ สนุกมากเลย”
ความจริงวันนั้นฉันอยู่ในผ้าห่มฟังพ่อแม่ตะโกนด่ากันในห้องนอน แต่เพราะเป็นการบ้านเลยต้องหาอะไรมาเขียน และไดอารี่ครอบครัวที่มีความสุขก็ดูจะเขียนง่ายสุด
คุณครูประจำชั้นเป็นคนที่คอยใช้ปากกาสีแดงเขียนคำตอบสั้นๆ ไว้ใต้ไดอารี่ทุกวัน ใต้ไดอารี่นั้นมีข้อความติดมาว่า
“ครูอยากเห็นรูปที่ล็อตเต้เวิลด์ด้วย”
ฉันกลัวเลยไม่เขียนเรื่องสวนสนุกอีก แล้วเขียนแต่เรื่องอาหารกลางวันแทน ครูยังตอบกลับทุกอันอย่างสม่ำเสมอ
ไม่กี่เดือนต่อมาพ่อแม่หย่ากัน และฉันต้องย้ายโรงเรียน
สมุดไดอารี่หายไปตอนย้ายบ้าน ผ่านไป 20 ปี ตอนจัดของย้ายบ้านเจอสมุดเก่าใต้กล่องเก่าๆ เลยเปิดดูด้วยความดีใจ แล้วมือฉันก็ชะงักที่หน้าสุดท้าย
ข้อความที่ครูเขียนตอบวันสุดท้ายคือ...
“ถ้ามีวันไหนเขียนเรื่องที่เกิดขึ้นจริงได้ ครูจะอ่านให้ฟังเป็นคนแรกเลย รออยู่นะ”
วันที่นั้นคือวันก่อนที่ฉันจะย้ายโรงเรียน และหลังจากนั้นมันว่างเปล่าเหมือนสมุดโน้ตใหม่
ฉันจึงโทรไปที่โรงเรียนเก่าถามเบอร์ครู ครูเกษียณแล้ว แต่ทางห้องพักครูบอกว่าจะส่งจดหมายไปให้
ฉันเลยเขียนไดอารี่อีกครั้งหลังจากผ่านไป 20 ปี โดยไม่โกหกเลยสักคำ เล่าเรื่องที่อยู่ในผ้าห่มวันนั้นว่าได้ยินเสียงอะไร และกลั้นหายใจยังไง บรรทัดสุดท้ายเขียนว่า “ขอบคุณที่ตอนนั้นอ่านไดอารี่ให้ฟังทุกวันนะคะ”
2 สัปดาห์ต่อมาได้จดหมายตอบกลับ ในซองมีตัวหนังสือที่เขียนด้วยปากกาแดงเหมือนเดิม
“รออยู่นะ โตขึ้นมาได้ดีแล้วนะ คราวนี้ครูจะประทับตราให้”
ใต้ข้อความนั้นมีตราประทับว่า “ทำได้ดีมาก”
จดหมายนั้นตอนนี้ติดอยู่ท้ายสมุดไดอารี่ บางครั้งฉันเขียนไดอารี่วันนั้น แล้วส่งรูปให้ครูทางเบอร์โทร
초등학교 5학년 때 나는 거짓 일기를 썼음
"오늘은 엄마 아빠랑 롯데월드에 갔다 정말 재미있었다"
그날 사실 나는 부모님이 안방에서 소리 지르는 걸 들으면서 이불 속에 있었음 숙제라서 쓸 얘기가 필요했고 행복한 가족 일기는 베끼기 쉬웠음
담임 선생님은 매일 일기 밑에 빨간 펜으로 한 줄씩 답을 써주는 분이었음
그 일기 밑에는 이렇게 달려 있었음 "롯데월드 사진 선생님도 보고 싶다"
나는 겁이 나서 다음 날부터 놀이공원 얘기를 쓰지 않았고 대신 급식 얘기만 썼음 선생님은 급식 일기에도 꼬박꼬박 답글을 달았음
몇 달 뒤 부모님이 이혼했고 나는 전학을 갔음
일기장은 이삿짐에 섞여 어디론가 사라졌는데 20년이 지나서 이사 정리를 하다가 낡은 박스 바닥에서 발견했음 반가워서 열어봤다가 맨 마지막 장에서 손이 멈췄음
선생님이 마지막 날 쓴 답글이었고 내용은...
Readers added context they thought people might want to know
โพสต์นี้ไม่ได้ให้ความเห็นหรือเขียนอะไรใหม่เลย เพียงแค่แปลข้อความของต้นทางเป็นภาษาไทยเท่านั้น
น่าจะใช้ AI หรือโปรแกรมในการแปลด้วยไม่ใช่ความสามารถในการใช้ภาษา
เพราะแปลท่อน “ขอบคุณที่อ่านไดอารี่ที่ฉันเขียน” ผิดเป็น “ขอบคุณที่อ่านให้ฉันฟัง”
การทำคอนเทนต์แบบนี้ไม่ต่างจากการก๊อปเลย x.com/egubom_/status…
🎰🌨️🏖️ retweeted
เคยโดนศลปเมินเหมือนกัน นี่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเลย แถวแรก หลังทรศมีป้ายชื่อเขา นี่ขอหัวใจเขา แต่เขาไม่ได้มองเลย เอาแต่คุยกับคนข้าง ๆ นี่เป็นนาที หลังจากวันนั้นก็มีไปหาเขาอีกนะ ไปเพราะอยากรู้ว่าตัวเองยังรักเขาลงอยู่มั้ย คำตอบคือไม่
เขาไม่ได้ผิดหรอก เขาคงจะคอมฟอร์ทกับการคุยกับคนนั้นมากกว่า แต่นี่ว่าป้ายนี่เห็นชื่อชัดอยู่นะ ถ้าวันนั้นเขายิ้มให้เราครั้งนึงก็เพียงพอแล้ว วันนี้คงยังรักเขาอยู่
ตัดสินใจให้หมอใส่ท่อช่วยหายใจตอนแม่เข้า icu และเซ็นยินยอมไม่ปั้ม❤️ หากแม่หยุดหายใจ...
ทั้งๆที่แม่เคยบอกไว้ว่า อย่าให้หมอใส่ท่อแม่นะ แม่ไม่เอา แม่ยอม ต ดีกว่าถ้าใส่ท่อ แต่พอจังหวะนั้นที่อาการแม่แย่ลง หายใจเองไม่ได้ หมดสติ ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจเพื่อรักษาชีวิตแม่ ณ วินาทีนั้น ผมที่จะโทรปรึกษาญาติ ก็ไม่ทัน มันรอไม่ได้ เลยบอกให้หมอใส่ไปเลย แล้วตัวผมก็ไปยืนร้องไห้อยู่อีกที่นึง แบบทำไมแม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย พอแม่รู้สึกตัวแม่ร้องไห้ พยายามสื่อสารกับผมและน้องให้เอาท่อออก ผมก็ร้องไห้
จำได้ว่าถ้าผมไม่ยอมให้หมอใส่ท่อให้แม่ ก็จะให้เป็นไปตามอาการของโรค หากคนไข้ทรมาน จะใช้มอฟีนเพื่อบรรเทาอาการปวดของคนไข้เพื่อให้เจ็บปวดน้อยที่สุด และก็หลับไป แต่จังหวะนั้นผมทำใจไม่ได้เลยเลือกช้อยแรก และช้อยเดียวคือใส่ท่อ กับอีกอันคือต้องเจาะคอแม่ ผมอีกนั่นล่ะที่ต้องตัดสินใจ ซึ่งมันตัดสินใจบอกเลยโคตรลำบากแบบ ซึ่งไม่เจาะก็ไม่ได้เพราะแม่ทรมานกับท่อมาก ถ้าเจาะจะช่วยให้รักษาคนไข้ได้ง่ายขึ้น และไม่ทรมานเท่าใส่ท่อ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแล้วหลังจากนั้นล่ะ? เป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจยากมาก เป็นเดือนๆกว่าผมจะตัดสินใจให้หมอเจาะคอแม่ ในฐานะลูกเห็นแม่เป็นแบบนั้นละมันแบบโคตรเศร้า แต่แม่ผมแกสู้มาก แกผ่านมาได้ทุกวิกฤตเลย หมอพยาบาลชมหมดเลยว่าแม่ผมสู้และไม่ยอมแพ้
จนวาระสุดท้ายของแม่ ตอนนั้นแกดีขึ้นมาก ผมก็วางแผนว่าแกดีขึ้นออกจากรพ. จะหาเนิสซิ่งโฮมดีๆ พาแม่ไปพักฟื้น เพราะเครื่องไม้เครื่องมือครบกว่า วันที่แกเสีย แกอาการดีขึ้น แกเล่นโทรศัพท์ ดูคลิปยูทูป แกยังพิมกับเพื่อนอยู่เลยว่าดีขึ้นมากแล้ว ผมกับน้องก็สบายใจเยอะเลยเพราะแกอาการดีขึ้น แต่เหมือนเป็นเฮือกสุดท้ายที่แกดีขึ้น เพราะในคืนนั้น แกหยุดหายใจ...แล้วหมอกับพยาบาลก็รีบโทรหาผม แจ้งว่าคนไข้หยุดหายใจ และถามผมคำถามสุดท้ายว่า ทายาทยืนยันไม่ปั้มหัวใจตามที่เคยเซ็นใช่ไหม ผมที่รับสายนี่เหมือนโลกถล่มต่อหน้า แล้วตอบไปว่าไม่ปั้มครับ...เพราะร่างกายแม่ผอมมาก ถ้ากดปั้มไปทีนึงกระดูกหักแน่ ไม่อยากให้แกทรมานไปมากกว่านั้นแล้ว ผมเลยยืนยันหมอทั้งน้ำตาไปว่าไม่ปั้ม...ตอนรีบไปรพเพื่อไปที่แม่ ตัวแกยังอุ่นๆอยู่เลย ตอนนั้นผมแบบไม่ไหวจริง ทุกอย่างเหมือนพังไปหมดเลย
กว่าจะทำใจได้ก็นานอยู่ จนกระทั่ง 1 เดือนให้หลัง ผมฝันเห็นแม่ แม่มาสวยมาก มีน้ำมีนวล ไม่ผอม มาแบบสุขภาพดี เหมือนตอนก่อนป่วย พร้อมกระเป๋าเดินทาง จำได้ในฝันผมกอดแกและร้องไห้ว่าคิดถึงนะ และแม่บอกไปว่ากำลังออกเดินทางไปเที่ยว ในฝันผมจำได้ว่ารู้ว่าแม่เสียแล้ว เลยกอดและบอกลาแกในฝัน ไม่ต้องห่วงอะไรลูกนะ ไปเที่ยวให้สนุก
และหลังจากนั้นพอตื่นมา ผมยังงงๆอยู่ และผมก็คิดว่า ต้องฮึบและเขียนเรซูเม่หางานละ (ผมออกจากงานไปประมาณ6เดือน)ต้องมูฟไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้แม่ต้องเป็นห่วง
เขียนซะยาวเลย จะมีคนอ่านมั้ยนะ😂
🎰🌨️🏖️ retweeted
เคยคิดจะกินน้ำยาล้างห้องน้ำเพื่อจบชีวิตตัวเองลงในห้องน้ำคอนโดมิเนียม เหตุผลหลัก ๆ คือตกงานมาแล้ว 3 เดือน เงินว่างงานประกันสังคมก็จ่ายเดือนสุดท้ายแล้ว เงินเก็บก็ใกล้หมด กดสมัครงานจากทุก ๆ แฟลตฟอร์มรวมถึงส่ง cover letter ไปด้วย รวม ๆ แล้วราว ๆ 1,200 ตำแหน่ง/บริษัท แต่ติดต่อเข้ามาเรียกไปสัมฯจริง ๆ ไม่ถึง 30 บริษัท หลังจากสัมฯเสร็จคือทุก ๆ บริษัทปฏิเสธหมด รู้สึกล้มเหลวในชีวิตมาก ๆ จนสุดท้ายมาคิดว่าวิธีที่ดีที่สุด คือ การจบชีวิตตัวเอง
ภาระที่ต้องจ่ายค่าคอนโดก็มี กยศ.ก็ต้องจ่าย แถมอีก 3 เดือนก็ต้องเข้าเรียนปริญญาโทแล้ว และหนักยิ่งกว่านั้นไม่มีใครรู้ว่าตกงานมาแล้ว 3 เดือน เพราะไม่อยากบอกให้ใครรู้
ในขณะที่กำลังจะเปิดขวดน้ำยาล้างห้องน้ำ จำได้แม่นเลยว่าตอนนั้นยังไม่ได้เทน้ำยาล้างห้องน้ำออกมา จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากนอกห้องน้ำ ดังเป็นระยะ ๆ จนเราตัดสินใจเดินไปรับโทรศัพท์ ปลายสายพูดนิ่ง ๆ ถามมาแค่ว่า "อยากมาทำงานกับพี่มั้ย พอดีมันมีตำแหน่งว่างพอดี"
หลังจากได้ยินปลายสายเท่านั้นแหล่ะ สติเรากลับมาทันที เหมือนมีบางอย่างมายื้อชีวิตเราเอาไว้ เรารีบตอบตกลงทันที และเรารู้สึกได้ว่าปลายสายสัมผัสได้ว่าเราเครียดมาก ๆ
ทุกวันนี้ยังจำได้ขึ้นใจเลยว่า ถ้าไม่มีสายเรียกเข้าในวันนั้น เราก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้
เป็นเหตุการณ์ที่ฝังใจสุด ๆ และจำได้ไม่เคยลืม
ขอบคุณทุก ๆ คนที่สละเวลาอ่านจนจบครับ (: •.























