Ali

ببخشید من دلم بحران‌های مدرنیته می‌خواد، اصلاً می‌خوام تا خرخره فروبرم در بحران غرب مدرن و نیهیلیسم و اومانیسم و سوبژکتیویتسم و دموکراسی و آزادی غربی. دلم می‌خواد بحران‌های خردگرایی و اومانیسم و روشنگری رو‌ ببینم. یجوری می‌گن بحران مدرنیته و عقلگرایی بده که انگار الان تو نهر عسل هستیم! عزیزان، سربسته عرض کنم که داریم تو یه استخر قهوه‌ای دست‌وپا می‌زنیم!

یه چیزی از قدیما بگو که از ذهن همه پاک شده باشه:

بنظرم هنوز تاثیر نظرات احمد فردید (غرب زدگی) تو خون بخش زیادی از جریان فلسفی ایران هست و حتی در خود غرب انتقاد‌هایی که به عقل گرایی میشه جای کار بحث داره (از درخشش فاجعه آدورنو صحبت کرد). برای من عقل‌گرایی ر اسپینوزا بسیار معتبره که به فاجعه ختم نمیشه.

«هر کاری دوست داری بکن، هر چیزی میخواهی بخواه، اما مسئولیتش را هم بپذیر.»

وقتی یک جراح با تبختر و نخوت تمام می‌گوید «فلسفه هیچ چیز مهمی توش نیست» و نادانی خودش را با افتخار جار می‌زند، عمیقاً تاسف آور است. فلسفه، بازی با کلمات نیست. تفکر فلسفی یعنی پرسشگری، یعنی نپذیرفتن کورکورانه، یعنی شناخت حقیقت، اخلاق و آزادی.

تنها زمین چمن گلف ایران، واقع در مجموعه ورزشی انقلاب که زمانی میزبان اوپن مرسدس بنز سال ۲۰۰۹ بوده، درحال از بین‌ رفتنه؛ هم سرمایه سبز درخت های پرشمارش و هم خود گلف کورس.

این واقعا اینجوری مشتری پیدا میکنه یا فقط میخواد کون مارو بسوزونه؟