เบลลากอน ซาล่า ควอน มิลเลอร์ ณ เอยาวดี

#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี #AYWD “ข้าอยากกินหมากม่วงเปรี้ยว ๆ พี่มังจาปะโรไปหาให้ข้าหน่อยซี” ยามสายในวันที่มหาอุปราชมินจีซวาไม่มีกิจอันใดให้ต้องเข้าเฝ้าพระเจ้านันดาบาเยง ร่างระหงส์นอนเอนกายพัก ดีดตัวขึ้นนั่งและสั่งให้พระพี่เลี้ยงไปหาหมากม่วงรสเปรี้ยวมาให้ตน “หมากม่วงฤๅ จักลองไปดูที่ห้องเครื่องให้หนา” “อือ เร็ว ๆ เล่า” มินจีซวาตอบด้วยความกระตือรือร้น เพียงนึกถึงรสเปรี้ยวของหมากม่วง มหาอุปราชก็รู้สึกว่าน้ำบ่อน้อยเริ่มไหลออกมารวมกัน ชวนให้อยากลิ้มรสเสียเดี๋ยวนี้ เวลาผ่านไปเพียง 2 บาท(12 นาที) พระพี่เลี้ยงมังจาปะโรเดินรี่เข้ามา ในมือถือหมากม่วงสีเขียวอ่อนฝานเป็นชิ้นพอดีคำพร้อมถ้วยใส่กะปิและนำ้ปลาเป็นเครื่องจิ้ม เพียงนำมาวางตรงหน้าก็ได้กลิ่นเปรี้ยวลอยขึ้นมา มินจีซวามองตามหมากม่วงตาไม่กะพริบ กลิ่นเปรี้ยวของหมากม่วงทำให้มินจีซวาต้องกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ มือเรียวหยิบหมากม่วงขึ้นมาหนึ่งชิ้น กัดเข้าไปเต็มคำโดยไม่จิ้มกะปิและน้ำปลาเลยแม้แต่น้อย มังจาปะโรที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเปรี้ยวปากตาม “มิเปรี้ยวฤๅ” “อร่อย” สิ้นคำพูดของมินจีซวา มังจะปาโรรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พระมหาอุปราชมินจีซวาไม่เสวยผลไม้รสเปรี้ยวพระองค์ว่ามันเข็ดฟัน คล้ายกับคราที่เสด็จแม่ของตนตั้งครรภ์มีน้องสาวของตนยิ่งนัก มังจาปะโรเก็บความสงสัยไว้ในใจและคิดว่าคงต้องไปตามหมอหลวงมาตรวจดูเสียหน่อย “เจ้าพี่ ข้ามาหา” เสียงเรียกของนริศหน้าตำหนักประกาศถึงการมาถึงอย่างเอิกเกริก “เชิญนริศเข้ามาด้านใน พี่มังจาปะโรไปพักไปได้เลยหนา อ้อ พอกินเปรี้ยวแล้วข้าอยากกินหวานด้วยฝากพี่ไปสั่งให้คนยกโมงโลงเหย่ปอ (မုန့်လုံးရေပေါ်) มาให้ข้าแลนริศด้วยหนา” มินจีซวาบอกข้าหลวง และหันไปบอกกับมังจาปะโจถึงความต้องการของตนก่อนที่จะให้อีกคนไปพักผ่อน “พระพุทธเจ้าข้า แต่ว่าหลังจากพูดคุยกับพระนริศเสร็จให้หมอหลวงมาดูอาการสักหน่อยดีฤๅไม่” มังจาปะโรพูดขึ้น ยิ่งเห็นมินจีซวาอยากเสวยขนมหวานที่ไม่ได้กินมาตั้งแต่ผ่านพิธีเจาะพระกรรณ มังจาปะโรยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่ตนสงสัยนั้นถูกต้องเป็นแน่ “ดูใคร ข้าฤๅ ข้ามิได้ป่วยอันใดนี่” “เจ้าพี่ป่วยฤๅ เจ้าพี่เจ็บปวดที่ใดทำไมยังไม่ตามหมอหลวงมาอีก ห้ะ พวกเจ้ารอกระไรกัน” นริศเดินเข้ามาในตำหนักได้ยินมังจาปะโรพูดถึงหมอหลวง จึงเอ็ดเหล่าข้าหลวงที่ยังนั่งไม่ทุกข์ร้อนอันใดอยู่อีก “ใจเย็นก่อนเถิด ข้ามิได้ป่วยอันใด เพียงแต่พี่มังจาเห็นว่าข้าคล้ายจักป่วยกระมัง เอาเถิด จักเรียกก็เรียกมาแต่เอาขนมมาให้ข้าก่อน” เมื่อเห็นว่ามินจีซวายอมให้หมอหลวงมาตรวจดูอาการแต่โดยดี พระพี่เลี้ยงมังจาปะโจจึงปล่อยให้มหาอุปราชมินจีซวาและพระนริศได้พูดคุยกันเพียงลำพังในตำหนัก มังจาปะโรออกไปสั่งให้คนไปตามหมอหลวงแลตนจะไปสั่งห้องเครื่องให้ทำขนมโมงโลงเหย่ปอ (မုန့်လုံးရေပေါ်) ถวายพระมหาอุปราชมินจีซวา “เจ้าพี่เสวยสิ่งใดกัน หมากม่วงฤมิเคยเห็นท่านเสวย” นริศมองมินจีซวาหยิบหมากม่วงเข้าปากไม่หยุดตั้งแต่ตนเดินเข้ามาในตำหนัก “ลองฤๅไม่ อร่อยหนา เปรี้ยวถึงใจข้ายิ่งนัก” “มิคุ้นว่าเจ้าพี่ชอบเสวยรสเปรี้ยว” “ไม่รู้ซี ข้าเปรี้ยวปากอยากกินเพียงเท่านั้นแลตอนนี้ก็อยากกินรสหวาน แล้วเจ้ามาหาข้ามีธุระอันใดฤๅ” “ข้าคิดถึง ออกไปเดินแถวตำหนักหลวงก็มิเจอ ไปหาที่ใต้ต้นไม้ก็มิพบ เลยมาหาที่ตำหนักเจ้าพี่” “ตื่นมาข้ารู้สึกเหนื่อยหน่ายแลอยากนอนพัก วันนี้มิมีกิจที่ต้องเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ ข้าเลยนอนแลตื่นขึ้นมานั่งกินหมากม่วงอยู่กงนี้” “แปลกดังที่พระพี่เลี้ยงอยากให้หมอหลวงมาดูอาการ” มินจีซวากับนริศพูดคุยสัพเพเหระจนมังจาปะโรเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมขนมโมงโลงเหย่ปอ (မုန့်လုံးရေပေါ်) และตามมาด้วยเหล่าหมอหลวง “ข้าจักกินก่อน เสร็จแล้วอยากตรวจดูสิ่งใดค่อยตรวจ นริศลอ งกินซี ตอนเด็กข้าชอบกินมากลูกกลม ๆ สีขาว โรยหมากพร้าวได้รสหวานจากไส้น้ำตาลหมากพร้าว หวาน หอม มัน” มินจีซวาหันไปสั่งหมอหลวงให้รอและหันกลับมาเล่าถึงความอร่อยของขนมโมงโลงเหย่ปอ (မုန့်လုံးရေပေါ်) ตักเข้าปากตนหนึ่งคำ ละยกขึ้นมาจ่อป้อนคนตรงหน้า มองด้วยสายตาเป็นประกายอยากให้อีกคนได้ลองชิม “หน้าตาคล้ายขนมต้มที่บ้านเกิดข้า แต่รสชาติต่างกันอยู่ น้ำตาลหมากพร้าว หอมหวานเช่นเจ้าพี่ว่า” มินจีซวาตักขนมเข้าปากตนและผลัดตักป้อนนริศโดยไม่สนใจเหล่าข้าหลวงและหมอหลวงที่อยู่ในตำหนักเลยแม้แต่น้อย จนเวลาล่วงเลยหมอหลวงกรูกันเข้ามาตรวจดูร่างกายของมินจีซวา หลังจากตรวจดูจนเสร็จสิ้น เหล่าหมอหลวงหันไปกระซิบกระซาบกันจนมินจีซวารำคาญใจ “ตกลงข้าเป็นกระไรฤๅไม่” “เอ่อ มิได้เป็นโรคร้ายแรงอันใดพระพุทธเจ้าข้า” “แล้วกระซิบกระซาบกระไร หมิ่นเบื้องสูงฤ” “พระอาญามิพ้นเกล้า เอ่อ พระมหาอุปราชมินจีซวาทรงพระครรภ์พระพุทธเจ้าข้า” “…” — จบ ห๊าใครเป็นพ่อของหลานจั๊น