Andrzej Golec,

Bohaterka z Krakowa Przyjechała z rodziną na spokojny weekend do Krakowa. Kiedy padły strzały, ruszyła ratować obcych ludzi. Historia pani Iwony naprawdę chwyta za serce. Wśród tragicznych wiadomości z Krakowa pojawiają się historie ludzi, którzy w najtrudniejszych chwilach pokazali niezwykłą odwagę. Jedną z takich osób jest pani Iwona, pielęgniarka ze Szpitala Powiatowego w Jarocinie. Przyjechała do Krakowa z rodziną, żeby odpocząć i wspólnie spędzić weekend. W sobotę bliscy na chwilę się rozdzielili. Córka Milena z mężem i dzieckiem wróciła do apartamentu, a pani Iwona wraz z drugą babcią została na Rynku Głównym. Obie kobiety weszły do sklepu Zara i udały się na drugie piętro. Zaledwie trzy, cztery minuty później na parterze rozległy się strzały. Pani Iwona nie wiedziała jeszcze dokładnie, co się wydarzyło. Zbiegła na dół i zaczęła pomagać rannym. Tymczasem jej córka dowiedziała się o strzelaninie i próbowała skontaktować się z mamą. Dzwoniła raz, drugi, kolejny. Bez odpowiedzi. Wyobrażam sobie, co musiała wtedy przeżywać. Dopiero później okazało się, że w czasie tych telefonów pani Iwona walczyła o życie poszkodowanych. Jak relacjonuje córka, pielęgniarka prowadziła resuscytację rannych, a jednej z dziewczyn, postrzelonej w brzuch, zakładała dostęp dożylny. Zamiast myśleć o własnym wypoczynku, wykorzystała swoje doświadczenie zawodowe, żeby pomagać ludziom, których nawet nie znała. Kiedy pani Milena opisała tę historię w mediach społecznościowych, nie kryła dumy z mamy. Podkreśliła, że to właśnie ona nauczyła ją wrażliwości na drugiego człowieka i chęci niesienia pomocy. Na zachowanie swojej pracownicy zareagował również Szpital Powiatowy w Jarocinie, publicznie dziękując jej za postawę. Pisałem o dwóch krakowskich chirurgach, którzy ruszyli na pomoc postrzelonym policjantom. Poznajcie historię pani Iwony. I coraz mocniej dociera do mnie, ilu wspaniałych ludzi znalazło się w samym środku tego dramatu. Pani Iwono, ogromny szacunek. W takich chwilach widać, że bohaterstwo nie zawsze oznacza wielkie gesty. Czasem oznacza po prostu bycie przy drugim człowieku wtedy, kiedy najbardziej potrzebuje pomocy.