Adam Frondczak

Wracam jeszcze do kolumny prolife na Marszu Niepodległości. To już któryś rok z rzędu, gdy Fundacja Życie i Rodzina @ratujzycie_pl_ wystawia blok antyaborcyjny i anty-LGBT. Za każdym razem spotykamy się z wielką życzliwością uczestników marszu, serce rośnie, gdy widzimy, jak ludzie rozumieją, że nie da się budować zdrowego państwa bez poszanowania każdego życia od poczęcia i bez postawienia tamy genderowej rewolucji. Czy wiecie, że II Rzeczpospolita nie zdała egzaminu z obrony tych podstawowych wartości? Zobaczcie najważniejsze fakty: ▶️Aż do lat 30. XX wieku aborcja była w Polsce zakazana. ▶️W celu ujednolicenia prawa na terenie odrodzonej Polski powołano w 1919 roku Komisję Kodyfikacyjną, która miała przygotować nowy kodeks karny – jeden dla całego terytorium Polski, której ziemie pod różnymi zaborami miały wcześniej różne prawo. ▶️W okresie międzywojennym, szczególnie po zamachu majowym, działały w Polsce środowiska domagające się legalizacji dzieciobójstwa prenatalnego. Jednym z głównych zwolenników aborcji był Tadeusz Boy-Żeleński, autor zbioru felietonów zatytułowanego „Piekło kobiet” – tak właśnie: dzisiejsze feministki nie wymyśliły swojego hasła, podebrały je… mężczyźnie, zwolennikowi aborcji z lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku! ▶️Propaganda Boya-Żeleńskiego była bliźniaczo podobna do tej, którą dziś słychać od aborcjonistów. Była mowa o tym, że bogate kobiety i tak zrobią aborcję, więc powinno się ją dopuścić, aby była dostępna także dla mniej zamożnych. Także o tym, że „po urodzeniu już nikt się tymi dziećmi nie interesuje”, o aborcjach, które i tak się dzieją tyle że nielegalnie, więc trzeba je zalegalizować. To spektrum propagandowych haseł nie przeszło zasadniczej zmiany przez całe 100 lat, aż do dziś. ▶️1 września 1932 roku (czyli za rządów Sanacji z Piłsudskim na czele) wszedł w życie nowy Kodeks karny nazwany Kodeksem Makarewicza od nazwiska jego twórcy – prof. Juliusza Makarewicza z Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, senatora, członka Komisji Kodyfikacyjnej. Wprowadzone w tym Kodeksie przepisy aborcyjne – które można zakwalifikować jako aborcję z czynu zabronionego i aborcję eugeniczną - należały wówczas do najbardziej permisywnych w Europie. Kary za aborcję były niskie. - Art. 231. Kobieta, która płód swój spędza lub pozwala na spędzenie go przez inną osobę podlega karze aresztu do lat 3. - Art. 232. Kto za zgodą kobiety ciężarnej płód jej spędza lub jej przy tem udziela pomocy, podlega karze więzienia do lat 5. Dalej było jeszcze gorzej, bo aborcyjne furtki zostały otwarte szeroko. - Art. 233. Niema przestępstwa z art. 231 i 232 jeżeli zabieg był dokonany przez lekarza i przytem: a) był konieczny ze względu na zdrowie kobiety ciężarnej, albo b) ciąża była wynikiem przestępstwa, określonego w art. 203, 204, 205 lub 206. Artykuły 203-206 traktowały o przestępstwach z rozdziału Nierząd. A więc Kodeks Makarewicza dopuszczał zabicie poczętego dziecka w przypadku współżycia z osobą nieletnią poniżej 15. roku życia, w przypadku gwałtu, nadużycia stosunku zależności lub wyzyskiwania krytycznego położenia oraz spółkowania z krewnymi w linii prostej, a także w przypadku ciąży u kobiet opóźnionych umysłowo. Do tragicznego prawa dochodziła systemowa niemoc organów ścigania - dokładnie jak dziś! W latach 1918–1924 w sądzie w Warszawie wszczęto 229 spraw z oskarżenia o poronienie, z czego umorzono 117. Według danych ogólnopolskich z lat 1924–1928 odnotowywano rocznie od 1233 do 1393 zgłoszeń dotyczących nielegalnych aborcji. Na podstawie szacunków prof. Adama Czyżewicza, ginekologa i prezesa Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, opartych na liczbie kobiet przyjętych do szpitali z rozpoznaniem poronienia, liczba nielegalnych zabiegów w latach 1922–1938 mogła wynosić od 256 213 do 513 237 rocznie. Czyżewicz wysuwał tezę, że odsetek „poronień” obsługiwanych przez szpitale jest zbyt wysoki w stosunku do populacji i że znaczna część tych poronień to faktyczne aborcje – rozpoczęte poza szpitalem, następnie kierowane na oddziały położnicze jako rzekome naturalne straty ciąży. Tak! W międzywojniu w Polsce mordowano rocznie nawet do pół miliona poczętych dzieci! Horror! I jeszcze – Kodeks Makarewicza zniósł karalność aktów homoseksualnych. W bardzo prosty sposób: najzwyczajniej nie wspominał o nich. Poza jednym wyjątkiem – karana była płatna prostytucja o charakterze homoseksualnym: Art. 207. Kto z chęci zysku ofiaruje się osobie tej samej płci do czynu nierządnego, podlega karze więzienia do lat 3. Same stosunki homoseksualne przestały być w jakikolwiek sposób penalizowane. Niemoralność w prawie szła w parze z niemoralnością w życiu społecznym i publicznym. Dość wspomnieć, że Warszawa uważana była w tamtym okresie za stolicę nierządu, szacunki mówią o nawet 30 tysiącach prostytutek i kilkuset domach publicznych. Od nierządu do aborcji droga była prosta. I właśnie w ten sposób II Rzeczpospolita nie zdała egzaminu z obrony życia oraz z prawdy o człowieku, jego płci i naturze. Być może nie od rzeczy będzie zatem wspomnieć jeszcze jeden wątek – związku upadku duchowego z upadkiem politycznym. Bo na poziomie historiozoficznym – pojawiają się interpretacje, że II wojna światowa, w tym dramat Powstania Warszawskiego, była karą za aborcję, prostytucję i ogólne zepsucie obyczajów, jakie panowało w II RP i w samej stolicy. W wizjach mistyków tamtego czasu wiele razy jest mowa o gniewie Bożym wobec tego, co dzieje się z Polakami. Sługa Boża Rozalia Celakówna w marcu 1939 r. usłyszała w trakcie wizji: Wielkie i straszne są grzechy i zbrodnie Polski. Sprawiedliwość Boża chce ukarać ten naród za grzechy, a zwłaszcza za grzechy nieczyste, morderstwa i nienawiść. Św. Faustyna Kowalska 12 maja 1935 r., czyli dokładnie w dzień śmierci Józefa Piłsudskiego (o czym w tamtym momencie nie mogła wiedzieć), miała wizję oddzielającej się od ciała duszy „pełnej zaszczytów i oklasków światowych” i wyraźnie była to dusza osoby, która zawiniła w sprawie obrony życia: Wtem ujrzałam pewną duszę, która się rozłączała od ciała w strasznych mękach. O Jezu, kiedy to mam pisać, drżę cała na widok okropności, które świadczą przeciw niej. Widziałam, jak wycho­dziły z jakiejś otchłani błotnistej dusze małych dzieci i większych, jakie dziewięć lat; dusze te były wstrętne i obrzydliwe, podobne do najstraszniejszych potworów, do rozpadających się trupów, ale te trupy były żywe i głośno świadczyły przeciw duszy tej, którą widzę w skonaniu: a dusza, którą widzę w skonaniu, jest to dusza, która była pełna zaszczytów i oklasków światowych, a których końcem jest próżnia i grzech. Na koniec wyszła niewiasta, która trzymała jakoby w fartuchu łzy, i ta bardzo świadczyła przeciw niemu. (…) A chociaż zdaje mi się, że dusza ta nie jest potępiona, to jednak męki jej nie różnią się niczym od mąk piekielnych, tylko jest ta różnica, [że] się kiedyś skończą. Jeden ze współwięźniów św. Maksymiliana Marii Kolbego z Auschwitz wspominał, że święty franciszkanin tłumaczył mu pewnego razu, że wojna skończy się wtedy, gdy zginie tylu Polaków, ile przed wojną zabito poczętych dzieci. W objawienia prywatne można wierzyć lub nie. Ale gdy podobny wątek pobrzmiewa w wielu miejscach niezależnie od siebie – nie należy go lekceważyć. Bez ochrony życia i normalnej rodziny, zgodnej z prawem naturalnym – nie ma niepodległości.

Czym jest niepodległość? Pierwszym warunkiem, aby zaprowadzić w państwie ład - zgodny z prawdą o człowieku. Kolumna prolife na Marszu Niepodległości. Było wspaniale, dziękuję!

Lekarze z misją, ludzie z sercem, a przy tym przesympatyczni i bez zadęcia. Udzielili pierwszej pomocy, uparli się na najlepszy szpital dla rannego policjanta, uratowali życie. Ciekawostka, obaj właśnie spędzali czas z rodzinami. Jeden ma 3 dzieci, drugi 4. Jak to pięknie idzie w parze - wielodzietność z byciem mądrym, dobrym i fajnym człowiekiem🙂