Pinned Tweet
چون عمر به سر رسد، چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پُر شود، چه بغداد و چه بلخ
مِی نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلخ به غُرَّه آید، از غُرَّه به سَلخ
خیّام
ALT غُرَّه: روز اول ماه. سَلخ: روز آخر ماه. The phases of the Moon. Credit: Yaorusheng, Getty Images
اگه تا پایان سال میلادی یه نفر دیگه به مقاله‌ی جدیدم ارجاع بده، هم رکورد تعداد ارجاع در سال اول انتشار خودم شکسته می‌شه، هم یه دونه به i10-indexم اضافه می‌شه. آیا چنین جوان‌مرد خردمند بافرّوهوشی پیدا می‌شه؟ خواهیم دید چه خواهد شد.
با مَدادت رو کتابت عکس یه دل می‌کشیدی. 👀
یه مثال دیگه از بدبختی ما:
مقاله‌ی استادم قبل از جنگ می‌ره برای داوری، چند ماه پیش یه ریوایز مختصر می‌خوره و نسخه‌ی بازبینی‌شده رو می‌فرستن به مجله، بعدش مجله دیگه جوابی نمی‌ده. بعد از چهار ماه، به سردبیر ایمیل می‌زنن، می‌گه داورها حاضر نیستن نسخه‌ی بازبینی‌شده رو داوری کنن! 👇🏻
مقاله‌شون رو رد نمی‌کنن ها، می‌گن دیگه حاضر نیستیم داوری رو ادامه بدیم! اونم توی آخرین مرحله‌ی داوری که معمولاً فقط یکی‌دو هفته طول می‌کشه. ژورنال مسخره‌ای هم نبوده ها، یکی از ژورنال‌های خوب الزویر. از زمان شروع جنگ، بارها پیش اومده بود کسی حاضر به داوری مقاله‌هامون نشه، ولی 👇🏻
برای من که تقریباً همه‌ی دوست‌هام مهاجرت کرده‌ن، دوران قعطی اینترنت جور دیگه‌ای زجرآور بود.
رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصایی
خلافِ من که بگرفته‌ست دامن در مغیلانم
مپرسم «دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی؟»
شبِ هجرم چه می‌پرسی؟ که روزِ وصل حیرانم
یاد اون نشست موسیقی‌محوری می‌افتم که توش پنج دقیقه پشت‌سرهم خندیدم. حتی دوربین لپتاپمو هم خاموش نکردم و دیگران هم از خنده‌ی من خنده‌شون گرفته بود.
دوران کرونا بود. به‌دعوت دوستم توی یه نشست چهل‌پنجاه‌نفره‌ی آنلاین درباره‌ی «موسیقی جنوب» شرکت کردم. یه جاش ارائه‌دهنده 👇🏻
به یه روش درمانی قدیمی اشاره کرد که توش یه عده یه ساز سنتی خنده‌دار رو می‌بستن دور کمرشون و دور بیمار می‌رقصیدن تا طرف خوب بشه. حالا رقصشون چطوری بود؟ بالاتنه کاملاً ثابت، ماتحتشون رو ولی به‌طرز خنده‌داری می‌لرزوندن تا اون سازه به صدا دربیاد، بعد همزمان روبه‌جلو حرکت می‌کردن. 👇🏻
ویتامین دی یوروویتال رو ۴ ماه پیش با ۴۰ درصد تخفیف خریدم ۱۴۰ تومن، امشب با ۸۰ درصد تخفیف ۱۲۰ تومن. حدس می‌زنم درصد گچ موجود توی قرص‌هاشون رو بیشتر کرده‌ن.
ژنتیک واقعاً پدیده‌ی شگفت‌انگیزیه. مثلاً آخرشب می‌ری خونه می‌بینی مامانت خیلی جدی نشسته داره برای خودش کتاب می‌خونه، بعد یه نسخه‌ی کوچولو و یک‌ساله از مامانت کنارش نشسته روی زمین و داره برای خودش دست می‌زنه و بازی می‌کنه.
تعداد مقاله‌هایی که این ژورناله تا حالا درباره‌ی این موضوع خاص منتشر کرده رو ببینین: ۱۲۰ تا!
رتبه‌ی دوم رو داره و یکی از معروف‌ترین ژورنال‌های رشته‌مونه. فقط هم ما نیستیم که این بلا سرمون اومده. سایر استادهای رشته‌مون هم می‌گن از زمان شروع جنگ، دیگه مقاله‌هاشون داوری نمی‌شه.
ببینین چقدر عنوانش زیباست:
AI Thermal Fluids
کاش توی دوئولینگو هم می‌شد کاربرها رو میوت کرد. مثلاً ایشون بعد از کشتار دی چنان مواضع غلطی گرفت که با دیدن هر "های‌فایو"ی ازش دلم می‌خواد یه پس‌گردنی بهش بزنم. حیف نه می‌تونم دوستان و آشنایان قدیمی رو بدون هیچ توضیحی بلاک کنم، نه وقت دارم سر بدیهی‌ترین مسائل چند ساعت بحث کنم.
امروز باخبر شدم الزویر یه مجله‌ی جدید منتشر کرده که موضوعش دقیقاً ترکیب این دو حوزه‌ی پژوهشی منه. واقعاً زیبا. البته فعلاً فقط توی اسکوپوس نمایه شده و یکی‌دو سال طول می‌شه تا ایمپکت فکتور براش تعریف بشه، ولی خب اگه آخوند بر ما چیره نبود، زندگی چقدر می‌تونست زیبا باشه در ادامه.