Farzande Iran

جناب آقای اسماعیلیون ، @esmaeilion سلام، اسم من فاطمه است. چند سالی است که به همراه همسرم در کانادا زندگی می‌کنم. من در یک خانواده معمولی و کارگری بزرگ شدم، درست مثل خیلی از بچه‌های دیگر ایران. مثل تمام دختران دیگر، تمام کودکی و نوجوانی‌ام را زیر ظلم و ستم جمهوری اسلامی گذراندم. بهترین سال‌های زندگی‌ام با ترس از ناظم و مدیر مدرسه، ترس از گشت ارشاد، ترس از مأموران حکومتی و کسانی گذشت که زن بودن ما را جرم می‌دانستند. روزی که مشخص شد رژیم منحوس جمهوری اسلامی هواپیمای PS752 را سرنگون کرده و همه ما را داغدار کرده است، من در تاکسی نشسته بودم، در اتوبان همت، در مسیر رفتن به محل کارم. راننده تاکسی با عصبانیت رادیو را خاموش کرد. تمام شهر، تمام آدم‌ها، انگار در سکوت فرو رفته بودند. وقتی به محل کارم رسیدم. همکارم را دیدم که گریه می‌کرد. من هم با دیدن او شروع به گریه کردم؛ برای تمام آنچه جمهوری اسلامی تا آن روز بر سر ما آورده بود، برای تمام زندگی‌هایی که از ما گرفته بود و برای تمام دردهایی که انگار هیچ‌وقت قرار نبود تمام شوند. من عکس‌های تمام جان‌باختگان آن پرواز را دیدم. اسم تک‌تک آن‌ها را خواندم. سعی کردم هیچ ویدئو، نوشته یا مقاله‌ای را که درباره آن عزیزان منتشر می‌شد از قلم نیندازم.. من و همسرم با تلاش بسیار زیاد بالاخره توانستیم به کانادا مهاجرت کنیم. فرار کردیم، مثل خیلی‌های دیگر. همه‌چیز را پشت سر گذاشتیم؛ خانواده، دوستان، شهرمان، خاطراتمان و تمام آنچه روزی زندگی ما بود، به امید اینکه شاید بتوانیم باقی سال‌های عمرمان را در آرامش بگذرانیم. شما بهتر از بسیاری از آدم‌ها می‌دانید که پشت سر گذاشتن یک زندگی و شروع کردن همه‌چیز از صفر چه حسی دارد. ما با دست‌های تقریباً خالی به این کشور آمدیم، اما با امیدهای بسیار. در تمام این چند سال زندگی در کانادا، درست مثل بسیاری از بچه‌های مهاجر دیگر و مثل عزیزانی که در پرواز PS752 جانشان را از دست دادند، تمام وقت ما صرف درس خواندن، کار کردن و تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر شد. با کمترین ساعت‌های استراحت و فراغت، فقط تلاش کردیم تا شاید روزی به کمی ثبات و آرامش برسیم. امروز که برای شما می‌نویسم، یکی از تلخ‌ترین و سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام را می‌گذرانم. من و همسرم و خیلی از دوستانمان به دلیل سربازی اجباری او در ایران، در معرض خطر اخراج از کانادا هستیم. همسر من یکی از بزرگ‌ترین حامیان من در تمام زندگی‌ام بوده است. یکی از بهترین انسان‌هایی است که می‌شناسم؛ انسانی درستکار، مهربان و شریف که همیشه و همیشه از مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی بوده است. او کوچک‌ترین نقشی در انتخاب محل و شرایط سربازی اجباری‌اش نداشته و هرگز حتی در یک شغل دولتی کار نکرده است مثل تمام سربازهای دیگر ما در تمام تجمعات اعتراضی علیه جمهوری اسلامی حضور داشته‌ایم. با تمام وجود از قرار گرفتن سپاه در فهرست سازمان‌های تروریستی حمایت کردیم. به کمپین‌ها پیوستیم، صدای اعتراضمان را بلند کردیم و در هر فرصتی که توانستیم، از شما و تلاش‌هایتان حمایت کردیم. در سال ۲۰۲۵، من در برنامه Run for Justice شرکت کردم. از آنجا که در شهر کوچک ما این برنامه به‌صورت حضوری برگزار نمی‌شد، من و همسرم به‌تنهایی و به‌صورت مجازی در آن شرکت کردیم و پنج کیلومتر دویدیم. عکس مدالم را برایتان می‌فرستم؛ مدالی که با افتخار قاب کرده‌ام و نگه داشته‌ام، چون برای من فقط یک مدال نبود. اما امروز، سکوت شما در برابر سرنوشت ما و تمام خانواده‌های بی‌گناه دیگری که قربانی این شرایط شده‌اند، مرا دچار تردید و اندوهی عمیق کرده است. آیا پاسخ تمام کارهای درستی که انجام دادیم، تمام حمایت‌هایمان و تمام تلاش‌هایمان برای ایستادن در سمت عدالت، همین است؟ ما امروز در شرایطی زندگی می‌کنیم که گاهی تحمل آن از توان یک انسان خارج است. هر روز با ترس از دست دادن خانه، آینده و تمام زندگی‌ای که با زحمت ساخته‌ایم از خواب بیدار می‌شویم. در میان عکس‌هایی که برایتان می‌فرستم، تصویر دختر کوچکی را هم خواهید دید که خانواده‌اش به دلیل رد شدن پرونده اقامت دائمشان بر اساس سربازی اجباری پدرش، در معرض اخراج از کانادا هستند. شما پدری داغدار هستید. من نمی‌توانم باور کنم که شما تصویر این دختر کوچک را ببینید و بتوانید بی‌تفاوت از کنار آن بگذرید. مگر نه اینکه همه ما، هر کدام به شکلی، قربانی ظلم جمهوری اسلامی بوده‌ایم؟ مگر نه اینکه تمام آنچه برایش فریاد زدیم، عدالت بود؟ مگر نه اینکه می‌خواستیم هیچ انسان بی‌گناهی به خاطر ظلم و تصمیم‌های این حکومت مجازات نشود؟ خواهش می‌کنم نگذارید من و تمام دوستان دیگری که امروز در همین شرایط هستیم، به این باور برسیم که سال‌ها برای عدالت فریاد زدیم، اما وقتی نوبت به خودمان رسید، عدالتی برای ما وجود نداشت. نگذارید باور کنم که شما نسبت به نابودی زندگی من و دوستانم بی‌تفاوت هستید؛ ما که با تمام وجود، همیشه و همه‌جا از شما حمایت کردیم، چون باور داشتیم صدای شما، صدای عدالت‌خواهی است. آیا واقعاً سهم ما از این همه تلاش، دوباره ترس، بی‌عدالتی و از دست دادن همه‌چیز است؟ ما از ایران فرار کردیم تا دیگر قربانی جمهوری اسلامی نباشم. تا دیگر آینده‌ ما در دست حکومتی نباشد که تمام کودکی و جوانی‌مان را زیر سایه ترس و سرکوب گذرانده بود. خواهش می‌کنم اجازه ندهید به این باور برسم که در کشوری دیگر، هزاران کیلومتر دورتر از ایران، باز هم قرار است قربانی همان جمهوری اسلامی شوم؛ این بار در کنار سکوت کسی که همیشه او را صدای عدالت‌خواهی می‌دانستم و با تمام وجود از او حمایت کردم. من از شما چیزی جز شنیده شدن صدایمان، حمایت از خانواده‌های بی‌گناه و ایستادن در کنار حقیقت و عدالت نمی‌خواهم. ما کسانی نیستیم که باید تاوان جنایت‌های جمهوری اسلامی را بدهیم. ما خودمان از قربانیان همان حکومت هستیم. شما این را به خوبی میدانید امیدوارم صدای من، همسرم و تمام خانواده‌هایی را که امروز زندگی‌شان در حال نابودی است بشنوید و در کنار ما بایستید. به امید حمایت شما، و به امید روزی که هیچ انسان بی‌گناهی دوباره قربانی ظلم جمهوری اسلامی نشود. با احترام