بوکمارک کنید : بدون اما و اگر و شرطها و شروط ها : ۱.نتانیاهو، نخست وزیر خواهد ماند. ۲. حمله ای تا ۲۷ ام اکتبر نیست. این یک #نظر شخصی است ، نه #تحلیل این توییت بزودی تا یکهفته دیگر آزمون خواهد شد…

بد شد که! ترامپ میگوید، این توافق در مقطعی از جنگ، موقتی بود و جهت عبور کشتی؛ بخوانید، «تجاری، مین روبی خلیج فارس و ملوانان » بود رژیم دوباره و البته ۱۰۰ بار دیگه هم که گوول خورد…

بچه ها، امیدوارم از این شاهکار بی‌نظیر راضی بشوید! یادتان باشد من نظر صریحم را یک هفته پیش ارائه کردم؛ وقتی از کارشناسان اینترنشنال تا کدشکن‌های توییتر، همه از حمله قریب‌الوقوع بی بی میگفتند تفاوت تحلیل با هیاهو همین است؛ تحلیلگر موج‌سوار نیست، آنچه را دیگران نمی‌بینند، می‌بیند

اگر فقط«هماهنگی منطقه ایه» پس چرا رییس اطلاعات ترکیه بجای وزیر خارجه اش در تهرانه؟

لعنت به آن ۵۷ که کاری کرد یک ایرانی، به‌جای زندگی کردن، مجبور باشد هر روز اخبار جنگ و سیاست جهان را دنبال کند تا شاید کورسوی امیدی برای آزادی کشورش پیدا شود! آخر چرا مردم عادی باید بدانند حزب لیکود چیست؟ آیزنکوت کیست؟ نتانیاهو امروز چند بار حرف زده و ترامپ کجا و چند بار اسم ایران را آورده؟ مگر ما ایرانی‌ها چه گناهی کرده‌ایم که حتی آرزوی یک زندگی معمولی هم برایمان تبدیل به رؤیا شده است؟ چرا مردمی که باید به فکر زندگی، خانواده، آینده فرزندان و خوشبختی خود باشند، مجبورند از صبح تا شب اخبار جهان را زیر و رو کنند، شاید از میان هزار خبر، روزنه‌ای برای آزادی کشورشان پیدا شود؟ دنبال روزنه امیدی برای خود هزار صفحه را دنبال کنند این همان بلایی است که فاجعه ۵۷ و حکومت آخوندها بر سر ما آورد. نسلی را سوزاند، نسلی را آواره کرد و نسلی را در انتظار فردایی که هرگز نرسید، پیر کرد. ما فقط عمرمان را از دست ندادیم؛ حق یک زندگی معمولی را از ما گرفتند. مردم کشورهای دیگر اخبار را از روی علاقه دنبال می‌کنند، اما ما ایرانی‌ها از سر ناچاری؛ چون سرنوشت زندگی‌مان را در تصمیم‌های دیگران جست‌وجو می‌کنیم. ما از زندگی چیز زیادی نخواستیم؛ فقط می‌خواستیم زندگی کنیم. و این شاید تلخ‌ترین میراث جمهوری اسلامی باشد: نسلی که به‌جای ساختن خاطره، عمرش را صرف انتظار برای آزادی کرد. و در آخر حرف دل ✍️: من به‌عنوان کسی که سال‌ها در حوزه سیاست و تحولات بین‌المللی پژوهش کرده‌ام، گاهی از خودم خجالت می‌کشم؛ نه از آنچه می‌نویسم، بلکه از این واقعیت تلخ که به‌جای نوشتن از منافع ملی ایران، آبادانی وطن و آینده فرزندانمان، ناچارم هر روز سخنان سیاستمداران کشورهای دیگر را رصد کنم و برای شما بنویسم؛ شاید در میان تصمیم‌های آنان، نشانی از آزادی ایران پیدا شود. باور کنید گاهی چنان دلم می‌گیرد که حتی قلمم یاری نمی‌کند. می‌مانم که چه بنویسم و چگونه بنویسم تا این درد را بفهمانم؛ درد ملتی که حتی برای رؤیای یک زندگی معمولی، چشم به اخبار جهان دوخته است. چه بر سر ما آوردند که به‌جای نوشتن از آینده ایران، مجبوریم آینده ایران را در سخنان دیگران جست‌وجو کنیم؟

هی @grok پنتاگون از اسپيس ایکس پرسيد، اینترنت آزاد،یا دايركت تو سل براى ايران چقدر میشه؟

رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس: غیر مسکونی سازی اسراییل کار ۱ ساعت است شما که ۲ روز قبل پست کامیونیتی را خواندید ، میدانید که چه میگوید… طوری شخمت بزنند ، که تا قیامت اثری ازتون نخواهد ماند… این خط این نشان.

سکوت این ملت از ترس نیست؛ آرامش پیش از آخرین خیزش است

تام باراک میگوید، امریکا در همین دو روز آخر هفته حمله خواهد کرد خواهیم دید، چه خواهد شد تا ۲۷ ام حمله ای نیست!

«با عمامه، غمنامه یک ملت آغاز شد؛ با تاج، فرجامش رقم می‌خورد.»

من زحمت میکشم برایتان تحلیل مینویسم ، قصدم فشار به تصمیم گیران است، اصلا وجود و مبارزه ما در این محیط برای همین است ، نه دلداری دادن به همدیگر… چرا ادد و شر نمیکنید؟ کی پیروز شدیم همه نشستیم من خبر ندارم…

Trump says: We can bring the Iranian regime to an end quickly, or let it collapse gradually. Which is the better option? Mr. Trump, the answer is clear: Both, simultaneously. These two strategies are not mutually exclusive. They reinforce each other. Pressure for regime change must go hand in hand with dismantling the regime’s command structure, breaking its chains of power, and holding its senior officials accountable. The Islamic Republic must not be given another opportunity to regroup, rebuild, or transfer power to the next layer of its leadership. The objective is not merely to weaken the regime. It is to dismantle the entire structure that keeps it alive. The Islamic Republic must not simply be weakened. Its rule must end. #StrategicAnalysis #RegimeCollapse #IranRegimeChange #Geopolitics #Iran #PoliticalAnalysis #PowerStructure #MiddleEast

#تحلیل | فروپاشی از رأس هرم قدرت با حذف دو لایه بالایی قدرت، اکنون در لایه سوم کسانی جمهوری اسلامی را نمایندگی می‌کنند که هنوز از نظر ایدئولوژیک و جایگاه سازمانی، به ساختار رهبری وابسته‌اند. با حذف این حلقه، «آواتار منسوب به مجتبی خامنه ای و حدود ۳۰-۵۰ نفر از فرماندهان و مقامات رژیم» ، قدرت به رده‌های پایین‌تر منتقل می‌شود؛ رده‌هایی که لزوماً به ایدئولوژی وفادار نیستند، بلکه به پول، منافع شخصی و مهم‌تر از همه، به جان خود وفادارند. بسیاری از این افراد، سرمایه‌ها و پایگاه‌هایی در خارج از کشور دارند و در صورت احساس خطر جدی، ممکن است ظرف یک یا دو شب مسیر فرار را انتخاب کنند. اینجاست که هرم قدرت، نه از پایین، بلکه از رأس خود فرو می‌ریزد. اگر تمام محاسبات و پیچیدگی‌های این سناریو به‌درستی طراحی و اجرا شود، جمهوری اسلامی یک گام تعیین‌کننده دیگر به سرنگونی نزدیک خواهد شد. در چنین ساختاری، آخرین مرحله سقوط، جنگ برای حفظ قدرت نیست؛ مسابقه برای فرار است.