Ruch tradycjonalistyczny chce innego Kościoła, niż ten, który rzeczywiście istnieje. Dlatego może być co najwyżej tolerowany, ale nie otrzyma prawa do współkształtowania Kościoła. *** Stolica Apostolska nie zgodziła się, by tradycjonalistyczni pielgrzymi weszli do Bazyliki św. Piotra. Ta decyzja dobrze pokazuje status ruchu tradycjonalistycznego w Kościele: niewielka opozycja ledwie tolerowana przez rządzącą większość. Niechęć Watykanu ma swoje konkretne przyczyny. Ta decyzja jest w pełni spójna z logiką, którą przyjął Watykan. Można nawet powiedzieć: to dziwne, że Stolica Apostolska zabrania pielgrzymom wstępu do Bazyliki św. Piotra dopiero teraz… Dlaczego? To proste nawet na najbardziej elementarnym poziomie: nie można być wdzięcznym za coś, czego nie ma. Motu proprio „Summorum pontificum” Benedykta XVI zostało odwołane przez papieża Franciszka, a Leon XIV w bardzo jasny sposób tę decyzję podtrzymał. Wdzięczność za decyzję, którą odwołano, oznacza w aktualnym kontekście opozycję wobec nowych regulacji. Gdyby Stolica Apostolska wpuściła „Ad Petri sedem” do Bazyliki św. Piotra, to dopuściłaby sprzeczność. W ruchu tradycjonalistycznym nie chodzi tylko o liturgię. Tradycjonaliści liturgiczni na ogół naprawdę szczerze uważają, że przedsoborowa liturgia jest piękniejsza, bardziej godna i po prostu bardziej katolicka. Ruch tradycjonalistyczny nie ogranicza się jednak do spraw liturgicznych. Wprost przeciwnie, w praktyce dotyczy przede wszystkim sprzeciwu wobec szeregu elementów doktrynalnych, instytucjonalnych oraz duszpasterskich, które zakorzeniły się w Kościele katolickim po II Soborze Watykańskim. Mówiąc krótko: ruch tradycjonalistyczny chce innego Kościoła, niż aktualny. Dlatego może być co najwyżej tolerowany, ale nie otrzyma prawa do współkształtowania Kościoła. Więcej w PCh24 pl w tekście pt. "Paweł Chmielewski: Innego Kościoła nie ma. Ruch tradycjonalistyczny wobec faktów"