عریضه‌نویس
Joined January 2020
- Tweets5.8K
- Following1.1K
- Followers1.3K
- Likes45.8K
Pinned Tweet
در شوروی پیرمردی بود که تمام عمر کارش این بود که با سگش روی ریل راه‌آهن را برود.برخی از او نفرت داشتند از آنجا که این رفتار بورژوامسلکی قدم زدن با سگ را نمی‌پسندیدند.پیرمرد اما قدم نمی‌زد. او تمام روز روی ریلها پرسه می‌زد تا کاغذهای زندانیان از قطارها را بیابد.
H.Keykavoosi retweeted
دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند؟ | ۰۱۰
جاویدنام #عارفه_بیگی
شفق قطبی هنوز در آسمان می‌رقصد؛ پرده‌هایی از نور سبز و بنفش، در انتظار دختری که قرار بود شبی زیر آسمانش بایستد و محو تماشای این رویای رنگارنگ شود.
نیویورک، با آسمان‌خراش‌های سر به فلک کشیده و نورهای خیره‌کننده‌ی تایمز اسکوئر، هنوز آن مسافر جوان را ندیده است؛ دختری که قرار بود میان آن‌همه نور بایستد و بزرگی جهان را با چشم‌های خودش کشف کند.
ونیز هنوز غروب‌های طلایی‌اش را روی آب‌ها می‌پاشد. گوندولاها آرام از میان کانال‌ها می‌گذرند و انعکاس قصرهای قدیمی در آب می‌لرزد. اما جای عارفه در یکی از آن قایق‌ها برای همیشه خالی ماند.
پاریس هنوز هر شب برج ایفل را چراغانی می‌کند؛ بی‌خبر از دختری که آرزو داشت شکوهش را از نزدیک ببیند.
کوه‌های سوئیس همچنان سپیدپوش‌اند؛ برف می‌بارد، فصل‌ها عوض می‌شوند، اما چشمان عارفه هرگز زیبایی‌شان را نخواهند دید.
و مهاجرت… زندگی تازه‌ای در سرزمینی دیگر، با تمام فرصت‌ها و تجربه‌هایی که شاید انتظارش را می‌کشیدند؛ اما هرگز آغاز نشد.
عارفه، تو فقط هجده سال داشتی و هنوز این‌همه جهان در انتظارت بود.
تو در آخرین نوشته‌هایت آرزو کرده بودی بدون دیدن اینها از این دنیا نروی؛ اما حالا شفق قطبی، نیویورک، ونیز، پاریس و سوئیس، همگی یک مسافر را کم دارند.
چه کسی تا ابد منتظر آمدنت ماند، عارفه؟ شاید تمام جهان…
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
این روزها هیچ‌چیزی اندازه‌ی «دق»
جان عزیز در ایران نمی‌گیرد.
در قصه‌ی پرغصه‌ی ما
مادری بود
دو فرزند داشت
امیر و ملیکا
امیر را در دی‌خون و ملیکا را با «دق» از دست داد.
چنین قصه‌ی پردردی را کدام نویسنده می‌تواند بنویسد و خودش دق نکند؟
در صفحه ملیکا فقط این دو پست وجود دارد و هر دو فغان از دق فقدان.
#امیر_کیادربندسری
#ملیکا_کیادربندسری
۱۸ دی در گرگان به پا و سرش گلوله زدند، جانش را گرفتند.
ده ماه از آن روز گذشته، پاییز شده و تپه‌های طلایی گرگان منتظر قدم‌های مسیح مانده‌اند
رمبو سگ محبوبش منتظر است
همگی چشم‌انتظارند که مسیح با لبخند و شوخی‌های همیشگیش برگردد و این سکوت تلخ را بشکند.
او که عاشق خاک ایران بود
دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند | ۰۰۹
جاویدنام #ابوالفضل_میرآییز (مسیح)
ابوالفضل هم مثل پدر عاشق خاک ایران بود.
پدرش برای حفظ خاک ایران جنگید و بعدتر، در گوشهای از خاک ایرانی که برایش جانبازی کرده بود، به کشاورزی مشغول شد.
پسرش هم هنر کشت و زرع را خیلی زود یاد گرفت و پا‌به‌پای پدر زمین‌های گرگان را زیرکشت برد.
پدر و پسر زمین، خاک، زندگی و زنده‌ها را دوست داشتند.
۱۸ دی در گرگان به پا و سر ابوالفضل میرآییز گلوله جنگی زدند، جانش را گرفتند.
ده ماه از دی ماه گذشته، پاییز شده، زمین‌های زیر کشت و تپه‌های طلایی گرگان منتظر قدم‌های مسیح مانده‌اند،
رمبو سگ محبوبش منتظر است،
شکری، سگ همسایه، هر روز اطراف خانه‌ی مسیح پرسه می‌زند،
تمام خانواده (و بیش از همه مادرش شهربانو) چشم‌انتظارند که مسیح با لبخند و شوخی‌های همیشگی برگردد و این سکوت تلخ را بشکند.
ابوالفضل را مسیح صدا می‌زدند.
در بخشی از انجیل متی،
شاگردان عیسی (مسیح) نزد او آمدند و پرسیدند: «چرا وقتی با مردم سخن می‌گویی، از مَثَل استفاده می‌کنی؟»
و مسیح پاسخ می‌دهد: «زیرا دل این مردمان سخت شده، و گوش‌هایشان قادر به شنیدن نیست، و چشمان خود را بسته‌اند، به‌گونه‌ای که چشمانشان نمی‌توانند ببینند و دلشان نمی‌تواند درک کند.»
کدام مثل می‌تواند جای خالی مسیح میرآییز را برای چشم‌های بسته و گوشهای ناشنوا تصویر کند؟
ده ماه است شهر گرگان چشم انتظار بازگشت مسیح مهرآییز مانده و هنوز کسانی قتل‌عام مردم شریف ایران در دی ماه را انکار می‌کنند.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
12
162
H.Keykavoosi retweeted
🕯در سوگ تیرداد نیک‌اندیش؛ پژوهشگر و از بنیان‌گذاران واج‌نامه و سیمرغستان
مجید نیک‌اندیش، شناخته‌شده با نام تیرداد نیک‌اندیش، یار دیرین ما در واج‌نامه و سیمرغستان بود.
🥀تیرداد از بنیان‌گذاران واج‌نامه و از همراهان نخستین ما در مسیر آفرینش و گسترش این مجموعه بود.
H.Keykavoosi retweeted
هم‌میهنانم،
جایزه آزادی متعلق به شماست، شما که شجاعت، آگاهی، فداکاری، و ایستادگی‌تان بی‌نظیر است.
من افتخار این را داشتم که در فرانکفورت در کنار دهها هزار ایرانی شریف بایستم و این جایزه را به نمایندگی از ملت بزرگ ایران دریافت کنم.
روزی که دیر نیست در یک ایران آزاد کنارتان خواهم ایستاد و این جایزه را که نزد من امانت است به شما خواهم سپرد.
#میرزا_مذکور_نظری از همان شب ۱۸ دی ماه همراه فرزندش جاویدنام شد.
از همان ساعتی که فرزندش مهرزاد از خانه خارج شد.
از همان دم که فرزند نوشته بود: اگر هر اتفاقی افتاد و دیگه آنلاین نشدم بدونید آسون نباختم.
سر قبر من هم نماز و قرآن نخوانید، فقط موزیک و شادی.
#دی_نامه
دی‌نامه روایت | دی‌خون ادامه دارد | ۰۰۸
#میرزا_مذکور_نظری از همان شب ۱۸ دی ماه همراه فرزندش جاویدنام شد.
از همان ساعتی که فرزندش مهرزاد از خانه خارج شد.
از همان دم که فرزند نوشته بود: اگر هر اتفاقی افتاد و دیگه آنلاین نشدم بدونید آسون نباختم.
سر قبر من هم نماز و قرآن نخوانید، فقط موزیک و شادی.
از همین ساعت میرزا مذکور نظری همراه فرزند به آسان نباختن فکر کرده بود.
پیش از آنکه فرزند به نزدیکی ساختمان سپاه برسد.
پیش از آنکه ماموری به نزدیکی فرزندش برسد و با کلت کمری گلوله‌ای به قفسه سینه مهرزاد بزند.
پیش از آنکه فرزند آخرین سخن را به زبان بیاورد: «تو چشمام نگاه کرد و شلیک کرد.»
آسان‌نباختن را میرزا مذکور به چشم دیده بود.
دیده بود فرزندش برای خاموش کردن آتشی که در دل طبیعت افتاده بود چطور دست از جان شسته بود.
دیده بود فرزند چطور جانفدای زمین و سرزمینش بود.
اکنون فرزند برای خاموش کردن آتشی دیگر همراه مردم شده بود.
و این آتشی دیگر بود که مشغول سوزاندن ایران بود.
میرزا مذکور همان شب همراه بدن خونین فرزند می‌رفت به روستایشان می‌رفت و آسان‌نباختن مقابلش آسوده دراز کشیده بود.
می‌دانست فرزندش را به زودی به نام ایران خواهند شناخت
بر سنگ مزارش نوشت: مهرزاد ایرانی
به خواست فرزند او را بدون مراسم مذهبی به خاک سپرد.
بر مزارش رقص دستمال اجرا کردند، موسیقی محلی نواختند، شاهنامه خواندند و میرزا مذکور رو به انسان و درختان فریاد زده بود: نه گریه کنید، نه دلتون براش بسوزه... فقط دعا کنید.
انسان و درختان ایران او را امروز بدرقه خواهند کرد.
او را به نام میرزای ایرانی خواهند شناخت.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
تقاص خیابان را از سه جوان اسیر در قزل‌حصار گرفت.
تنِ این سه جوان در دستش بود و حقارت خود را با گرفتن جان جوان آنها نشان داد.
اما آن «نه» هنوز در دهان مردم است. بزرگ‌تر و مهیب‌تر.
#دی_نامه
دی‌نامه روایت | دی‌خون ادامه دارد | ۰۰۷
انتقام از خیابان
حسن دیوبند، حمید کاظمی و رضا زنگنه، اسیرِ حکومتی بودند که مردم در دی‌خون به خیابان آمدند تا بگویند آن را نمی‌خواهند.
سحرگاه هفدهم آبان ١۴٠۵، حکومت هر سه را به قتل رساند.
به صورت‌هایشان نگاه کنید. انگار در همین چند ماه، سال‌ها بر آنها گذشته است.
این قتل حکومتی، انتقام از مردمی بود که در دی‌ماه صدایشان را به گوش حاکمان رساندند.
انتقام از خیابان بود اما حکومت اکنون بهتر از همه می‌داند خیابان‌های داخل را ببندد، خیابان‌های جهان آن «نه» را ادامه می‌دهند.
تقاص خیابان را از سه جوان اسیر در قزل‌حصار گرفت.
تنِ این سه جوان در دستش بود و حقارت خود را با گرفتن جان جوان آنها نشان داد.
اما آن «نه» هنوز در دهان مردم است. بزرگ‌تر و مهیب‌تر.
دی‌نامه، نام‌های دلاوران دی را با احترام بر زبان می‌آورد و بر برگ تاریخ می‌نویسد:
#حسن_دیوبند
#حمید_کاظمی
#رضا_زنگنه
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
دی‌نامه روایت | دی‌خون ادامه دارد | ۰۰۷
انتقام از خیابان
حسن دیوبند، حمید کاظمی و رضا زنگنه، اسیرِ حکومتی بودند که مردم در دی‌خون به خیابان آمدند تا بگویند آن را نمی‌خواهند.
سحرگاه هفدهم آبان ١۴٠۵، حکومت هر سه را به قتل رساند.
به صورت‌هایشان نگاه کنید. انگار در همین چند ماه، سال‌ها بر آنها گذشته است.
این قتل حکومتی، انتقام از مردمی بود که در دی‌ماه صدایشان را به گوش حاکمان رساندند.
انتقام از خیابان بود اما حکومت اکنون بهتر از همه می‌داند خیابان‌های داخل را ببندد، خیابان‌های جهان آن «نه» را ادامه می‌دهند.
تقاص خیابان را از سه جوان اسیر در قزل‌حصار گرفت.
تنِ این سه جوان در دستش بود و حقارت خود را با گرفتن جان جوان آنها نشان داد.
اما آن «نه» هنوز در دهان مردم است. بزرگ‌تر و مهیب‌تر.
دی‌نامه، نام‌های دلاوران دی را با احترام بر زبان می‌آورد و بر برگ تاریخ می‌نویسد:
#حسن_دیوبند
#حمید_کاظمی
#رضا_زنگنه
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
1/
The woman had been shot. Majid saw her.
Between Majid and that woman stood the life of a man who had only just opened his own shop.
فرض کنید خانه‌ای آتش گرفته. یک عده می‌دوند سمت خانه تا آتش را فرو بنشانند. عده دیگر سد راه می‌شوند که چرا می‌روید آتش را خاموش کنید؟مانع می‌شوندتهدید و تمسخر می‌کنند که آتش باید خودش خاموش شود: از درون!
برخیشان اصلن آتش را حاشا می‌کنند توهم می‌خوانند:کدام آتش؟
این وضعیت ماست.
اعطای «جایزه آزادی» به نام مردم ایران به ستایشگر بمباران ایران
buff.ly/edXIfP3
علی رسولی - بنیاد نائومان می‌گوید رضا پهلوی مالک جایزه نیست و فقط آن را برای مردم ایران نگه می‌دارد. اما منتقدان می‌گویند انتخاب یک چهره سیاسی مشخص برای ایستادن در کلیسای پاول و دریافت جایزه به نام یک ملت، به‌ناچار فراتر از یک اقدام تشریفاتی است و برای او سرمایه سیاسی نمادین تولید می‌کند. آن هم برای کسی که طرفدار جنگ و بمباران ایران است، کشته شدن غیرنظامیان ایرانی در جنگ را به نفع آمریکا و اسرائیل توجیه می‌کند و به سوال‌ها در مورد مسئولیتش در قبال فراخوان‌هایی که به کشتار ۱۸ و ۱۹ دی منجر شد این گونه پاسخ می‌دهد: «این جنگ است و جنگ تلفات دارد».
11
143
آيا شنيديد مثلن براى دهها جانباخته انفجار اسكله بندر رجايى اینها چیزی امضا بزنند؟
خير
جون آن بیچارگان پيوند ونفوذى ميان اینها ندارند، پس صداى مظلوميتشان شنيده نشد.
غم وهمدردى را مدتهاست طبقاتى کرده‌اند اين مدعيان انواع حقوق آزادى و راه‌های نرفته ودموكراسى پژوه.
H.Keykavoosi retweeted
بعدش که متوجه شدید که دستمزد کلان ترانه را با اختلاس و دست بردن در صندوق بازنشستگی معلمان پرداخت شده، از سریال «شهرزاد» و «ترانه» بیزار نشدید؟!
بامداد ۱۲ آبان خورشید از سمت دیگر کوه صفه طلوع کرد
و این ماجرایی غریب بود.
#دی_نامه
دی‌نامه روایت | دی‌خون ادامه دارد | ۰۰۶
#امیرحسین_ملکی و #امیرحسین_ابراهیمی
بامداد ۱۲ آبان خورشید از سمت دیگر کوه صفه طلوع کرد
و این ماجرایی غریب بود.
با اذان صبح دو امیرحسین را اعدام کرده بودند؛
یکی دانشجوی ممتاز پزشکی
دیگری دانشجوی ممتاز زندگی.
سرشار از امید به فردا.
دلاورانی که در دی‌ماه ۱۴۰۴ سینه در برابر بیداد سپر کردند.
امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی
آرزوهایی بزرگ در سر داشتند.
کوه صفه شاهد بود که اهریمن آنها را بارها اعدام ساختگی کرد.
مویشان را تراشیدند، چهره‌شان را تغییر دادند، برای آنکه خشن بنمایند؛
غافل از آنکه امیرحسین‌ها خود خورشید بودند. روشن‌تر از آنی که هنگام بانگ اذان، پشت کوه صفه پنهان بود.
آنها را بدون وکیل کشتند.
دو امیرحسین، دو خورشید کوچک را بدون وکیل محاکمه کردند.
کوه صفه وکیل خاموش آنان بود.
صفه بزرگ و تاریک در جوار زندان ایستاده بود.
بامداد ۱۲ آبان آخرین بار هر سه همدیگر را دیدند.
ناظر خاموشِ تاریخ رنج‌ها و ایستادگی مردم اصفهان،
آن بامداد لرزیده حتماً از این جنایت.
کوه پیر چنین چیزی را به یاد نداشت.
اعدام جوانانی که تنها حقشان را فریاد زده بودند.
بامداد ۱۲ آبان ۱۴۰۵ کوه تاریک خورشید را دید که از سوی دیگرش طلوع می‌کند.
دو خورشید کوچک؛
از مظلوم‌‌ترین کسانی که او به یاد دارد،
روشنایی‌بخش صبح ۱۲ آبان بودند.
نورهایی که بر بذرهای خفته در خاک ایران گرمی بخشیدند
تا فردا غرش طوفان آزادی باشند.
یادشان تا ابد، پرچم افراشته دادخواهی و شرافت این سرزمین خواهد ماند.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
آن شب پدرم را کشتند.
چند روز بعدش، مادرم فهمید من هستم؛ خبری خوش بودم که دیگر نمی‌توانست به او برساند.
جنینی بودم در تن مادرم که بزرگ می‌شدم و نام پدرم از میان حرف‌ها و گریه‌ها به من می‌رسید. من داستان آن شب را، از بَرَم.
#سعید_پناهی
#دی_نامه
دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند؟ | ۰۰۸
دختر جاویدنام #سعید_پناهی
من خبرِ نگفته‌ی مادرم‌ام.
پدرم رفت، بی‌آنکه بداند من در راهم.
هجدهم دی، ما سه نفر در گوهردشت بودیم؛ اما پدرم خیال می‌کرد دو نفرند. من در تن مادرم بودم؛ آن‌قدر کوچک بودم که کسی از بودنم خبر نداشت.
آن شب پدرم را کشتند.
چند روز بعدش، مادرم فهمید من هستم؛ خبری خوش بودم که دیگر نمی‌توانست به او برساند.
جنینی بودم در تن مادرم که بزرگ می‌شدم و نام پدرم از میان حرف‌ها و گریه‌ها به من می‌رسید. من داستان آن شب را، از بَرَم.
پدرم نمی‌دانست پدر شده و برای آینده‌ی فرزندان دیگران رفت.
بچه‌ها به دنیا می‌آیند و منتظر می‌مانند تا روزی قهرمانیِ پدرشان را ببینند.
من هنوز به دنیا نیامده، قهرمانیِ پدرم را دیده بودم.
همین شهریور آمدم.
بعد مرا پیش او بردند.
برای اولین‌بار صورت مهربانش را دیدم اما روی سنگ مزارش.
مرا در آغوشش گذاشتند؛ سنگ از گرمای وجودش، گرمی پدرانه‌ای داشت.
من؛ سلنا دختر سعید پناهی‌ام.
پدرم حالا دیگر می‌داند دختری دارد که تا ابد منتظر اوست.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
سفرم را با پیامی روشن در بروکسل آغاز کردم: اروپا باید به مماشات پایان دهد و در کنار مردم ایران بایستد.
رژیمی که در خاک اروپا عملیات تروریستی طراحی می‌کند، شهروندان را به گروگان می‌گیرد، موشک‌هایی می‌سازد که اروپا را در تیررس قرار می‌دهند و از جنگ روسیه علیه اوکراین پشتیبانی می‌کند، آزادی و امنیت اروپا را نیز تهدید می‌کند.
در یادداشتم در نشریه تایمز بروکسل، پنج اقدام مشخص را برشمرده‌ام که نمایندگان پارلمان‌های اروپایی می‌توانند برای حمایت از مبارزه ما برای آزادی انجام دهند.
I have come to Brussels with a clear message: Europe must end appeasement and stand with the Iranian people.
A regime that plots terror on European soil, takes citizens hostage, develops missiles that can reach Europe and supports Russia’s war against Ukraine threatens Europe freedom and security too.
In The Brussels Times, I set out five concrete steps European lawmakers can take to support our struggle for freedom.
Read my op-ed: “Europe must stand with the Iranian people.”
brusselstimes.com/opinion/23…
نقش شیر و خورشیدم من.
در طول عمر چند هزار ساله‌ام، شاهد دوره‌های پرفرازونشیبی در این سرزمین بوده‌ام. از روی سنگ تا روی پرچم، از روی سکه تا میدان نبرد شاهد خِرد و دلاوری ایرانیان بوده‌ام.
دی‌نامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۶
جاویدنام #علی_محمدی
نقش شیر و خورشیدم من.
در طول عمر چند هزار ساله‌ام، شاهد دوره‌های پرفرازونشیبی در این سرزمین بوده‌ام. از روی سنگ تا روی پرچم، از روی سکه تا میدان نبرد شاهد خِرد و دلاوری ایرانیان بوده‌ام.
من در محضر تاریخ شهادت می‌دهم که ۴۸ سال پیش، در مقابل دیدگان ملت از روی پرچم ایران پاک شدم، به این امید که فراموش شوم؛ اما نشدم.
شهادت می‌دهم که پرچم شیر و خورشید از دیده برفت اما از دل، نه.
در خانه‌های بسیاری از ایرانیان در اهتزاز بود و حتی بر ساعد و بازو و سینه‌ی ایرانیان، از جمله مجیدرضا رهنورد، نقش بست و باقی ماند.
شهادت می‌دهم که علی محمدی با دستان خودش مرا بر پرچم سه‌رنگ نقش زد، به امید روزی که دوباره بر فراز ایران برافراشته شوم.
شهادت می‌دهم که علی محمدی برای بازگشت شکوه و عزت به میهنش، گلوله‌ی جنگی خورد.
دی‌ماه، پیکر پاک علی محمدی را به آغوش گرفتم و شهادت می‌دهم که با بندبند وجودش عاشق ایران بود.
در تمام سال‌هایی که از پرچم ایران جدا بودم، ایرانیان به تاریخ پرشکوه ایران چشم دوخته بودند، بی‌آنکه فراموشم کنند.
در گذر زمان، نگهبان و حافظ من، عشق جاودانه‌ی مردم ایران به سرزمینشان بوده است.
در محضر تاریخ شهادت می‌دهم:
آرزوی علی محمدی این بود که روزی این پرچم بر فراز ایران برافراشته شود.
من آن روز را با خود نگه داشته‌ام؛
هم روزی را که مرا نقش زد،
هم روزی را که بر پیکرش آرام گرفتم.
نقش شیر و خورشیدم من؛
و عشق علی محمدی به ایران در من و در یادها ماندگار است.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
درخواست خانواده‌ی حسین برای اهدای عضو را رد کردند، به این بهانه که او اغتشاش‌گر است.
#تا_ابد_از_دی_بگو
دی‌نامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند؟ | ۰۰۷
نگذاشتند قلب حسین عجم در سینه‌ی ما بتپد.
ما قلب‌ها، کبدها و چشم‌های خسته‌ایم؛ اعضای بدنِ بیمارانی که چشم‌انتظار پیوندند.
ما در انتظار پیوند بودیم و خانواده‌ی حسین آماده‌ی بخشیدن؛ اما درخواست اهدای اعضای او را رد کردند.
ما منتظر و چشم‌به‌راه زمانی‌که نوبتمان شود و فرصت تازه‌ای برای زندگی پیدا کنیم.
ما نمی‌دانستیم ١٨ دی ١۴٠۴ حسین عجم در گناباد با اصابت گلوله‌ای در سرش دچار مرگ مغزی شد و بعد دو روز جستجو، خانواده او را در بیمارستان بهلول گناباد پیدا کردند.
ما نمی‌دانستیم درخواست خانواده‌ی حسین برای اهدای عضو را رد کردند، به این بهانه که او اغتشاش‌گر است.
کسی از ما نپرسید، کسی به ما حق انتخاب نداد.
اگر می‌پرسیدند، پاسخ همگی‌مان یکی بود؛ هزار بار بله!
ما می‌خواستیم بدن‌های خسته‌مان خانه‌ی تازه‌ای باشد برای حسین عجم؛ برای پسری که عاشق فوتبال بود و جانانه برای تیمش توپ می‌زد.
از چه میترسیدند که نگذاشتند با حسین پیوند بخوریم؟ از ترس انتشار شهامتش؟
میترسیدند آن قلب مهربان، آن جگر شجاع، آن چشم‌های نجیب مهمان بدن هم‌وطنانش شود و به شجاعت، مهربانی و نجابت ادامه بدهد؟
چه تلاش بیهوده‌ای! هم نام و شجاعت حسین عجم جاودانه شد؛ و هم بخشندگی و بزرگواری خانواده‌اش به گوش همه رسید.
ما در صف اهدای عضویم. منتظر و چشم به راه زمانی که نوبتمان شود.
به انتظار طولانی عادت کرده‌ایم اما از دی‌ماه نوع دیگری از انتظار را هم تجربه می‌کنیم؛
تا ابد چشم انتظار امکانی هستیم که از ما گرفتند؛ که میزبان افتخاری #حسین_عجم باشیم.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
H.Keykavoosi retweeted
دربارهٔ یک تصویر، چند پرسش و یک باور: بزرگ‌ترین میراث ناملموس ما، مفهومِ «ملت» است
خانم ژاله آموزگار عزیز، آیا مفهوم «ملت» بزرگ‌ترین میراث زنده‌ی «ایران» نیست؟ وقتی تن این میراث زخمی و خون‌چکان است، پاسداری از آن چه مسئولیتی در برابرش دارد؟
خانم آموزگار، به‌عنوان یک تا ابد شاگرد از شما، معلم بزرگ میراث فرهنگی، می‌پرسم: «جان ایرانیان زنده» در مسئولیت ما برای حفظ «ایران» کجا قرار می‌گیرد؟ آیا حفظ امکان کار فرهنگی، هر هزینه‌ای را پذیرفتنی می‌کند؟
از خواندن کامنت‌هایی که زیر این تصویر دیدم بسیار ناراحت شدم و اصلاً دلم نمی‌خواست آنها را بخوانم؛ پس تصمیم گرفتم این مطلب را بنویسم.
با نهایت احترام به سال‌هایی که صرف شناختن و شناساندن فرهنگ ایران کرده‌اید، می‌پرسم در این تصویر چه چیزی هست که من نمی‌فهمم؟ این خم‌شدن برای شما چه معنایی داشت؟ احوال‌پرسی و ادبی بود که در برابر دیگران هم به جا می‌آورید، یا احترام به شخص و جایگاهی معین؟ آیا من از یک لحظه‌ی ثبت‌شده معنایی می‌گیرم که در تمام آن دیدار وجود نداشته است؟
دی‌خون بر ملت ایران گذشته است. آن جوانی که می‌توانست خواننده‌ی کتاب شما و شاگرد شاگردانتان باشد، در مسئولیت ما برای حفظ ایران چه جایگاهی دارد؟ وقتی خانواده‌ای فرزندش را از دست داده، آیا حق ندارد در رفتار بزرگان فرهنگ کشورش نشانی از دیده‌شدن رنج خود بجوید؟ دانشی که گذشته‌ی او را از فراموشی نجات می‌دهد، در برابر تباه‌شدن زندگی امروزش چه مسئولیتی می‌پذیرد؟
اگر پاسخ این است که برای ادامه‌ی کار فرهنگی باید با صاحبان قدرت تعامل کرد، حد این تعامل را چگونه تعیین می‌کنید؟ از کجا می‌فهمید امکان بیشتری برای خدمت به فرهنگ به دست آورده‌اید و چه وقت اعتبار یک عمر کار به سود قدرت مصرف شده است؟ حتی اگر نیت شما احترام شخصی باشد، آیا معنایی که رفتارتان در جامعه پیدا می‌کند، بخشی از مسئولیت انتخاب شما نیست؟
با خودم می‌گویم حتماً ژاله آموزگار چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم. پس بفرمایید کدام تجربه، کدام ضرورت و کدام دستاورد چنین انتخابی را در نظرتان پذیرفتنی می‌کند؟ و اگر دلیلی دارید، آیا نباید آن را روشن و در معرض پرسش بگذارید؟
اگر برای حفظ امکان کار فرهنگی بهایی باید پرداخت، چه کسی حق دارد درباره‌ی آن تصمیم بگیرد؟ اگر بخشی از این بها را مردمی بپردازند که رفتار ما را نادیده‌گرفتن رنج خود می‌فهمند، آیا رضایت ما به‌تنهایی کافی است؟
و امثال من که شما را معلم خود می‌دانیم، چگونه باید این مرز را بشناسیم؟ آیا ممکن است روزی چنان نگران حفظ کلاس، کتاب و امکان کارمان شویم که پرسیدن از بهای آن را کنار بگذاریم؟ اگر آن روز برسد، آیا خودمان متوجه خواهیم شد؟
و اگر برای حفظ آثار یک ملت ناگزیر از چشم‌پوشی بر زخم‌های او شویم، آیا نباید بپرسیم چه چیزی را حفظ کرده‌ایم و چه گوهری را از دست داده‌ایم؟
من باور دارم بزرگ‌ترین میراث فرهنگی ناملموس ما مفهوم «ملت» است.
یک تا همواره شاگرد: زهرا عبدی
#ژاله_آموزگار
#تا_ابد_از_دی_بگو
H.Keykavoosi retweeted
دی‌نامه روایت | گل‌های غربت | ۰۰۳
۱۴ فوریه روز عشق در دنیاست.
برای ما ایرانی‌ها ۱۴ فوریه تبدیل شده بود به فراخوانی ملی، تا با برگزاری تجمع‌های باشکوه در شهرهای بزرگ دنیا صدای ملت بی‌صدای ایران باشیم.
شهری که در آن ساکن بودم، برنامه‌ای برای تجمع نداشت. بروشور کوچکی طراحی کردم تا روزهای قبل از ۱۴ فوریه، میان مردم شهر پخش کنم. می‌خواستم تا هرکجا که دستم می‌رسد، به مردم شهر بگویم روز ولنتاین برای ما ایرانی‌ها تا ابد شکل دیگری از عشق است: روز عشق به میهن و هم‌وطن‌هایمان.
شب قبل از فراخوان، همان‌طور که بروشورها را به سینه‌ام چسبانده بودم، میان پیاده‌روها راه رفتم. از کنار دختران و زن‌هایی رد شدم که دسته‌گل‌های ولنتاین را به سینه‌شان می‌فشردند. صورت خندان مردمی را تماشا کردم که در صف بارها و رستوران‌ها، گرم صحبت بودند. شهر شلوغ بود و مشغول. مردم این شهر بی‌خبر از قتل‌عام دهها هزار ایرانی به جرم خواستن آینده‌ای بهتر، مشغول زندگی روزمره‌شان بودند.
از کجا باید شروع می‌کردم؟ می‌توانستم برایشان از داغ ابدی روی قلب زنان و مردان ایرانی بگویم؟ چطور می‌شد برایشان از صورت سرد متین قربانی بگویم، چسبیده به صورت زنی که عاشقش بود؟ بارها ایستادم و دست دراز کردم تا بروشورها را به دستشان بدهم. اما دستم لرزید و پیش از آنکه بتوانم حرفی بزنم، صدا در گلویم شکست.
می‌گویند احساس غربت بعد مهاجرت چاره دارد؛ کافی‌ست مهاجر به خودش و سرزمین جدید فرصت کافی بدهد. می‌گویند مهاجران به‌تدریج یاد می‌گیرند در کنار عیدها و مراسم خودشان، رسومات سرزمین جدید را هم در نظر بگیرند و به قول جامعه‌شناس‌ها در فرهنگ سرزمین تازه، ادغام شوند. آن شب فهمیدم غربتی را تجربه می‌کنم که با گذر زمان و مشارکت‌ها، ادغام نمی‌شود. فهمیدم ایرانی‌های مهاجر از قتل‌عام دی‌ماه به بعد، غربتی را تجربه می‌کنند که نمی‌شود آن را در سرزمین دیگری ادغام کرد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
