مُصی

امروز روز مهمی شد در زندگیم. امیدوارم چندسال دیگه که به این روز نگاه می‌کنم قند تو دلم آب شه. نوزده اردیبهشت صفر یک

از کجا میشه میوت کرد؟ میخوام "کارمند" و "کارمندی" و "حقوق" و "شغل آزاد" و "درآمد" رو میوت کنم. مغزم نمی‌کشه دیگه.

صبح تو پمپ بنزین یه وانتی بود همینجور که داشت بنزین میزد انگار از بارون سرمست شده بود با یه حالت سرخوشانه‌ای هی می‌خوند "قم بالا قمبل بالا، قم بالا قمبل بالا" و خودش هم می‌رقصید. حالا این ککه مال از صبح افتاده تو زبون من و ولم نمی‌کنه😑

اون لحظه که نصف شب تو خواب و بیداری متوجه صدای بارون میشی و دوباره خوابت می‌بره از بهترین حس‌های دنیاست. دیگه اگه تو تیمارستان هم بودم که دیگه نور علی نور. دیگه چیزی از زندگی نمی‌خواستم.

هزار تا از این ایده‌ها واسه بچه‌م تو ذهنمه؛ افسوس که زهی خیال باطل.

امشب دلم می‌خواست آشا محرابی زنم بود، شایدم سحر دولتشاهی. چمیدونم، ولم کن.

بارون دیروز دلپذیر بود و بارون امروز دلگیر. می‌دونین چی میگم؟

میرم بخوابم. می‌دونی که چیکار کنی؟

فهمیدم یه اتوبوس هست که پنج‌شنبه‌ها و جمعه‌ها از باقوشخونه میره تا باغ رضوان. هدف کوتاه مدت بعدیم تجربه‌ی حضور تو این اتوبوسه.

سه روزه ور میرم که ویوادو ۲۰۲۴ رو نصب کنم رو سیستم. لامصب خیلی حجیمه هر وریو خالی می‌کنم یه جا دیگه پر میشه... لپ‌تاپ قشنگمم پیر شده عین خودم. نباید زیاد بهش فشار بیارم.

امروز؛ ناژوون، قمیشی و انسان‌ها

پاشین برید لب پنجره بارونو تماشا کنین و لالایی ویگن رو هم پلی کنین.

این دخترا که با اسمشون آهنگ خونده شده خیلی خوشبختن به نظرم. شب عروسیشون خیلی زیباتره.

امشب دلم می‌خواست گوشه‌ی یه اتاق قدیمی تنها نشسته بودم. زن و بچم ترکم کرده بودن و من مونده بودم و یه زندگی که مدت‌هاست ازم جلو زده بود. دیوارا چرک مرده، پرده‌ها کشیده، یه لامپ ۱۰۰ با نور ضعیف و یه لیوان چای نبات سرد شده. تریاک می‌کشیدم؛ غم مثل یه مهمون قدیمی گوشه‌ی اتاق نشسته بود

طیف آدمای دورم هم باحاله‌. اینستا رو اسکرول می‌کنم. یکی کامنت گذاشته قیمت برج ستاره مرداویچ واسه‌ش ارسال شه یکی هم کامنت گذاشته قیمت وصله برچسبی کفش کتونی ارسال شه. زندگی واقعا ناعادلانه‌ست.

امروز، پیربکرون و اُشتُرجون

خوشبختانه یا متاسفانه فقط در این حد می‌فهمم که حزب ترامپ رای نیاورده. دیگه دموکرات چیه و جمهوری‌خواه چیه و ایالت و قرمز و آبی و سنا و کنگره و این کصشرا رو هیچ رقمه سر در نمیارم.

ولی رفسنجانی هم زود مرد. اگه الان بود ماجراها جالب‌تر بود و دانس خوبی داشتیم.

کاش این ویدئوهای فودبلاگرا و معرفی رستوران اصفهانی حرف نمی‌زدن و اجازه می‌دادن از دیدن ویدئو لذت ببریم.

تا حالا از طریق جاب ویژن رزومه نفرستاده بودم. الان دیدم زده رد به علت عدم تطابق سن/جنسیت/محل سکونت پسر چه حس کیری‌ایه.

حس می‌کنم روحم مال این زمونه نیست. دلم سر و کله زدن با اینترنت و کامپیوتر و هوش مصنوعی نمی‌خواد. الان باید یه جایی توی تهران قدیم با یه خر و یه گاری غروبا توی کوچه‌پس‌کوچه‌ها پرسه می‌زدم و زمزمه می‌کردم: "می‌گذشتم شبی زیر بازارچه‌ی گلوبندک یارو داشت داد میزد آی داداش سیبای قندک"