Szanowni Państwo, kilka osobistych słów z okazji dzisiejszego spotkania w pokoju #PolsceWierni. Wychowałem się na wsi w ówczesnym województwie kieleckim. Historie o okupacji nie były dla mnie tylko stronami z podręcznika. Słyszałem je w domu – od rodziców i od ludzi, którzy przeżyli wojnę i pamiętali czas niemieckiego terroru. Zbrodnie na ludności wiejskiej dotknęły także moją rodzinę. Dlatego ta historia nie jest dla mnie abstrakcyjna. Od pierwszych dni okupacji wieś stała się dla Niemców przede wszystkim zapleczem. Przejmowali gospodarstwa i majątki, wysiedlali ludzi, narzucali kontyngenty i podporządkowywali całą produkcję rolną potrzebom Rzeszy. Rolnik nie mógł swobodnie rozporządzać tym, co wypracował. Zboże, mięso, mleko i inne produkty zabierano po urzędowych, zaniżonych cenach. Im dłużej trwała wojna, tym ciężary rosły. Wieś miała żywić okupanta, a jednocześnie zostać pozbawiona ekonomicznej samodzielności i podporządkowana niemieckim planom kolonizacyjnym. Na części ziem polskich przeprowadzano wysiedlenia i osadzano ludność niemiecką. Była to polityka grabieży, germanizacji i przemocy. Eksploatacji gospodarczej towarzyszył terror. Mieszkańców wsi wywożono na roboty przymusowe do Niemiec. Odmowa wykonania kontyngentu, ukrywanie żywności czy jakakolwiek pomoc podziemiu mogły sprowadzić na całą rodzinę brutalne represje. Szczególnie tragiczny był los mieszkańców Zamojszczyzny. Od 1942 roku Niemcy rozpoczęli tam masowe wysiedlenia. Około 110 tysięcy osób zostało wypędzonych, w tym ponad 30 tysięcy dzieci. Część z nich przeznaczono do germanizacji. W 1943 roku terror przeciwko wsi jeszcze się nasilił. Niemcy traktowali ją jako zaplecze polskiego ruchu oporu. Pacyfikowano całe miejscowości, mordowano mieszkańców i palono zabudowania. Wieś płaciła za opór najwyższą cenę. Symbolem tego terroru stał się Michniów. 12 i 13 lipca 1943 roku niemiecka policja dokonała pacyfikacji wsi. Zamordowano co najmniej 204 osoby, wieś spalono. Zbrodnia była odwetem za pomoc udzielaną partyzantom. Michniów nie był jednak przypadkiem odosobnionym. Wiosną i latem 1943 roku pacyfikacje objęły wiele miejscowości, zwłaszcza na Kielecczyźnie. Represje miały złamać zarówno zbrojny, jak i bierny opór – uchylanie się od kontyngentów czy wyjazdu na roboty. Mimo tego terroru polska wieś pomagała podziemiu. Ukrywała zagrożonych, dostarczała żywność, dawała schronienie partyzantom. W mojej rodzinie też to pamiętano – że mimo strachu ludzie się nie poddawali. Historia okupowanej wsi to nie tylko historia cierpienia. To także historia oporu, solidarności i walki o przetrwanie. #Michniów #NIemieckiezbrodnie