Gozde(Yeni Hesap)

Büyük bir “Arkadaşlar artık herkes ekmeğine baksın, sonuçta hepimizin ülkesi, bu kadar da abartmayın” dalgası geliyor. Bir yere kadar anlıyorum. 2002'den bugüne çok yoğun şeyler yaşandı. İnsanlar yoruldu, iktidarın değişeceğine dair umutlarını kaybetti. Hayatlarının her alanına sirayet etmiş bir siyasi düzenle sürekli çatışarak yaşamak istemiyorlar. Herkes bir şekilde hayatını sürdürmeye, kendisine yer açmaya çalışıyor. Ama burada başka bir şey oluyor. Özellikle sosyal bilimler gibi politik niteliği son derece yüksek alanlarda, iktidarın kurumlarıyla kurulan ilişkiler üzerinden kariyerler inşa ediliyor. Sonra da bu kariyerlerin politik izdüşümünü konuşmamamız bekleniyor. Oysa bu kariyerleri mümkün kılan ilişkiler, hepimizi uçuruma sürükleyen sorgusuzluğun üzerine kurulmuş bir siyasi düzenin parçası. Türkiye'de giderek bir kast sistemi oluştu. Kimin hangi kapıdan girebildiği, hangi imkânlara erişebildiği, kimin önünün açılıp kimin hayatının daraltıldığı bu düzenin içinde belirleniyor. Şimdi TRT World Forum'dan pozlar veriliyor, uluslararası diyaloğun ve dış politikanın stratejik önemi anlatılıyor. Birkaç gün sonra COP31'de iklim diplomasisinin ne kadar kıymetli olduğunu dinleyeceğiz. Türkiye'de gazetecilik yapmanın bedeli her gün biraz daha ağırlaşırken TRT World üzerinden bir tür aklama faaliyeti yürütülüyor. Ülkenin dört bir yanında doğa talanına karşı mücadele eden insanlar baskıyla karşılaşırken aynı iktidar uluslararası platformlarda iklim mücadelesinin öncüsü gibi sunuluyor. Dış politikada da benzer bir milliyetçi poz kesme hali var. Devletin uluslararası alanda kazandığı her mevzi, sanki doğrudan ülkenin yurttaşlarının kazanımıymış gibi anlatılıyor. Oysa dış politikada kullanılan söylemler, geliştirilen taktikler, kurulan ilişkiler ve yürütülen imaj yönetimi içeride de aynı siyasi düzenin tahkim edilmesine hizmet ediyor. Sanki bütün bunlardan devşirilen siyasi güç dönüp dolaşıp bu ülkede başkalarına parmak sallamak, insanları hizaya sokmak için kullanılmıyormuş gibi davranılıyor. Devletin uluslararası prestijiyle yurttaşların refahını, özgürlüğünü ve haklarını aynı şeymiş gibi anlatmayın. Üstelik bütün bunlara biraz itiraz edince hemen dikenler çıkarılıyor. “Ne yani, sistemin içerisinde birileri olmasın mı?”, “Yanlışları kim düzeltecek?”, “Hepimizin ülkesi değil mi?” diye başlıyorlar. Arkadaşlar, sizin sistemin içerisinde olmanızla, o sistemin kendisini sizin üzerinizden meşrulaştırması arasında bir fark var. Hele bu ilişkiyi bir de ahlaki üstünlük meselesine çevirmeniz iyice sinir bozucu. Kimseye kendi hayatını nasıl sürdüreceğini söylemiyorum. Ama yaptığınız tercihlerin politik sonuçlarını eleştirmemizi engellemek için bize ahlak dersi de vermeyin. @adagiomminor ile konuşuyorduk daha dün. Bir de artık herkes birbirinin ne yaptığını biliyor. Biz biliyoruz, onlar da bizim bildiğimizi biliyor. Aramızda tuhaf bir sessizlik oluştu. Açıkçası çoğu zaman gülüp geçiyoruz. Ama bu sessizlik kimsenin olup biteni görmediği anlamına gelmiyor. Türkiye'de politik olmayan bir hayat akışı yok. İnsanların işinden eğitimine, gelirinden geleceğine, hatta kendi hayatlarını nasıl anlamlandırdıklarına kadar her şey bu iktidarla ilişkili. Ben terapide bile yarım saat kendi dertlerimin toplumsal nedenlerini, hayatımın bu iktidar tarafından nasıl şekillendirildiğini konuşuyorum. Terapimin yarısı devlete gidiyor aq. Siz bütün bunların ortasında sistemin sağladığı imkanlarla kendi hayatınızı kurup sonra da bundan bağımsız, apolitik bir kariyer hikayesi anlatamazsınız. Anlatırsınız tabii de artık kimsenin inanmış gibi yapmasını beklemeyin. Hele o pozlara biraz yüzümüz ekşidiğinde bize bilgiç bilgiç ahkam kesmeye hiç kalkmayın.