روانکاوی

«کودک حاضر است فکر کند والدین خوبی دارد و خودش بد است، تا اینکه بفهمد والدین بدی دارد و خودش خوب است». رونالد فربرن

شریک مرد، ابژه‌ی_a است، نه زن. بنابراین چه بسا از آنچه از زن می‌گیرد به هیجان درآید: شیوه‌ی خاص زن در سخن گفتن، شیوه‌ی خاص او در نگاه کردن به مرد و غیره، اما فقط تا جایی که آن ابژه‌ی گرانبها را که میلش را بیدار می‌کند به زن اعطا کرده باشد. 📚 سوژه‌ی لکانی، بروس فینک

ناخودآگاه آکنده از امیال دیگر مردمان است، مثلا میل پدر و مادرتان به تحصیل شما در فلان و بهمان مدرسه و دنبال کردن فلان و بهمان حرفه، میل پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به اینکه سر و سامان بگیرید و ازدواج کنید تا آن‌ها نتیجه‌هایشان را ببینند، یا ... . سوژه‌ی لکانی، بروس فینک

... وانگهی، هرچه آدمی از گذشته و حال خود کمتر بداند، داوری او درباره‌ی آینده متزلزل‌تر خواهد بود. #فروید، آینده‌ی یک پندار

انسان بیشتر از آنچه می‌داند و می‌خواهد در کلامش بیان می‌کند. چیزی در کنش گفتار رخ می‌دهد که از قصد‌ آگاهانه‌ی گوینده فراتر می‌رود.

رویداد زیسته با رویداد تجربه شده با رویداد به یاد آمده با رویداد روایت شده یکی نیستند!

آدم‌ گاهی از این نمی‌ترسد که کسی را از دست بدهد، از این می‌ترسد که اگر او را از دست بدهد، دیگر نداند خودش کیست و چه می‌خواهد.

مشکل در خنگ شدن نیست! در این است که سوژه بیش از آنکه بتواند به جهان توجه کند، درگیر چیزی است که در جهان خودش حل‌ نشده باقی مانده است. فراموشی، حواس‌پرتی و کندی ذهن گاهی نشانه‌ی این هستند که سوژه، جایی دیگر، بیش از اندازه درگیر است.

مبنا را بر سوءتفاهم بگذارید، آنجایی که فکر می‌کنید فهمیده‌اید مطمئن باشید نفهمیده‌اید. #لکان

عشق، پاسخی به فقدان است، نه پایان آن. عشق فاصله‌ای است که دو انسان را وادار می‌کند، با وجود آنکه هرگز کاملاً یکدیگر را نخواهند شناخت، باز هم دستشان را به سوی هم دراز کنند.

بیماری روان‌تنی کلامی است که سرکوب شده و از راهی دیگر بازگشته است.

عشق و رابطه موفق آن نیست که دو نفر یکدیگر را کاملاً بفهمند، بلکه آن است که بتوانند با این حقیقت زندگی کنند که دیگری همیشه تا حدی برای ما معما باقی خواهد ماند. شنیدن ارزشمند است، اما توهم فهم کامل همان چیزی است که اغلب رابطه را به بن‌بست می‌کشاند.

گاهی بلوغ در روابط این نیست که همه را حفظ کنیم، بلکه این است که بین آدم‌هایی که به زندگی‌مان آرامش می‌آورند و آدم‌هایی که مدام ما را فرسوده می‌کنند، تفاوت قائل شویم.

از نظر فروید انسان به جای آنکه گذشته‌اش‌ را به یاد بیاورد آن را تکرار می‌کند.

مردانی که دست به تجاوز می‌زنند درباره‌ی تجاوز به زنان فانتزی نمی‌بافند، برعکس، خیال‌پردازی‌های آنان‌ درباره‌ی یافتن یک شریک جنسی نجیب و دوست‌داشتنی است. تجاوز را برای آن‌ها باید از مقوله‌ی عمل‌ کردنی دانست که ناشی از ناتوانی آن‌ها در یافتن چنین شریکی در زندگی واقعی است. ژیژک

وقتی روان احساس بی‌پناهی می‌کند، بدن باید سیگنال امنیت بگیرد. چیزهایی مثل پیچیدن خود در پتو، دوش آب گرم، در آغوش گرفتن حیوان خانگی‌ات یا حتی نگه داشتن خودت با دست‌هایت، ممکن است ساده به نظر برسند، اما از نظر عصبی، پیام امنیت را منتقل می‌کنند.

وقتی کسی که باید قانون را نگه دارد، خودش آن را زیر پا میگذارد، جهان از تعادل خارج میشود. بی‌نظمی فقط در سطح تصمیمها باقی نمیماند، به زندگیها نفوذ میکند، به بدنها، به رنجها. چیزی از کنترل خارج میشود، چیزی خام، بی‌واسطه و دردناک، همان چیزی که لکان از آن به عنوان امرواقع نام میبرد.

تروما فقط خاطره‌ی یک اتفاق قدیمی نیست، تروما اثر زنده و فعلی همان درد است که همین حالا در ما باقی مانده است. — Bessel van der Kolk

هنگامی که فرد بر اثر حادثه، قربانی خشونت شدن یا بیماری آسیب می‌بیند، سوگواری برای پیشگیری از ابتلا به افسردگی امری ضروری است. #نانسی_مک_ویلیامز

لکان در سمینار ششم از قول فروید می‌گوید: هیچ‌ چیز هرگز [به‌ کمال] سرکوب نمی‌شود، هیچ‌ چیز هرگز نمی‌تواند سرکوب گردد.

باید زنده بمانی، مرگ راه‌ حل این وضعیت نیست. مرگ در اینجا سکوت است و سکوت، دقیقاً همان چیزی است که خشونت می‌خواهد.