Helma

De kiezers zijn de verliezers Met de benoeming van Stephen Miller tot Chef-staf en Jim Jordan tot politiek leider in het Huis van Afgevaardigden kiezen Trump en de Republikeinen onomwonden voor keiharde confrontatie met de nieuwe democratische meerderheid in de Amerikaanse volksvertegenwoordiging. Het zijn beide politieke straatvechters die met zichtbaar genoegen en zonder enige politieke zelfbeheersing of beleefdheid het gevecht aangaan. Dit zei Miller bijvoorbeeld over rechters die besluiten van president Trump op juridische gronden terugdraaien: “Dit is rechtstreekse tirannie. Dit is een gerechtelijke staatsgreep door communistische, marxistische rechters tegen de wetten, de grondwet en de democratie van de Verenigde Staten." En Jordan over de strategie in de komende twee jaar tot de verkiezingen voor het presidentschap in 2028: “De komende twee jaar zullen we het vertrouwen van het Amerikaanse volk heroveren, zodat we onze meerderheid in 2028 weer kunnen opbouwen. Republikeinen in het Huis zullen elke Democraat ter verantwoording roepen voor elke stem, elke vergadering en elke zin die wordt uitgesproken”. Republikeinen spelen hiermee hoog spel. Alsof er geen smadelijke electorale nederlaag is geweest. Ze lijken te vergeten dat de nieuwe democratische meerderheid plannen van de president (hogere defensie begroting, geld voor grensbewaking, oorlog in Iran, uitzetting van illegalen) kunnen blokkeren door begrotingen van de president af te keuren. Het Congres gaat over het geld (power of the purse). Dat is een machtig wapen. Als de Republikeinen de Democraten alleen maar pesten en beledigen lopen ze het risico dat ze geen resultaten boeken maar alleen een lawaaiig spektakel opvoeren, waar hun kiezers blijken de uitslag van vorige week zo zo’n pesthekel aan hebben. Krijgen Republikeinen met zo’n verschroeide-aarde campagne in 2028 de meerderheid in het Congres terug? De hoofdoorzaak van de nederlaag bij de verkiezingen is dat de Republikeinen zich onder leiding van Donald Trump hebben ingegraven in de politieke loopgraven van arrogante gelijkhebberigheid. Ze zaten in een politieke dwangbuis waarin de president elke vorm van politieke twijfel of beleidsmatig compromis resoluut van tafel veegde. De Republikeinen zijn hierin slaafs en kritiekloos meegegaan: liggend op de rug, pootjes in de lucht. Dat heeft dus niet gewerkt. De kiezers gaven hen een onbedaarlijke aframmeling. Wie zei het ook alweer als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Republikeins gouverneur en Trumpvriend Ron DeSantis sprak in een moment van openhartigheid over ‘a level of extinction’ van zijn partij. Uitsterven dus. Really? Het ergste van dit alles: de oplossing van de grote problemen waar Amerika voor staat raakt alleen maar verder uit het zicht. We zien zowel in de Verenigde Staten als Nederland een minderheidsregering opereren. Wat dat betreft lijken Donald Trump en Rob Jetten (sorry, Rob!) een beetje op elkaar. Zo’n aanpak kan heel goed werken als de deelnemers aan het politieke spel het nationale belang belangrijker vinden dan hun eigen enghartige hobby’s. Dat lukt in Washington én Den Haag verdomd slecht. Treurig. De kiezers zijn de verliezers. Bron: Google share.gemini.google/DJpvDpna…