Image_and_Life

"دوست برای مرد گوشه‌نشین، همواره نفر سوم است" نیچه، چنین گفت زرتشت، بخش نخست، گفتار چهاردهم، «دربارهٔ دوست»

اسم دوست روسی‌ام بوگدانه. به صرافت افتادم که نکنه با «بغداد» که نامی با ریشه‌ی فارسی و به معنای «خداداد»ه، نسبتی داشته باشه. رفتم پی ریشه‌شناسی‌اش و دیدم حدسم درست بوده. هر دو اسم به معنای خداداده‌اند و «بوگ» در زبان‌های اسلاوی هم با «بغ» در فارسی باستان خویشاونده.

تو «تئورما»ی پازولینی، حضور مهمان به الاهیات عهد عتیق و ارمیا (۲۰:۷) ربط داره: «مرا فریفتی خداوند و فریفته شدم» ارمیا از خدایی شاکیه که بر او چیره شده و اختیار زندگیش رو گرفته. پازولینی این فریب الاهی رو اروتیک میکنه. مهمان، خداییه که اعضای خانواده رو مومنانه به خاک سیاه میشونه.

حالا که تینتو براس از دنیا رفته، یادی کنیم از کلودیا کول، بازیگر فیلم اروتیک «همه زن‌ها همینن» (۱۹۹۲) که بعدش تو سال ۲۰۰۰ مدعی شد هنگام مراقبه به تسخیر شیطان دراومده و با خوندن دعا نجات یافته. از سینمای اروتیک کناره گرفت و الان یه کاتولیک دوآتیشه‌ست :))

دسته‌ای مرد و زن اورکتی، پشت به ما و رو به یک دشت وسیع، خالی و سیاه چیزی را به انتظار ایستاده‌اند. ریچارد اولزه، نقاش، ۲۰ سال آزگار در یک انباری، در شهری کوچک در آلمان زندگی کرد. بسیاری از آثار خودش را نیز معدوم کرده و جز چندی انگشت‌شمار، میراثی از او باقی نمانده.

از فیلم‌های وحشت اخیر، Never After Dark ژاپنی را بیش از همه پسندیدم. تلفیق درجه‌ یک از تریلر معمایی، وحشت فراطبیعی و اسلشر. خاصه در میزانسن و بازی با قواعد ژانر. فیلمساز خوب بلد است چطور تعلیق بسازد و زیر پای تماشاگر را خالی کند. آهنگ فیلم ابتدا اندکی کند است. صبور باشید!

رانسیر گفت که "فیلم هفت ساعته‌ی تانگوی شیطان از بلاتار رو کسی نمی‌رفت سینما ببینه، چندتا سالن سینما از بنده خواستند چیزی بنویسم تا هیجان بالابره و آدما بلیط بخرن. درباره پدرو کاستا نیز. در اکران‌های پاریس، برخی میومدن تا منو ببینند تا فیلم رو. چه تلخ و سیاه"

قبل‌ترها دین افیون توده‌ها بود، الان هویت‌خواهیِ بی‌محابا؛ حالا می‌خواد جنسیت باشه یا قومیت یا فیلان و بیسار. کلک‌مون ساخته‌ست اگر بیفتیم در تله‌ی سیاست هویت‌، ولو با فاند و تحت لوایِ پژوهش در فلان دانشگاه اروپایی.

دیشب ژاک رانسیر درباره سینمای پدرو کوستا حرف می‌زد. تقریبا تمام حضار، پژوهشگر بودند و من مدام به این فکر میکردم که ماها تو ایران چه شوق و ذوقی داشته‌ایم برای کوستا و رانسیر، بدون اینکه ریسرچر باشیم. زیباییِ فکر کردن و خواندن و دیدن، بدون ریسرچر بودن. چیزی که در غرب، کم‌رنگه.

اینو از خاقان شروانی خوندم. آدم کیف میکنه: لاله‌ رُخا! سَمن‌بَرا! سَروِ روان کیستی؟ سنگ‌دلا! ستم‌گرا! آفتِ جانِ کیستی؟

از داستانهای عجیب، برخورد پیامبر بنی‌اسراییل الیسع با بچه‌هاییه که کچلی‌اش رو مسخره کردند و او بچه‌ها را نفرین کرد و خدا چند خرس برای کشتن «فجیع» کودکان فرستاد. شرّ بی‌دلیل و غیر عادلانه این داستان، در طول تاریخ به یک معمای بزرگ در نزد مؤمنان یهودی و سپس مسیحی بدل شد.

نوع نشستن شمس تبریزی در این عکس خیلی شبیه فاز این نسل زِدی‌هاست. دیدید؟ جدیدا کفتری نشستن مد شده. کوییر هم است تازه. از رو نشستن شمس برداشتن لابد :))

۲۰ اکتبر روز جهانیِ باسن‌ه. در یونان باستان تعبیری وجود داشت به نام Kallipygos، مرکب از واژه‌های یونانیِ زیبایی و باسن. معناش می‌شد: کون‌خوشگله. مجسمه مشهور Venus Callipyge زنی رو نشون می‌ده در همیت راستا.

همچنان زیباترین صحنه از سیگار کشیدن ادمیزاد در تاریخ سینما

نام اثر: انبوه، نگاره‌ای از کتاب مقدس. اتیمولوژی لغت «انبوه»: heap در زبان ژرمن‌ها بدل به hēap در انگلیسی قدیمی و hoop در زبان هلندی شده. hoop به معنای امیده یا بنابر لغت‌شناس هلندی: «انبوه آدم‌ها همگی با هم به انتظار هستند». امید وقتی فرا می‌رسد که انبوهْ موجودیت یابد.

هیشکی تو ذهن من اندازه ورنر هرتوزگ، "آلمانی" نیست. کل حیات فکری‌اش به سیاه‌اندیشی و زوالِ رمانتسیستی و جبر ناتورالیستی ختم میشه ولی تو هشتادواند سالگی ریلز میذاره و آشپزی می‌کنه. "در ‌کابوس و جنون زیستن و از زندگی نترسیدن"؛ زندگی در غیابِ قاطبه‌ی ترس‌های وجودی، چجوریه؟