Meltem Babaoğlu

İnsanı bazen yürüdüğü yol değil, o yolda katlanmak zorunda kaldıkları yorar. Çünkü insanın içine sinmeyen bir hayatı, önüne serilen güzellikler bile yaşanılır kılamaz.

İnsan, geçmişin pişmanlıklarını ve geleceğin korkularını sırtından indirdiğinde özgürleşir. Çünkü hayatın en ağır zincirleri, yaşadıklarımızdan değil, zihnimizde yaşamaya devam edenlerden oluşur.

Aradığın hayat, kaçındığın disiplinin içinde gizli. Çünkü insanı hayallerine ulaştıran, ne kadar istediği değil; istemediği günlerde bile ne kadar devam edebildiğidir. Özgürlük, her istediğini yapmak değil; seni hedeflerinden uzaklaştıran arzularına hükmedebilmektir.

Kalmak isteyen bin sebep bulur, giden için tek bir bahane yeter. Çünkü insanı bir yerde tutan sebepler değil, kalma isteğidir. O istek bittiyse en küçük bahane bile çıkış kapısına dönüşür.

Gerçek lüks, sahip olduklarımızda değil, vazgeçebildiklerimizde saklıdır. Dünyanın bütün servetine sahip olup huzurla uyuyamayan insan yoksuldur. Çünkü zenginlik, hayatı satın alabilmek değil; gözlerini kapattığında dünyaya hiçbir borcun kalmamış gibi uyuyabilmektir.

Eğer insan olmasaydın ve seçme hakkın olsaydı ne olmayı seçerdin?

Alkışın gürültüsünde hakikatin fısıltısı duyulmaz. Ben fısıltıya doğru yürüyorum.

Sürü yön sormaz, sadece birbirinin ensesine bakarak yürür. Ben pusulamı kalabalığın ayak izlerinden değil, kendi yalnızlığımdan ayarladım.

Sigara içmeyenler, hayatın stresini nasıl yönetiyorsunuz? Bizim bilmediğimiz bir yöntem mi var?

Kölelik hiç ölmedi. Sadece kılık değiştirdi. Zincirin yerini sözleşme, kırbacın yerini mesai, efendinin yerini 'işveren' aldı. Artık bizi satmıyorlar, biz kendimizi saat saat kiralıyoruz ve buna özgürlük diyoruz.

Sınıfta 'hocam ödev vardı. diyen öğrenci, trafikte sinyal vermeyen şoför, mesajı görüp cevap vermeyen arkadaş… Hangisi seni daha çok sinirlendirir? Yoksa listede başka bir şey mi var?

Bakışlarım dalgın değil; zihnim, henüz yaşanmamış ihtimallerin yorgunu.

Yirmi yıl hayata hazırlan, kırk yıl hayatını kazanmak için tüket, beş on yıl yaşamaya vaktin kaldığını san. Sonra öl. İnsanın en büyük trajedisi, ömrünü yaşayabilmek için harcayıp yaşamaya ömür bulamamasıdır.

Kartal alçalınca küçülmez. Asalet, yükseklikte değil, özünü kaybetmemektedir.

Kartalın yanında bir sürü yoktur, ardında bir kalabalık da. Ama gökyüzü onundur. Bazı yalnızlıklar eksiklik değil, insanın kendine yetmesinin en asil hâlidir.

Her şey, yeterince çıldırırsan şiirseldir. Bir duvar suskunluğundan, bir sokak yalnızlığından, bir insan kırgınlığından şiir çıkarır. Belki de delilik, dünyanın aklını yitirmesi değil; herkesin sıradan bulduğu şeylerde insanın başka bir evren görmesidir.

İnsanlar yalnız kalmaktan korkuyor, ben ise yanlış insanlarla ömrümü tüketmekten. Çünkü yalnızlık insandan zaman çalmaz; hak etmeyen insanlara verilen zaman, ömürden eksilir. Asıl mesele yalnız kalmak değil, kime ne kadar ömür verdiğini bilmektir.

Ömrünün sonuna yaklaşmış bir insanın, hâlâ başkalarının hayatından eksilterek servetini büyütmeye çalışması ne tuhaf bir yoksulluk. Zamanı satın alamayacağını bilen insan, neden hâlâ dünyayı satın almaya uğraşır? Ölüm kapıda, servet kasada, ömür sonbaharda. Dostum, artık bırak hesap yapmayı. Bir kuşun ötüşünde, bütün servetinle satın alamayacağın bir huzur var.