Ali Dadpay 🇺🇸 🇮🇷

بنام او که راستیست.

#پاينده_ایران_جاویدشاه ایران، ایران، ایران……

#Pahlavi und die Zukunft #Irans Ein Bild ist mir aus meiner Kindheit geblieben. Ich sehe Herrn #Chomeini vor mir, wie er zu jungen Basidsch-Freiwilligen spricht, die kurz darauf an die Front sollten. Er saß in der Hosseiniyeh von Dschamaran, auf einem Grundstück, das der Familie Khosrowshahi weggenommen worden war, und sagte zu ihnen: „Wenn ich in eure strahlenden Gesichter blicke, beneide ich euch …“ Und die Menge weinte laut. Ich sehe ihre Gesichter noch vor mir, die verweinten Augen und den ersten Flaum an Kinn und Oberlippe. Damals beneidete auch ich sie darum, dass sie so tief an ihre Sache glaubten. Ich weiß nicht, wie viele von ihnen das mittlere Lebensalter erreicht haben, wie viele begraben liegen und wie viele mit seelischen Wunden, den Folgen von Giftgasangriffen oder dem Verlust eines Arms oder Beins weiterleben. Jahre später las ich in den Tagebüchern des verstorbenen Asadollah Alam, wie er eines Tages das Büro des verstorbenen Schahs betrat. Der Schah las gerade einen Bericht der Pahlavi-Stiftung und die Lebensläufe iranischer Studierender, die ein Stipendium für ein Studium im Ausland erhalten hatten. Alam wandte ein, es gebe Wichtigeres zu tun. „Betrachten Sie das als meine Pause“, erwiderte der Schah. Es machte ihm Freude, von den akademischen Erfolgen junger Iranerinnen und Iraner zu lesen. Diese beiden Bilder blieben mir jahrelang im Kopf, bis mir klar wurde, dass ein Staatsoberhaupt Verantwortung für die Zukunft der Kinder, Jugendlichen und jungen Erwachsenen seines Landes trägt. Der eine schickte sie an die Front und damit in den Tod. Der andere wünschte ihnen eine Zukunft voller Möglichkeiten und ebnete ihnen den Weg, diese Zukunft selbst zu gestalten. Ich möchte über Chomeinis religiöse Überzeugungen kein Urteil fällen und auch keine Debatte über religiöse Pflichten führen. Ich bin nur ein einfacher Mensch in dieser unruhigen Welt. Aber hier sehe ich einen klaren Unterschied. Für #Pahlavi war die Zukunft der Kinder wichtiger als jedes Ziel und jedes Ideal. Für Chomeini rechtfertigte die Sache alles, selbst die Opferung iranischer Jugendlicher an den Fronten im Süden und Westen des Landes. Heute hat Yasmine Pahlavi über die Bedenken der deutschen Regierung und der Polizei gesprochen. Ihren Angaben zufolge haben Anhänger der #IslamischenRepublik damit gedroht, Unschuldige zu töten, sollte Kronprinz Reza Pahlavi bei einem Treffen von Iranerinnen und Iranern in Frankfurt sprechen. Ich wünschte, auch die deutsche Regierung würde sich fragen, welche Zukunft sie den Kindern von heute ermöglichen will. Ich wünsche ihnen eine Zukunft, in der niemand andere zum Schweigen bringen kann, indem er damit droht, Unschuldige zu töten. [Ich spreche kein Deutsch. Dieser Text wurde mithilfe künstlicher Intelligenz aus dem Persischen ins Deutsche übersetzt.]

#Pahlavi and the Future of #Iran One image that has stayed with me since childhood is of #Khomeini speaking to young Basij volunteers about to leave for the front. He would sit in the Jamaran next to his residence, a property seized from the Khosrowshahi family, and tell them, “When I look at your radiant faces, I envy you…” And the crowd would weep aloud. I still remember their faces, their tearful eyes with the first traces of beards and moustaches. They were teenagers. Back then, I envied them too, for how deeply they believed. I don’t know how many of them reached middle age, how many have fallen, or how many are still living with psychological wounds, the effects of chemical attacks, or the loss of a limb. Years later, I read in the late Asadollah Alam’s diaries that one day he walked into the late #Shah’s office and found him reading a report from the Pahlavi Foundation and the biographies of Iranian students who had received scholarships to study abroad. Alam told him there were more important matters to attend to. “Consider this my recess,” the Shah replied. He took pleasure in reading about the academic achievements of Iran’s young people. Those two images stayed with me for years, until I understood that a leader bears responsibility for the future of his country’s children, teenagers and young adults. One sent them to the front and into the arms of death. The other wanted a bright future for them and helped them build it. I don’t want to judge Khomeini’s religious beliefs or get into a debate about religious duty. I’m just an ordinary person in this turbulent world. But I see a clear difference here. For #Pahlavi, the future of children mattered more than any goal or ideal. For Khomeini, the cause justified everything, even sacrificing Iran’s teenagers on the southern and western fronts. Today, Princess Yasmine Pahlavi spoke about the concerns of the German government and police. She said supporters of the #IslamicRepublic had threatened to kill innocent people if Crown Prince #Reza_Pahlavi addressed a gathering of Iranians in #Frankfurt. I wish the German government, too, would think about the kind of future it wants to build for today’s children. I hope it’s a future in which no one can silence others by threatening to kill innocent people. To build that future, one cannot surrender to terrorists' threats.

#پهلوی و آینده #ایران یکی از تصویرهایی که از کودکی در ذهنم مانده، تصویر سخنرانی‌های آقای #خمینی برای بچه‌های بسیجیِ اعزامی به جبهه است. او در حسینیه جماران، در ملک غصبی خانواده خسروشاهی، دیدار داشت و به آن‌ها می‌گفت: «وقتی به چهره‌های نورانی شما نگاه می‌کنم، غبطه می‌خورم…» و جمعیت با صدای بلند گریه می کردند. هنوز چهره‌هایشان، با چشم‌های گریان و ریش و سبیل تازه‌رسته، در ذهنم مانده است. آن وقت‌ها من هم به عاشق بودنشان غبطه می‌خوردم. نمی‌دانم از آن جمع چند نفر به میانسالی رسیده‌اند، چند نفر در دل خاک خفته‌اند و چند نفر با زخم‌های روحی، عوارض حملات شیمیایی یا با از دست دادن عضوی از بدنشان به زندگی ادامه می‌دهند. سال‌ها بعد، در خاطرات مرحوم علم خواندم که روزی وارد دفتر #شاهنشاه فقید شده بود و دیده بود که ایشان مشغول خواندن گزارش بنیاد پهلوی و زندگی‌نامه دانشجویان ایرانی‌ بورسیه ای هستند که در خارج از کشور به تحصیل مشغول بودند. علم عرض کرده بود که کارهای مهم‌تری هم هست. اعلیحضرت در پاسخ گفته بودند «این را به حساب زنگ تفریحم بگذارید.» از خواندن گزارش موفقیت‌های علمی فرزندان ایران لذت می‌برد. این دو تصویر سال‌ها در ذهنم ماند. سفر کردم، تاریخ خواندم و فهمیدم یک رهبر در برابر آینده کودکان، نوجوانان و جوانان کشورش مسئول است. یکی آن‌ها را به جبهه و به آغوش مرگ می‌فرستاد و دیگری برایشان آینده‌ای درخشان می‌خواست و راه ساختنش را برایشان هموار می‌کرد. نمی‌خواهم دربارهٔ باورهای دینی اولی قضاوت کنم یا وارد بحث عمل به تکلیف شرعی و غیره بشوم. من یک انسان خاکی‌ام در این دنیای پرحادثه. ولی تفاوت و تضاد بین این دو آشکار است. برای #پهلوی، آینده #ایرانیان از هر هدف و آرمانی مهم‌تر بود. برای خمینی، هدف و آرمان هر چیزی را توجیه می‌کرد، حتی قربانی کردن نوجوانان ایران زمین در جبهه‌های جنوب و غرب. امروز بانو یاسمین پهلوی از نگرانی دولت و پلیس آلمان گفته‌اند. به گفته ایشان، حامیان #جمهوری_اسلامی تهدید کرده‌اند که اگر #شاهزاده_رضا_پهلوی در جمع ایرانیان در فرانکفورت سخنرانی کند، دست به کشتن بی‌گناهان خواهند زد. و برای همین به شاهزاده اجازه سخنرانی نداده اند. کاش دولت آلمان هم به این فکر می‌کرد که می‌خواهد برای کودکان امروز چه فردایی بسازد، فردایی که در آن آنهایی که برای ماندنشان حتی کودکان را هم قربانی می کنند، می توانند هراس بیافرینند، یا فردایی که آینده ای روشن و امن برای کودکان در اولویت است.

در جواب دمکرات عزیزی که می کوید «فکر می کنم نتیجه انتخابات میاندوره ای افراطی‌ها و اصولگرایان را خوشحال می کند، و آنها می بینند که ما خوشحالیم که با ترامپ جنگیده‌اند» ، باید چکار کنم؟ گزینه هام: الف. داد بزنم ب. سرم را به دیوار بکوبم ج. توضیح بدهم که اصولگرایان یا افراطی‌ها با خوشحالی به وضع فعلی ادامه می دهند و چرا د. آرزوی شفا کنم و هیچی نگویم!