صبور

پای دیوار سکوت، می‌زنم خنجر صبر...

«از گرگ چه آمدست جز گرگی؟ وز مار چه خاستست جز ماری؟» #رادیودرون

دوباره‌تر طلب کرد، دل تو را؛ مگر شور سرگشتگی بازم آید...

گفت: جمله خلق را دیدم که چون گاو و خر از یکی آخور علف می‌خوردند. یکی گفت: خواجه! پس تو کجا بودی؟ گفت: من نیز با ایشان بودم اما فرق آن بود که ایشان می‌خوردند و می‌خندیدند و بر هم می‌جستند و می‌ندانستند و من می‌خورم و می‌گریستم و سر بر زانو نهاده بودم و می‌دانستم. ‌ ـ تذکرةالاولیاء

عَجَبا لِلْمُحِبِّ کَیْفَ یَنامُ کلُّ نَومٍ عَلَی المُحِّب حَرامٌ شرمت ناید که در غمش خواب کنی وانگه ز غمش دو دیده پرآب کنی ـ عین‌القضات همدانی

رودخانه‌ی دربند ترسناک شده، انگار همون سال.

این‌جوریه که تا می‌خوایم از باران لذت ببریم، یادمون می‌آد که سوار بر موتور خوند: «بارون اومد و یادم داد...».

سرصبح همین‌طور که از کنار خانمی خیلی زیبا و جذاب، حدود ۵٠ساله، می‌گذشتم با لبخند گفتم چقدر قشنگین. داد زد واستا ببینم چی گفتی. گفتم خیلی قشنگین. گفت آها و به راهش ادامه داد. بعدش یه‌هو خانمه به نظرم خیلی زشت شد. چه می‌دونم شاید باگ من باشه وقتی کسی داد بزنه یه‌هو می‌ریزه پایین.

متأسفانه فرصت خواب دیشب سوخت شد، خواهیم دید امشب چه می‌شود. اینا چرا تعطیل نکردن!

«گفتند: راست گفتی سادگی دروغ است اما دروغ سادگی نیست و دیگر کسی حرفی نزد.»

ولی ‌خیلی‌هامون دل‌مون نمی‌خواست قصه‌مون این‌جوری پیش بره...

عبدالحلیم حافظ داره می‌خونه: «لکنی لم أقرأ أبداً فنجاناً یشبه فنجانک لکنی لم أعرف أبداً أحزاناً تشبه أحزانک مقدورک أن تمضی أبداً فی بحر الحب بغیر قلوع‌ وتکون حیاتک طول العمر کتاب دموع»

الان چی شد؟ قشمو زدن یا از قشم زدن؟

«راه پنهانی مِی‌خانه نداند همه کس جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر»

من به تخت‌‌ام. نم باران می‌بارد. پنجره باز است. هوا دل است و نسیم از لای باز مانده‌ی پنجره دلبرتر. چای هست. سیگار هست. استاد شجریان دارند می‌خوانند. حالا تو نیامدی هم نیامدی...

تا قیامت در کف خاکی که نقش پای اوست دل تپد، آیینه بالد،‌ گل دمد، جان بشکفد ـ بیدل‌ دهلوی

آسیه پوست سرخ و سیاه شده‌ای داشت. دو تا گردوی زیر جلیقه‌اش به سختی دیده می‌شد. موهای بلندش را روی گوش راستش گیس کرده بود. دنبالۀ گیس روی سینه‌اش افتاده بود. نمد را روی تیرک اصطبل گذاشت و کف دستهایش را به گردنم مالید... لطفاً ادامه را در «قدح درد» بخوانید. t.me/ChaliceofAgony/1902

آدمی مسکین که مرکب است از عقل و شهوت. نیم‌اش فرشته است و نیم‌اش حیوان، نیم‌اش مار است و نیم‌اش ماهی. ماهی‌اش سوی آب می‌کشاند و مارش سوی خاک، در کشاکش و جنگ است. ـ مولانا، فیه ما فیه

ای همدم روزگار! هرجا بی من رفتی، منهدم شی.

اگر کسی مرا خواست بگویید: رفته باران‌ها را تماشا کند و اگر اصرار کرد، بگویید: برای دیدن طوفان‌ها رفته است و اگر باز هم سماجت کرد، بگویید: رفته است تا دیگر بازنگردد... ـ بیژن جلالی

گفتی خبرت گه‌گهی از باد بپرسم از خاک طلب، کین خبر از باد نیابند ‌ ـ امیرخسرو دهلوی