دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۹
شاهد: سنگ مزار حمیدرضا روحی
چهارمین سالیست که سنگ مزار حمیدرضا روحیام. ما سنگهای گرانیتی عمرهای درازی داریم، برای همین شهرهی صبریم و مقاومت، اما در پیشگاه تاریخ شهادت میدهم که در این چهار سال به اندازهی هزاران سال پیر شدهام.
هزاران سال میگذرد تا از میان داغی مذابهای اعماق زمین، به تدریج سرد شویم و شکل بگیریم. اما جناب آقای قاضی بگذارید به شما و در پیشگاه این دادگاه بگویم که در این چهار پاییز، چنان داغهایی بر سینهی آدمها دیدهام که میدانم که هرگز سرد نخواهند شد.
روزی که نوشین برادران کرمانی به دیدار حمیدرضا روحی آمد و دستش را روی من گذاشت، با او پیمان بست که سکوت نکند. شهادت میدهم که او تا پای جان بر عهدش ماند.
۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در تهران با شلیک گلولهای به سرش، نوشین ۳۶ساله را از خانوادهاش و از ایران گرفتند.
شهادت میدهم لحظهای که مادر نوشین، پیکر دخترش را غرق بوسه کرد، گداختم. شهادت میدهم وقتی از او خواهش کرد تا به خواب عزیزانش برود و به آنها سر بزند، صبرم تمام شد، شکستم.
من سنگ مزار حمیدرضا روحیام. این چهارمین پاییزیست که محافظ و مراقب حمیدرضا هستم. میدانم این پاییز دیگر نوشین را نخواهم دید.
جاویدنام #نوشین_برادران_کرمانی
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
میرفت و به کبر و ناز میگفت
«بی ما چه کنی؟» به لابه گفتم
«بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهی کار خویش گیرم»
#سعدی
مینیمالهایی برای زندگی retweeted
ما داشتیم داستان جهان را
در نامهای کوچک گمنام میخواندیم.
در شعرهایی ناتماممانده
که ما پایانشان دهیم،
در شعرهایی تمامشده اینسان
که ما را پایانی نیست...
ـ ریتسوس
#آبدانان
مینیمالهایی برای زندگی retweeted
اصلاً هیچی واسه گفتن ندارم؛
من اینجا سنگ صبور خیلیها شدم.
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۸
شاهد: تتوی جداشده از تنِ #امیرحسین_نوبخت
جناب قاضی،
من تتوی روی تن امیرحسین بودم. شهادت میدهم
«تاج» را با کاتر از بازویش بریدند،
«ایران» را بر گلویش خفه کردند.
تا پیش از ۱۸ دیماه، من طرح زیبایی بودم از چهرهی آریامهر، محمدرضا شاه پهلوی، و تاجی که امیرحسین خودش طراحی کرده بود.
هر بار که به من نگاه میکرد، غرق غرور و مسرت میشد.
امروز در محضر تاریخ شهادت میدهم که شب هجدهم دیماه مرا با کاتر، همراه با پوست و گوشت، از بازوی امیرحسین بریدند.
شهادت میدهم که امیرحسین غروب هجدهم دیماه، در خیابان سعدی باقرشهر، با گلولهی ساچمهای مجروح شده بود. او را به بیمارستان هفتتیر بردند. روی تخت بیمارستان، در حالی که منتظر مداوا و نجات بود، با بیرحمی شکنجهاش کردند.
مرا از بازویش بریدند و دور گلویش، روی خالکوبی دیگری که نام «ایران» بود، بند کفش انداختند و کشیدند؛ آنقدر که رد کبودی بر نام ایران باقی ماند.
شهادت میدهم که فک و بینی جوانش را شکستند و با تیر خلاص کشتندش.
امیرحسین فقط ۲۱ سال داشت. تن جوانش طاقت این همه درد و عذاب را نداشت. چهرهی دردکشیدهی پیکرش گواه آن بود.
و من…
کاش مرا هم کنارش به خاک میسپردند.
چشمان پادشاه در تصویر من، شاهد رنج امیرحسین نوبخت، پسر ایران، بود و این بار بهجای اشک، خون گریست.
امیرحسین نوبخت، ۲۱ ساله، ۱۸ دیماه، باقرشهر
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
جوانِ پارسی ایران پرستد
به یادِ #ابراهیم_پورداوود
در سالروز درگذشتش
اگر پُرسی ز کیش پورداوود
جوانِ پارسی ایران پرستد
به یادِ #ابراهیم_پورداوود
در سالروز درگذشتش
نخستین مترجم اوستا به پارسی
بنیانگذار ایرانشناسی در ایران
و زندهکنندهی فرهنگ و زبانهای ایران باستان
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
7
160
دینامه روایت | شاهدان خاموش| ۰۱۷
شاهد: پتوی گلدار #فائزه_مستعان
جناب قاضی
در محضر تاریخ شهادت میدهم که آن شب که تن نحیف و بیجان فائزه را در آغوش گرفته بودم، برای اولین بار سرخیِ گلبرگِ گلهای تنم را بیرون از تنم دیدم. خونِ رگهای جوان فائزه، فصلِ چهارگوشهی تنم را عوض کرده بود.
شهادت میدهم که من تنها یکبار از شب تا صبح، هم تکهای از تنِ مادر بودم و هم تکهای از تنِ فرزند.
هم سرخی خون بودم و هم سنگ صبور اشکهای مادر.
آن شب که فائزه را به خانه آوردند، شکاف سینهاش را از آن فاصله میدیدم. مادرش مرا برداشت و دور تن سرد فائزه پیچید. دستوپاهایش یخ بودند و خونش هنوز گرم.
من صدایش را در حافظهی باغچهی دوختهشده بر تنم داشتم و دارم. مادرش فریاد میزد: «فائزه، چیزی بگو!» و من صدای خندههایش را در لابهلای گلهای تنم میشنیدم.
فائزه را در ۱۸ دیماه کشتند و فردای آن شب ما را در بیخبری و سکوت به گورستان بردند. نمیخواستم از تنش جدا شوم. هیچکس نمیخواست از آنهمه زیبایی و زندگی جدا شود، اما انگار خاک با او مهربانتر از این جهان بود.
آقای قاضی،
آن گلوله که سینهی فائزه را شکافت، فقط تن او را نشانه نرفت. من آن شب دیدم که گلوله از تن مادرش چگونه تا صبح گذر میکرد. آن گلوله یک زندگی را از بهترین فصلش جدا کرد.
دیگر تا ابد هرچه سرخی بر تنم دارم، سرخی خون فائزه است.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
نکو رو تابِ مستوری ندارد
ببندی در، ز روزن سر برآرد
#جامی
دینامه روایت | اساطیر دی | ۰۰۱
من تتوی سام افشاری هستم:
Mother
روی سینهات نقش بسته بودم.
ما هجدهم دیماه همراه جمعیت وارد میدان مهران کرج شدیم.
پیش از اینکه اینترنت را قطع کنند برای پدرت نوشته بودی:
«به مامان نگو»
من اما میدانستم.
پیش از اینکه چراغها را خاموش کنند و تیر بزنند، گلوله جنگی بزنند به سینهها.
تو لابهلای جمعیت جلو میرفتی، همچون سامِ نریمان در شاهنامه، در صف اول مبارزه با اژدها.
برای آزادی مادرت ایران، فریاد میزدی.
دو هفته از تولد ۱۷ سالگیات گذشته است. شوق تولدی تازه در توست.
میخواهی مادرت ایران در تولد بعدیات، از چنگ اژدها آزاد شده باشد.
فرزند دی ماهی. به آزادی مادر در ماهی که به دنیا آمدی، چشم داری.
فریاد میزنی و جلو میروی
گلوله اول را همین وقت میزنند.
حس میکنم.
داغی خون را حس میکنم
تکتیراندازی از پشت زده است،
جوی خون مردمانی که به رگبار بسته شدهاند
و تو که در این خون میخزی و جلو میروی، با وجود گلوله هنوز توان داری.
دستت را روی من میکشی
«مادر...»
تو را به بیمارستان «مدنی» میبرند. هنوز هشیاری.
انگشتت هنوز روی من است. پزشکان لوله اکسیژن در دهانت میگذارند، نامت را میپرسند
و تو انگشتت هنوز روی من است.
حتی وقتی ماموران وارد شدند و تیر دوم را به صورت تو زدند،
انگشتت هنوز روی من مانده بود. حتی وقتی تن نوجوان بیجانت را با خود میبرند،
حتی وقتی بعد از چند روز در سردخانه بهشت سکینه کرج تو را پیدا میکنند؛
میدانم انگشتت هنوز روی من است؛
«مادر»
تو قابل شناسایی نیستی
یک طرف صورت رفته است،
مادرت از روی من، از روی تتوی Mother است که تو را میشناسد.
«پسرم است؛ سام، پهلوان ایران»
تو که چشمانت هنوز باز بود.
تو که مستقیم به چشمان ضاربانت نگاه کرده بودی.
گلوله آخر تو را نکشت؛ #سام_افشاری
تو را به زندهترین عبارت بر سینه مادر وطن تبدیل کرد.
از قلبت دری به اساطیر ایران باز شد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
تلفیق ذوق و کاربرد در هنر ایرانی
تلفیق ذوق و کاربرد در هنر ایرانی
قیچی ۳۰۰سالهی پرندهایشکل
مربوط به قرن هجدهم، ایران
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
12
228
ایرانی بودن
هرگز دلم نخواسته یک سوئیسیِ مرفه باشم
یا یک نروژی شاد و بیدغدغه؛
اگر زندگیهای دیگری در کار باشد،
اگر هزاربار بمیرم و زنده شوم،
باز میخواهم در این خاک گرامی
دیده به جهان بگشایم
و یک ایرانیِ فرزندِ کوروش باشم.
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
دینامه روایت | دیخون ادامه دارد | ٠٠٩
جاویدنام #مجید_آدینه
روی دستهگلی که بر مزار مجید آدینه گذاشتند، نوشته بود:
«تقدیمی از فرزندانی که امروز یتیم شدند.»
مجید فرزندی نداشت.
مادرش، فریده رسولی، وقتی از «بچههای مجید» حرف میزند، از کودکانی میگوید که پسرش کمک کرد درس بخوانند، زبان یاد بگیرند و بعضیشان به دانشگاه برسند.
بیش از بیست سال برای همین بچهها کار کرد. اول «فدک» را در سرآسیاب فردیس راه انداخت و بعد «آبشار سبز عاطفهها» را در محمدشهر کرج.
در خیریه درسهای جامانده را جبران میکردند، شنا یاد میگرفتند، نمایش تمرین میکردند و شاهنامه میخواندند.
درِ خانهباغش به روی کسانی باز بود که پول عروسی نداشتند. برای دهها زوج جشن ازدواج گرفت، از جمله کسانی با سندرم داون.
شب نوزدهم دی ۱۴۰۴ در محمدشهر کرج به جرم شرکت در اعتراضات بازداشتش کردند.
دو ماه و نیم در انفرادی بود و زیر شکنجههای هولناک.
دادگاه انقلاب حکم اعدامش را داد. تمام کسانی که او را میشناختند میگویند برای مردی که سالها در زندگی مردم اثر گذاشته بود، با اتهامهای واهی پاپوش دوختند. به روایت شاهدان بسیار، مأموران فردای بازداشت، ارهبرقی باغبانی را از انبار خیریه بردند.
٢٠ روز قبل از اعدام، تلفنی به مادرش گفت: «من آزارم به هیچ کسی نرسید.» گفت: «دلم میخواهد یک بار دیگر سرم را روی پایت بگذارم و بخوابم.»
سحرگاه اول شهریور ۱۴۰۵ اعدامش کردند. مادرش میگوید آخرین دیدار و آخرین تماس را از آنها دریغ کردند. پیکرش را پنج روز تحویل ندادند.
خانوادههای خیریه همه برای بدرقهاش آمده بودند. از پسر نودوپنجکیلویی، پیکری کموزن به مادر تحویل دادند.
مجید را کشتند و مادرش تا ابد منتظر ماند تا پسرش سرش را روی زانویش بگذارد و بخوابد. عروس و دامادها منتظر ماندند. بچهها هنوز نتیجهی امتحانی دارند که دلشان بخواهد به مجید خبر بدهند و قطعهای که دلشان بخواهد تا آخر برایش بنوازند و برایش شاهنامه بخوانند.
مجید پدر نشد. حکومت او را پدرِ یتیمها کرد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
زیرا گریه صدای بیگناهان بود
که نوشته نمیشود با نُت
مگر با زخمهها و زخمی بر استخوان خاطرات من.
#بیژن_نجدی
دینامه روایت | او را با چه چیزهایی به یاد میآوریم؟ | ۰۰۳
جاویدنام #احسان_گلمکانی
نامش را بر فراز قلهی علمکوه صدا زدند؛ احسان گلمکانی.
برادرش دومین قلهی بلند ایران را با یاد او پیمود تا علمکوه را برای همیشه با نامش به یاد آوریم.
شش ماه پیش از این صعود، احسان گلمکانی پشت فرمان، امیدوار و مصمم ترانهی «ایران شده آماده» را زمزمه میکرد.
روزهای پیش از فراخوان بود و او یکی از میلیونها ایرانی امیدوار.
مردم ایران آماده بودند تا همراه با فراخوان، اراده ملیشان را برای تغییر، با حضور در خیابانها نشان دهند.
حکومت با رگبار گلوله در خیابان جلوی اراده و خواست ملت ایران ایستاد، احسان گلمکانی ۱۹ دیماه در اعتراضات مشهد گلوله خورد. خواست و ارادهی ملت ایران با قتلعام به عقب رانده شد، اما فراموش نشد.
حالا علمکوه یادآور نام اوست و مسیر دشوار صعود به قله، یادآور مسیر دشوار آزادیست که او و دهها هزار جاویدنام وطن، به بهای جانهای پاکشان برای ایران هموار کردند.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
«دوباره ببینیم»
جایزهی جانبی سومین دورهی ایرانویج
توضیحات بیشتر 👇
«دوباره ببینیم»
جایزهی جانبی سومین دورهی ایرانویج
چه صحنهای از زندگی در ایران میتواند ما را وادار کند چیزی آشنا را دوباره ببینیم؟
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
3
147
دینامه روایت | پهلوانان | ۰۱۰
پهلوان #سینا_اشکبوسی
شامگاه هجدهم دی، در محلهی تهرانپارس، وقتی ماموران مسلح به سوی مردم هجوم آوردند، سینا عهد اشکبوسی و دوستانش دست به دست هم داده بودند تا در برابر آنها بایستند. دستهای خالی که به هم گره خورده بودند تا سپر مردم جلوی گلولهها باشند. آن لحظه تنها چیزی که برایشان اهمیت داشت، دفاع از ضعیفترها بود.
سینا، پهلوان نوجوان ایران، در لحظهای که ترس میتوانست هرکسی را به عقب براند، برای کمک به دیگران سر جایش ایستاد و در آزمون شرف و انسانیت شرکت کرد؛ امتحانی که برایش جان فدا کرد.
او شانزدهساله بود؛ سنی که آدم باید دلنگران امتحانهای مدرسه باشد، برای فردا برنامه بریزد و رویاهایش را بزرگتر کند. اما آن شب، سینا امتحان مهمتری را پشت سر گذاشت و پیش از آنکه نوبت به امتحان شنبه برسد، گلوله به زندگیاش پایان داد.
حالا کتابش روی میز باز مانده است؛ خودکارها و دفترها هنوز هستند و صفحهای که منتظر دستهای اوست، ورق نخورده. شنبه آمد و گذشت و امتحان مدرسه برگزار شد؛ اما سینا دیگر به کلاس برنگشت. کتاب درسی او نیمه ماند، اما با ایستادن در برابر اهریمن، درس بزرگی به همهی ما داد. نام این پهلوان جوان بر صفحه تاریخ این سرزمین ماندگار...
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
دینامه روایت | چه کسی تا ابد منتظرش ماند؟ | ۰۱۰
جاویدنام #عارفه_بیگی
شفق قطبی هنوز در آسمان میرقصد؛ پردههایی از نور سبز و بنفش، در انتظار دختری که قرار بود شبی زیر آسمانش بایستد و محو تماشای این رویای رنگارنگ شود.
نیویورک، با آسمانخراشهای سر به فلک کشیده و نورهای خیرهکنندهی تایمز اسکوئر، هنوز آن مسافر جوان را ندیده است؛ دختری که قرار بود میان آنهمه نور بایستد و بزرگی جهان را با چشمهای خودش کشف کند.
ونیز هنوز غروبهای طلاییاش را روی آبها میپاشد. گوندولاها آرام از میان کانالها میگذرند و انعکاس قصرهای قدیمی در آب میلرزد. اما جای عارفه در یکی از آن قایقها برای همیشه خالی ماند.
پاریس هنوز هر شب برج ایفل را چراغانی میکند؛ بیخبر از دختری که آرزو داشت شکوهش را از نزدیک ببیند.
کوههای سوئیس همچنان سپیدپوشاند؛ برف میبارد، فصلها عوض میشوند، اما چشمان عارفه هرگز زیباییشان را نخواهند دید.
و مهاجرت… زندگی تازهای در سرزمینی دیگر، با تمام فرصتها و تجربههایی که شاید انتظارش را میکشیدند؛ اما هرگز آغاز نشد.
عارفه، تو فقط هجده سال داشتی و هنوز اینهمه جهان در انتظارت بود.
تو در آخرین نوشتههایت آرزو کرده بودی بدون دیدن اینها از این دنیا نروی؛ اما حالا شفق قطبی، نیویورک، ونیز، پاریس و سوئیس، همگی یک مسافر را کم دارند.
چه کسی تا ابد منتظر آمدنت ماند، عارفه؟ شاید تمام جهان…
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
به یاد روحالله خالقی؛ خالق آهنگ ای ایران
در سالروز درگذشتش
(۱۲۸۵ ـ ۲۱ آبان ۱۳۴۴ ه.خ)
موسیقیدان، آهنگساز، نوازنده ویولن و آموزگار موسیقی ایرانی، نخستین تاریخنگارِ موسیقی شهری ایران و بنیانگذارِ موسیقی ملی ارکسترال.
ـ راهاندازی «مجله چنگ»، نخستین نشریه مستقل موسیقی ایران
ـ نگارش چندین کتاب مهم در زمینه موسیقی ایرانی و غربی؛ از جمله «سرگذشت موسیقی ایران» و «نظری به موسیقی»
ـ ساخت قطعات و تصنیفهایی چون «بهار دلنشین»، «حالا چرا»، «خوشهچین»، «چَنگِ رودکی»، «میِ ناب»، «سرود نفت»، 👇
«آذرآبادگان» و سرود مشهور #ای_ایران که از آن بهعنوان سرود ملی غیررسمی ایرانیان یاد میشود.
2
29
















