Mehdozo

Trabzonspor'un en büyük suçu, İstanbul'un dışında da bir futbol aklının, bir futbol kültürünün ve sarsılmaz bir iradenin var olduğunu herkese göstermesiydi. Çünkü bu ülkede bazı hikayeler yazılabilir, ama bazı hikayelerin yazılması istenmez. Trabzonspor işte o istenmeyen hikayedir. Bizi yıllarca "sempatik Anadolu takımı" diye anlattılar. Çünkü düzeni bozmadığımız sürece alkışlamak kolaydı. Mücadele edelim ama hükmetmeyelim. Yarışalım ama kazanmayalım. Varlığımız kabul edilsin ama ağırlığımız hissedilmesin. Ne zaman ayağa kalktık, aynı cümleler dolaşıma girdi. "Bu transferi nasıl yaptılar?" "Bu parayı nereden buldular?" "Kesin başka bir iş vardır." Kimsenin ilk refleksi "Demek ki doğru plan yaptılar." olmadı. Çünkü mesele hiçbir zaman transfer değildi. Mesele, Trabzonspor'un yeniden güçlü olma ihtimaliydi. Bunların rahatsız olduğu şey bir futbolcu değil. Bir şehrin yeniden kendine inanması. Bir kulübün yeniden omuzlarını dikleştirmesi. Yıllardır kendi emeğiyle oyuncu yetiştiren, oyuncu satan, bütçesini oluşturmaya çalışan bir kulübün, günü geldiğinde büyük bir hamle yapabilmesidir. Çünkü insanlar başarıyı sever ama başarı kendi ezberlerini bozuyorsa onu sorgular. Trabzonspor'un tarihi bunun sayısız örneğiyle doludur. Bu kulüp, kendisine ayrılan sınırların içinde yaşamayı hiçbir zaman kabul etmedi. "Buraya kadar" dediler. Bir adım daha attı. "Eski gücü kalmadı" dediler. Her seferinde başka bir nesil çıktı ve aynı formayı yeniden omuzladı. Çünkü Trabzonspor bir kulüpten önce bir karakterdir. Bu karakterin adı ise inattır. Kimseye boyun eğmemektir. Kolay olanı değil, doğru bildiği yolu yürümektir. Bugün bir transfer konuşuluyor. Yarın başka bir konu konuşulacak. Ama değişmeyecek tek şey şudur. Trabzonspor'un büyüklüğü, aldığı futbolcularda değil, kendisine çizilen kaderi kabul etmemesinde yatıyor. Ve tarih, kendisine biçilen role razı olmayanların yazdığı bir kitaptır. Trabzonspor da o kitabın en inatçı sayfasıdır.