Afsoon

جاویدنام #میلاد_قاسمی، ۳۸ ساله، اصفهان عزیز ۱۹ دی، ساعت ۷ عصر، با میلاد تماس گرفتم. به او گفتم: «قربونت بشم، نرید بیرون… اینا بی‌رحمن.» گفت: «هر چیزی یه تاوانی داره. یه کاری کردیم، باید تا آخرش بریم.» و رفت… 💔 بعد خودم را به بیمارستان میلاد رساندم. بچه‌ام تمام کرده بود… به شکمش تیر جنگی خورده بود و گلوله از داخل کلیه‌اش خارج شده بود. 💔 میلاد پسر خیلی مهربان، دلسوز و مسئولیت‌پذیری بود. همیشه دلش برای خانواده می‌سوخت و بار زندگی را به دوش می‌کشید. میلاد سرباز سپاه بود. بعد از پایان سربازی به سرطان خون مبتلا شد. سه سال درگیر درمان بود تا بالاخره بهبود پیدا کرد و دوباره به زندگی برگشت. برای امرار معاش، کار ام‌دی‌اف انجام می‌داد و زحمت می‌کشید. ۱۴ سال بود که ازدواج کرده بود و از او یک پسر پنج‌ساله به یادگار مانده است؛ پسری که حالا باید با خاطرات پدرش بزرگ شود. پدر میلاد سال ۱۳۹۵ فوت کرده بود و از آن زمان، میلاد سرپرست مادر و خانواده‌اش بود. مسئولیت خانواده برایش فقط یک وظیفه نبود؛ با تمام وجودش پای مادر و عزیزانش ایستاده بود. میلاد برای خانواده‌اش تکیه‌گاه بود؛ پسری مهربان، دلسوز و مسئولیت‌پذیر که جای خالی‌اش هیچ‌وقت پر نخواهد شد. یادش گرامی و نامش جاودان.