Edwin

Een ochtendcolumn We kijken nu al weken naar politieke bestuurders die zichzelf steeds dieper het moeras in werken. Alles draait om dat zogenaamde belastingplan. We zijn zo gewend aan die term dat we vergeten dat er helemaal geen plan is. Het is niets meer dan een boekhoudkundige exercitie. Alsof het opstellen van een jaarrekening ook een plan is. Politieke bestuurders laten inmiddels hun oren hangen naar het idee van Pro en Volt dat er 1,5 miljard euro bij de rijken moet worden opgehaald om werken meer te laten lonen. Ik zie de coalitie draaien en keren om in het gevlei te komen bij ideeën die niets meer om het lijf hebben dan een herverdeling. Door aanpassingen van belasting kan de een iets meer verdienen terwijl een ander weer minder overhoudt. Per saldo verdient Nederland geen euro extra. Je verdeelt het anders. Een plan verbetert het verdienvermogen van Nederland. Dat is positief voor alle Nederlanders. Wat gaan we doen, wanneer levert dat iets op en vooral ook hoeveel. Pro en Volt doen nogal gewichtig over die 1,5 miljard die extra belast moeten worden. Maar dat bedrag komt overeen met de belastingopbrengst van ongeveer 0,3 procent extra economische groei. Daar ligt dan ook een echte bestuurlijke opdracht. Bedenk hoe Nederland extra inkomsten kan genereren. Dan verdienen mensen en bedrijven niet alleen meer maar wordt ook de overheidskassa duurzaam gevuld. En kom niet aan met het argument dat economische groei onzeker is. Belastingopbrengsten zijn ook maar ramingen. Mensen en bedrijven veranderen gedrag. Investeringen worden uitgesteld, activiteiten verplaatst. Je kunt de opbrengst van groei niet wantrouwen en die van afromen als een zekerheid verkopen. Zodra we gaan heffen weer iedere partij tot achter de komma wat het oplevert. Maar als we wat moeten verdienen geeft niemand thuis. Met extra geld weghalen bij mensen die al bijdragen, heb je nog geen huis gebouwd, geen groene transitie uitgevoerd, geen elektriciteitsnet uitgebreid en geen brug vervangen. Dat doen mensen die de schouders eronder zetten en risico durven nemen. Zorg dat mensen extra kunnen verdienen in plaats van prioriteit geven aan extra belasten. Zonder passende beloning verdwijnt de bereidheid om risico te nemen. Deze politieke koers tast juist de ruimte voor initiatieven aan. De balans risico versus opbreng slaat de verkeerde kant uit. Vermogen wordt behandeld alsof het ongebruikt ligt te wachten tot een politicus er een bestemming voor verzint. Terwijl het vastzit in machines, voorraden en bedrijfspanden. Investeringen financiert en bedrijven door slechte jaren helpt. Haal je dat geld eruit, dan tast je aan wat er morgen kan worden verdiend. Nu zijn er natuurlijk mensen die economische groei als een vloek beschouwen. Iedere hogere rekening kan wel betaald worden door vermogen zwaarder te belasten. Maar zodra je er structureel meer uit haalt dan erbij wordt verdiend, ben je aan het interen. Je holt de bron uit waaruit ook de volgende rekening moet worden betaald. Zo zadel je je een volgende generatie op met schulden omdat je zelf hebt nagelaten een plan voor duurzame groei te maken. Wat is daar precies sociaal aan. Een plan is iets anders. Een plan voorziet in het verbeteren van het verdienvermogen van Nederland. Meer mensen die ondernemen, doorgroeien en meer verdienen. Zo versterk je de fundamenten van onze welvaart. In plaats daarvan kijken we naar bestuurders die de fundamenten slopen en de afgevoerde opbrengst als politiek succes presenteren. Vandaag iets binnengehaald voor de achterban. Morgen weer klagen dat er geld tekort is. We noemen het een debat, maar in wezen is niets meer dan een bijeenkomst van ongekwalificeerde boekhouders. Geen richting, geen ideeën, geen begrote ambitie voor extra verdienvermogen. Wel weken van opportunistisch onderhandelen over wie er deze keer kan worden aangeslagen. Het is onbegrijpelijk dat we dit theater nog serieus nemen.