Panda Jidarpha Fanbase #ป่าไผ่ของแพนด้า

ขอบีบแจ้มโหน่ยยยยยย

อาจจะช้าไปนิดแต่ เสื้อยืด Panda JDP X YUEDPAO งานคอลแลปภายในงาน CAT-T Shirt เปิดให้ทำการพรีออเดอร์อยู่นะคะ!! ทาง Line Official : @588bmgye (มี @) สามารถรับเสื้อได้ที่งาน CAT T-Shirt 17 วันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน 2568 9 ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์สอบถามเพิ่มเติมหรือสั่งซื้อเสื้อแอดไลน์ไปได้เลย lin.ee/OReGoTL #ป่าไผ่ของแพนด้า #PandaJidarpha

บทที่ 1: เสียงเงียบของห้องที่ว่างเปล่า มีห้องหนึ่งในใจฉัน ที่ฉันไม่เคยเชิญใครเข้าไปไม่ใช่เพราะมันมีความลับ ไม่ใช่เพราะมันน่ากลัว หรือซ่อนอะไรผิดบาปจากผู้คน แต่เพราะมันว่างเปล่าเกินไป จนฉันกลัวว่า ใครที่ได้เข้าไป…จะไม่รู้สึกอะไรเลย และฉันเอง…ก็ไม่แน่ใจว่าฉันรับมือกับ “ความไม่มี” นั้นได้มากแค่ไหน ในห้องนั้น ไม่มีเสียง ไม่มีแสง ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแม้แต่รูปทรงของอารมณ์ มีแต่สัมผัสที่คละคลุ้งไม่มีทั้งน้ำตา ไม่มีแม้แต่เสียงที่เอื้อนเอ่ย มันเป็นห้องที่ไม่เคยถูกจัดระเบียบ ไม่มีใครเชิญ แต่กลับเป็นที่ๆฉันกลับไปนั่งอยู่ซ้ำ ๆ ในทุกคืนที่ทุกอย่างมันเงียบเกินไปไม่ใช่เพราะฉันชอบมันแต่เพราะฉันไม่รู้จะอยู่ที่ไหนได้ดีกว่านั้น ในหนังสือหลายเล่มที่ฉันเคยอ่าน มักสรุปให้ฉัน “ปล่อยวาง” แต่ไม่มีใครเคยบอกฉันว่าจะวางสิ่งที่ไม่เคยจับได้ยังไง ? ความว่างเปล่า ที่ฉันสัมผัสอยู่ตอนนี้ จึงไม่ได้แปลว่าไม่มีแต่มันคือความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามด้วยคำและบ่อยครั้ง ความเงียบในห้องนี้ก็ดังกว่าบทสนทนาทั้งชีวิตที่ฉันเคยได้สัมผัส ตามแนวคิดของเซน (Zen) — ช่องว่าง คือพื้นที่แห่งการรับรู้ แจกันมีประโยชน์ได้เพราะ “ความกลวง” ข้างใน เสียงมีจังหวะเพราะ “ความเงียบ” ระหว่างโน้ต ห้องว่างของฉันจึงไม่ใช่จุดอ่อนจากข้างใน แต่คือที่พำพักของสิ่งที่ฉันไม่อาจเผชิญตรง ๆ ฉันเคยหลับตาในห้องนั้น เหมือนจมลงในบ่อน้ำลึก ไม่มีเสียง ไม่มีมือให้จับ ไม่มีพื้นให้เหยียบ แต่ในความมืดนั้นเอง…ฉันกลับเริ่มได้ยินเสียงของตัวเองชัดขึ้น เสียงที่ไม่ใช่คำพูด ไม่ใช่ความคิด แต่เป็นเสียงของ “ความเป็นมนุษย์” ที่ยังหายใจอยู่แม้ไม่มีใครมองเห็น นักจิตวิทยาอย่าง Carl Jung เคยกล่าวว่า “สิ่งที่ไม่ได้รับรู้จากจิตสำนึก จะถูกผลักลงไปในจิตใต้สำนึก และกลายเป็นชะตากรรมของเรา” ฉันคิดว่า ห้องนี้อาจเป็นพื้นที่ใต้สำนึกของฉันเอง มันไม่ได้รอให้ใครมาเปลี่ยนแปลง แต่มันรอให้ฉันกล้าลงไปอยู่กับมัน โดยไม่พยายามหนี ฉันเคยอยากให้ใครสักคนพังประตูห้องนี้เข้ามา อยากให้เขาเห็นฉันในเวอร์ชันที่เปลือยเปล่า ที่ไม่ต้องแข็งแรง ไม่ต้องน่ารัก ไม่ต้องพร้อมสำหรับโลก แต่เมื่อเวลาผ่านไป… ฉันกลับกลัวว่าถ้าใครเข้าไป เขาอาจจะเห็นว่า — ที่จริงแล้วมันไม่มีอะไรอยู่เลย และนั่นน่ากลัวกว่าการอยู่คนเดียวเสียอีก และยิ่งพอนานขึ้นฉันเริ่มเข้าใจว่า ไปด้วยตัวเองโดยที่ไม่ได้ถามใครเพราะมันคือความเข้าใจของฉันเอง สิ่งนี้ฉันไม่รู้ว่ามันผิดหรือถูกหรือเปล่าแต่ในความคิดของฉัน มันถูกกลั่นกรองว่า ฉันไม่จำเป็นต้องมีใครเข้ามาในห้องนี้เสมอไป บางห้องในใจ…มีไว้ให้เราอยู่กับตัวเอง เพื่อฟังเสียงลมหายใจของความรู้สึกที่ยังไม่เคยถูกเรียกชื่อ

ห้องที่ทุกคนต่างมี คำว่า “ ห้อง ” — คำที่ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับซ่อนความหมายลึกซึ้งกว่าที่คิด เราทุกคนมี “ห้อง” ในใจสักแห่งหนึ่ง บางห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บางห้องเก็บซ่อนไว้ด้วยน้ำตา บางห้องไม่มีหน้าต่าง ไม่มีทางออก และไม่มีใครเคยถูกเชิญให้เข้าไป บางห้องเป็นเหมือนมุมเล็ก ๆ ที่ให้ได้ เราแอบหลบเข้าไปทุกครั้งที่โลกภายนอก เสียงดังเกินไป บางห้องคือสถานที่เดียวที่เราอยู่ได้ โดยไม่ต้องกลัวจะมีใครเห็น บางห้องเต็มไปด้วยสิ่งที่เราไม่เคยได้พูด บางห้องคือพื้นที่ปลอดภัยสำหรับความรู้สึกที่ไม่มีที่ไป บางห้องไม่มีหน้าต่าง ไม่มีทางออก และไม่มีใครเคยถูกเชิญให้เข้าไป แต่ห้องนั้น…กลับเป็นที่ที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยมากที่สุดในชีวิต บทนำที่คุณกำลังอ่านนี้ไม่ใช่ประตูไปสู่ห้องต่างๆแต่มันคือการบอกว่า — ไม่ว่าคุณจะมี “ห้องแบบไหน” อยู่ในใจ ขอให้คุณได้เดินผ่านมันอย่างอ่อนโยน และรู้ว่า…คุณไม่ได้อยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง สิ่งสุดท้ายที่แต่สิ่งที่ฉันกำลังเขียนให้คุณได้อ่านนั้นมันคือห้องภายในใจและคำถามของฉันที่ฉันได้ทิ้งมันไว้มากมายและไม่เคยได้รื้อมันออกมา ⸻ ในบทแรก “เสียงเงียบของห้องที่ว่างเปล่า” เราจะเข้าไปเผชิญกับความว่างในใจที่ไม่มีใครเห็น พื้นที่ที่ดูไม่มีอะไรเลย แต่กลับหนักแน่นอย่างประหลาดเพราะบางครั้ง สิ่งที่เราไม่สามารถอธิบายได้ก็มีตัวตนมากกว่าสิ่งที่เราพูดได้ชัดถ้อยชัดคำเสียอีก บทที่สอง “ห้องแห่งบทสนทนาระหว่างคำพูด คือที่ที่หัวใจวางตัวอยู่” จะพาเราไปรู้จักกับความเงียบระหว่างประโยค ช่วงว่างที่ไม่มีเสียง แต่กลับเต็มไปด้วยความหมาย ความเข้าใจที่ไม่เคยเอ่ยออกมา แต่ซ่อนอยู่ในจังหวะการนิ่ง…การละไว้…การมองตากันโดยไม่ต้องพูด บทที่สาม “ห้องที่ความคิดถึงไม่ถูกเอ่ยชื่อ” คือพื้นที่ของความรู้สึกที่ยังค้างคา ความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับการยืนยัน หรือแม้แต่ได้รับอนุญาตให้มีอยู่ความคิดถึงที่ไม่เคยถูกส่งถึง แต่ยังวนเวียนอยู่เสมอเหมือนลมหายใจที่เบาเกินไปจะได้ยิน แต่ขาดไม่ได้แม้เพียงครู่เดียว บทสุดท้าย “ร่องรอยของห้องสายรุ้ง” จะพาเรากลับไปสู่ห้องของความฝันที่ไม่เคยเกิด ความสัมพันธ์ที่ไม่มีจุดเริ่ม ไม่มีตอนจบ สิ่งที่อาจไม่มีอยู่จริงในโลกภายนอก แต่มีอยู่จริงในใจเราตลอดมา ⸻ แต่ละห้องที่คุณจะได้อ่านในบทความที่ฉันพยายามเขียนแน่นอนว่ามันอาจไม่เรียบร้อย อาจไม่มีคำตอบแต่มันคือความพยายามจะซื่อสัตย์กับ “สิ่งที่ยังอยู่ภายในความรู้สึก ”แม้จะอยู่ในรูปของความไม่สมบูรณ์ และบางที สิ่งที่ทำให้เรายังเป็นมนุษย์ ไม่ใช่การมีคำอธิบายให้ทุกอย่าง แต่คือการได้ยอมรับว่ามีบางเรื่องที่เราแค่รู้สึก…เท่านั้นเอง

VTR ฤดูหนาว

มาแปะให้ครบ VTR ฝน

ช่วงนี้คิดมานานแระแบบว่า มานั่งว่าถ้าวันนึงถูกหวยและมีเงินเยอะแบบมากๆหรือมีสปอนสัก 5-6 เจ้าในชีวิตรู้สึกว่าอยากทำคอนรวมรุ่น 1-2 สักครั้งแต่คิดว่ายากชัวร์