Vaka: "Geriatrik Depresyon' mu, yoksa kullanım ömrü dolmuş bir beden ile ruhun sisteme karşı grevi mi?" Danışan: 68 yaşında, emekli bir işçi. Çocukları evden taşınmış, eşiyle ya da yalnız yaşıyor. Gün boyu televizyon karşısında oturuyor, kimseyle konuşmuyor ve "Artık bu dünyada bir fazlalığım, yüküm" diyerek hayattan elini eteğini çekiyor. Klinik teşhis: Geriatrik Depresyon (Yaşlılık Depresyonu). Çözüm: Dozajı ayarlanmış antidepresanlar ve kendine yeni hobiler bul tavsiyeleri. ​ Oysa Sınıfsal Gerçek Tablo Şöyledir: "İşe Yaramama" Hissi mi, Yoksa Kullan-At Kültürü mü? ​Terapist, "Emeklilik sonrası rol kaybı yaşıyorsun, hayata karışmalısın" diyor. ​Sınıfsal Gerçek: Kapitalizm, insanın değerini yalnızca artı-değer üretebilme ve tüketebilme kapasitesiyle ölçer. Gençliğini, sağlığını ve ömrünü fabrikalarda, ofislerde sisteme kar üreterek tüketmiş bir insan artık ne üretebilecek güce ne de yüksek fiyatlı ürünleri tüketecek bir maaşa sahiptir. ​Analiz: Yaşlının hissettiği o fazlalık duygusu ruhsal bir yanılsama değil, sistemin ona karşı aldığı pozisyonun ta kendisidir. Sistem, enerjisini son damlasına kadar emdiği işçiyi üretkenliği bitip posası kalınca bir kenara fırlatmıştır. Yaşlılık depresyonu vadesi dolmuş bir makine parçası gibi hissettirilmenin yarattığı varoluşsal kırımdır. ​Uzmanlar, "Neden bir kursa gitmiyorsun, neden kendine bir hobi edinmiyorsun?" diye soruyor. ​Sınıfsal Gerçek: 15 yaşından 65 yaşına kadar haftada 6 gün, günde 10 saat sadece hayatta kalmak ve fatura ödemek için çalışan bir insana emekli olduğunda hadi hobiler edin demek sınıfsal bir körlüktür. ​Analiz: Sermaye, o insanın hayatından sadece emeğini çalmamıştır elli yıl boyunca hayal kurma, oyun oynama, sadece kendisi için bir şey yapma yetilerini de dumura uğratmıştır. Hayatı boyunca sadece çalışmak üzere programlanmış bir robottan şalter indirildiğinde sanatsal bir zevk ya da neşeli bir meşgale üretmesini beklemek ikiyüzlülüktür. O derin boşluk çalınmış bir çocukluğun ve gençliğin elli yıl sonra gelen faturasıdır. ​ Ve son olarak ​"Yaşlılar torunlarıyla vakit geçirip gençleşmeli" masalı... ​Sınıfsal Gerçek: Genç kuşağın (anne ve babanın) plazalarda veya fabrikalarda ucu ucuna hayatta kalabilmek için kreş parası ödeyemediği bir düzende emekli yaşlı, dinlenmesi gereken yaşta ücretsiz çocuk bakıcısı olarak sisteme yeniden eklemlenir. ​Oysa yaşlı insan kendi hayatını yaşayamaz çünkü çocuklarının sınıfsal olarak hayatta kalabilmesi için kendi bedenini bir kez daha feda etmek zorundadır. Sömürü bitmez sadece nesiller arasında el değiştirir.