Jakub Glibowski

Real podpuścił AEK, pozwolił uwierzyć w sukces, a później bezlitośnie skasował. Jak za starych, dobrych lat. W drugiej połowie nie brakowało wesołego futbolu i gry od bramki do bramki. Mogli Królewscy przypłacić brakiem punktów za swoją niefrasobliwość w obronie, ale udało się.

AEK zaskoczył Real swoją odważną postawą w pierwszych minutach. Oczywiście jak zwykle Courtois musiał ratować sytuację, żeby szybko nie zrobiło się 0:2. Z czasem Królewscy zaczęli jednak odzyskiwać rezon, ale na razie wystarczyło to tylko na jednego gola.

Real zrobił swoje. Pierwsza połowa była decydująca, w drugiej wystarczyło kontrolować wynik. Co prawda zaraz po przerwie Racing trochę za bardzo się rozochocił, ale później Królewscy skutecznie zdusili ich zapędy. Przy lepszej skuteczności, spokojnie można było wygrać wyżej.

Widać, że zwycięstwo w Klasyku dało Realowi duży zastrzyk pewności siebie. Bo choć karny na 1:0 był wyjęty z kapelusza (hiszpańscy sędziowie w formie), to ogólny obraz pierwszej połowy nie pozostawia złudzeń, kto jest drużyną lepszą.

Bellingham się nie popisał, gdy zmarnował szansę na podanie do Mbappé przy stanie 1:0, ale odkupił wszystkie swoje winy w 87. minucie. Z kolei po Camavindze nie spodziewałem się tak inteligentnego zachowania. Szacun dla Kyliana za dublet, ale ten mecz miał wielu bohaterów.

Takiego Realu na Camp Nou nie spodziewał się chyba nikt. A już na pewno nie spodziewała się go Barcelona. Królewscy grają twardo, nieustępliwie i dobrze wykorzystują wolną przestrzeń za plecami wysoko ustawionej linii obrony. W zasadzie można stwierdzić, że jest „tylko” 1:0.

Trzy zwycięstwa po trzech meczach fazy ligowej Ligi Mistrzów. Dobrze to wygląda. Ofensywa nie wzbudza zbyt wielu zastrzeżeń, gorzej z obroną. Luki w ustawieniu i momenty dekoncentracji mogą martwić przed niedzielnym Klasykiem. Tego najbardziej trzeba się wystrzegać.