EyüpYüksel retweeted
Biz, istiklalimizi millete dair “her şeyi konuşan”lara borçluyuz. Biz, Cumhuriyetimizi konu milletin kaderi ise “dikkat etmek zorunda kalmadan” konuşanlara borçluyuz.
Bu yüzden bizim İstiklal Marşımız “Korkma” diye başlar. “Ezelden beri hür” olduğumuzu hatırlatır.
EyüpYüksel retweeted
Şahap Kavcıoğlu Fonlarla ilgili çalışırken oğluda HGS ile ilgili çalışıyormuş.
Fondan kurtulanı yolda yakalamışlar.
EyüpYüksel retweeted
Sümer, Babil, Asur çiviyazılarında yer ve topluluk adı olarak geçen TURKU, TURUKİ, TURRUKİ, TURGUMANNU, KIRIMMU, KUMANİ, KABARTU, KARASU, TAMU vs sözcükler Türklerin atalarının 5.000 yıl önce Mezopotamya ve Anadolu'da YERLEŞİK olduğunu göstermektedir. Bkz: ataturk.org.au/wp-content/up…
EyüpYüksel retweeted
Bir avuç gazeteci arkadaşımızın bir araya gelerek kurduğu patronsuz Ekonomi Gazetesi ve onun internet versiyonu olan ekonomim.com 4. yaşını tamamlamış bulunuyor. Hepsini bu örnek girişiminden dolayı bir kez daha kutluyor, başarılarla dolu nice yıllar diliyorum.
EyüpYüksel retweeted
Filmlerde soyguncuların banka soyduklarını seyrettik. Ama gerçek hayatta soyguncuların banka kurduğunu gördük.
EyüpYüksel retweeted
TRT Radyo-3’te Ahmet Makal’ın hazırladığı “Yorumlar Yorumcular”ın bugün 14.00-15.00 saatleri arasında yayınlanacak programında, Haydn’ın yaylı çalgılar dörtlülerini Amadeus Dörtlüsü’nün yorumuyla sunacağız. Müzikle ve sevgiyle kalın… ♥️
EyüpYüksel retweeted
Zamanında "girmeyin bu komisyona, sizi kullanırlar" dedim ama dinletemedim.
Şimdi atı alan Üsküdar'ı geçmiş.
Özgür Özel kime, ne anlatıyor ?
EyüpYüksel retweeted
Cumartesi yazıları...
FON VURGUNU VESİLESİYLE HAREKETE GEÇEN İKİ YÜZ YILLIK SARKAÇ: Kuralların Yerini "kişiler", “Dava” ve “Sadakat” Alınca…
Türkiye’de gündemi sarsan ve kamuoyunda "YÜZYILIN SOYGUNU" adıyla kabul gören fon skandalları, finansal piyasalardaki kırılganlıklar ya da kurumsal aşınma tartışmaları, aslında ilk kez karşılaştığımız münferit yol kazaları değil.
Yüzeydeki magazin tozunu ve günlük siyasi polemiklerin gürültüsünü bir kenara ittiğimizde, karşımıza tam iki yüz yıldır bir türlü çözemediğimiz o kadim devlet ve toplum gerilimi çıkıyor: Kural bazlı rasyonel bürokrasi mi, yoksa kuralları ayak bağı gören kişiselleşmiş iktidar anlayışı mı?
Tanzimat’tan Cumhuriyet’e uzanan modernleşme serüvenimizin temel gayesi, devleti kişilerin iki dudağı arasından kurtarıp, öngörülebilir kurallara ve liyakatli kurumlara emanet etmekti. Çünkü modern dünyada refahın da toplumsal adaletin de sırrı, kimin yönettiğinden bağımsız olarak işleyen "kapsayıcı kurumlardır".
Bankacılık sisteminden yargıya, merkez bankasından denetim kurullarına kadar her yapı; ancak kurallar herkes için eşit, şeffaf ve istisnasız işlediğinde güven üretir.
Ne var ki bu toprakların kadim "patrimonyal" mirası veya benim adına YANAŞMA DÜZENİ dediğim, yani devleti; toplumun rasyonel ihtiyaçlarını soyut ve genel bir hukuk düzeni içinde değil, yöneticinin mülkü ve mutlak irade alanı olarak gören zihniyet bu kurumsallaşmaya karşı hep direndi.
Osmanlı’nın son dönemindeki reform çabalarından Cumhuriyet’in kurum inşasına kadar her adımda, bu iki damar birbiriyle bilek güreşine tutuştu. Kişiselleşmiş yönetim eğilimi, denetim ve denge mekanizmalarını demokratik bir güvence olarak değil, hızlı karar almayı engelleyen "bürokratik vesayet" odakları olarak kodladı.
Bugün yaşadığımız kırılmayı geçmişteki krizlerden çok daha derin ve travmatik kılan ise bu kuralsızlık eğiliminin, arkasında 200 yıllık "yenilik-gelenek" geriliminin de bulunduğu güçlü bir dini ve ideolojik dogmatizmle beslenmiş olmasıdır.
Yönetim işini rasyonel ve pragmatik bir kamu hizmeti olmaktan çıkarıp, mutlak hakikati temsil iddiasındaki "kutsal bir dava" ya da "ideolojik beka" meselesi haline getirdiğinizde, hukuki prosedürler ve iktisadi gerçekler gözünüze sadece "dünyevi birer teferruat" gibi görünmeye başlar.
İdeolojik ve kişisel sadakatin liyakatin önüne geçtiği bu iklimde, sistemin kendi içindeki hata düzeltme mekanizmaları da felç olur.
Kurumsal uyarılar, piyasa rasyonalitesine dair ikazlar veya hukuki itirazlar; tartışılması gereken teknik görüşler olmaktan çıkar, "davaya ihanet", "şeytana ve nefsine uyma", "dış güçlerin oyunu" ya da "kötü niyetli bir engelleme" olarak etiketlenir. Kural bazlı hesap verebilirliğin yerini mutlak itaat aldığında, kurallar müktesebatımıza uygun olarak "belediye kantin yönetmeliği" ve kurumlar da içleri boşaltılmış birer tabelaya dönüşür.
Bu kurumsal erozyonun faturası ise hem ekonomik hem de toplumsal düzeyde yıkıcıdır. Ekonomide öngörülebilirliğin kaybolması, uzun vadeli üretimi ve rasyonel yatırımı boğarken; sermayeyi kısa vadeli rant arayışlarına ve kayıt dışı "yanaşma" ilişkileri ağlarına iter.
Toplumsal psikolojide ise sosyolojinin "anomi" dediği o derin kuralsızlık ve yönsüzlük hali baş gösterir. Bireyler artık çalışarak, üreterek ve kurallara uyarak yükselebileceklerine olan inançlarını yitirirler.
Ahlaki pusulanın şaştığı, "güçlüye yakın olanın kazandığı" bu atmosferde, toplumsal dayanışma yerini derin bir sinizme ve herkesin kendi gemisini kurtarmaya çalıştığı vahşi bir bencilliğe bırakır.
İktisat tarihinin bize gösterdiği en net gerçek şudur: Kuralların sustuğu yerde ilişkiler, şeffaflığın bittiği yerde fısıltılar, "tiyolar" konuşur. İnsanlar haklarının ve birikimlerinin yasaların güvencesinde değil, güç odaklarına olan yakınlıklarında korunduğunu gördükleri an, toplumsal normlar hızla çözülür.
Kuralsızlığın sıradanlaştığı, "kuralı esnetmenin" "finansal dahilik" veya maharet sayıldığı bir atmosferde, büyük finansal savrulmalar ve yozlaşma vakaları sürpriz değil, sistemin doğal çıktısıdır.
Bugün içinden geçtiğimiz güven erozyonu, tam da bu zihniyetin yarattığı kurumsal boşluğun faturasıdır. Maalesef iki yüz yıllık modernleşme sarkacımız bugün yine "keyfilik ve kuralsızlık" ucuna doğru savrulmuş durumdadır.
Oysa çıkış yolu iki asır önce neyse bugün de aynıdır: Devleti kişilerin karizmasına, tek adamların kurtarıcılığına veya ideolojik dogmaların dokunulmazlığına değil; toplumsal rızaya dayalı demokratik meşruiyete, akılcı hukuk kurallarına, şeffaf denetime ve bağımsız kurumların yüksek kapasitesi ve güvencesine emanet etmek.
Aksi takdirde, yaklaşık her on-onbeş yılda bir benzer ekonomik, toplumsal ve siyasal enkazların altında kalıp, tekrar tekrar ve büyük bir şaşkınlıkla "Neden böyle oldu?" diye sormaya devam edeceğiz.
Binlerce yıllık millet ve devlet geleneğiyle övünüyorsak, jeo-politik paradigma değişiminin arefesinde artık toplumsal ve düşünsel ergenlikten çıkıp rüştümüzü ispat etmek zorundayız.
Rubil GÖKDEMİR
Demokratik Değişim Hareketi Sözcüsü
EyüpYüksel retweeted
ALİYEV: “ERDOĞAN’IN KARABAĞ’DA VERDİĞİ DESTEĞİ UNUTAMAM!”
🇹🇷 Cihat Yaycı
Yapılan bir iyiliği başa kakmak ters teper. Sürekli “Sana şu iyiliği yaptım” demek, o iyiliğin değerini de zedeler. Aliyev ile Erdoğan’ın açıklamalarında ise çok önemli bir karşılıklı tutum vardı.
Sayın Aliyev, konuşmasında “Karabağ Harekatı’nın daha ilk saatlerinde Sayın Erdoğan beni aradı ve her türlü desteği vermeye hazır olduğunu söyledi. Bunları unutamam” dedi. Türkiye’nin desteğini sürekli sürdürdüğünü belirterek Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne, Türk Silahlı Kuvvetlerine ve Türk Milleti’ne teşekkür etti.
Sayın Erdoğan da bu zaferin Azerbaycan Silahlı Kuvvetlerine ait olduğunu vurguladı ve “Biz de elimizden geldiğince her zaman desteklemeye hazırız” dedi.
Devlet adamlığı böyle bir şeydir.
Videonun tamamını izlemek için👇
youtu.be/X-EIJQKPg7g?si=dgHF…
EyüpYüksel retweeted
Bahçemdeki Ustalar youtu.be/SNy1kI1sePA?si=CC1c…
EyüpYüksel retweeted
Türkiye’de, Türküm diyenlere karşı sistematik bir saldırı var. Türkiye’de Türküm diyenler, “Türk diye bir ırk yoktur, sen devşirmesin, Türküm diyerek ayrımcılık yapıyorsun” şeklinde faşizme maruz bırakılıyor,Türkün kimliği bile reddediliyor,Türküm demesi ırkçılık olarak görülüyor
EyüpYüksel retweeted
1. Size bugün Türkçülük karşıtlığından Türkçülüğe, Atatürk muhalifliğinden Atatürkçülüğe giden kendi hikayemi anlatacağım.
Ben Denizli Çivril doğumluyum. Türküm, Yörüğüm. İlk orta ve lise tahsilimi Çivrilde yaptım. Alimem beni 1991'de kendilerinin işci olarak bulunduğu Kanadaya götürdü.
EyüpYüksel retweeted
“Türkiye’de Türk diye bir ırk yoktur”, “Türküm diyenler devşirmedir”. “Türk ırkının kendi tartışmalıdır” diyebilirsiniz. Bunlar haktır,hukuktur,düşünce özgürlüğüdür, bilimsel görüştür. Bunun onda birini başka ırklar hakkında ima ederseniz, faşistsinizdir, anında linç edilirsiniz.
EyüpYüksel retweeted
“Her boka atlamayın! Her tuzum var diyene elinizde hıyarla koşmayın!”
👉🏻 Fatih Altaylı’dan Mustafa Altıoklar'a:
• Bir deli bir kuyuya taş atar, kırk akıllı çıkaramaz ya.
• Altıoklar için aptal demem mümkün değildir ama bazen akıllı olmak aptalca laflar etmeye engel olmuyor belli ki!
• Altıoklar, Türk sineması tartışmasına kırmızı gözlükleri ile kendince katılmış, mealen şöyle buyurmuş;
• “Hikayesini yazan Kürt, yönetmeni Kürt, oyuncusu Kürt. Siz buna ne hakla Türk filmi dersiniz!”
• Bu “pek de akıllıca” olmayan yoruma en iyi yanıtı yıllar önce sevgili Yaşar Kemal vermiş ve “Ben Kürdüm. Yazdığım konunun kahramanları Kürt. Olay Kürt coğrafyasında geçiyor ama ben Türkçe yazıyorum ve bu Türk edebiyatıdır” demişti.
• Şimdi ben Mustafa Altıoklar’a daha basit, onun da anlayabileceği tarzda bir soru sorayım;
• Yazarı İtalyan, yönetmeni İtalyan, başrol oyuncuları İtalyan olan bir film Amerikan sinemasına mı aittir yoksa İtalyan sinemasına mı?
• Yazarı Mario Puzo İtalyan, yönetmeni Coppola İtalyan, başrol oyuncuları Al Pacino ve Robert de Niro İtalyan.
• Peki o halde Baba filmi bir İtalyan sineması ürünü müdür, yoksa bir Amerikan sineması ürünü mü?
• Ve buna siz “Amerika sineması” mı diyorsunuz yoksa “Amerikan sineması” mı?
• O yüzden boş, mantıksız, zekasız konuşmayı bırakın. Her boka atlamayın. Her tuzum var diyene elinizde hıyarla koşmayın.
EyüpYüksel retweeted
Yeni keşif ardından Moğolistan’daki Göktürk şehirleşmesi değerlendirildi iha.com.tr/canakkale-haberle…
EyüpYüksel retweeted
Firari muhalif yazar Ahmet Aziz Nesin’in FETÖ ile finansal bağı ortaya çıktı.
Almanya’da yaptığı yayınlardan karşılık bulamayan Nesin, FETÖ ile işbirliği yaptı. İşbirliğini FETÖ’den medya sorumlusu Kenan Kurtoğlu’nun yürüttüğü ortaya çıktı.
EyüpYüksel retweeted
18 Kasım 1773… Türk denizcilik tarihinin en önemli dönüm noktalarından birisidir.
Bugün Bahriye Mektebimizin (Deniz Lisesi ve Deniz Harp Okulu) kuruluşunun 253. yılındayız.
Türkiye’nin modernleşme tarihi aynı zamanda Bahriyenin tarihidir. Batı’daki sanayi devriminin teknolojik ve kurumsal kazanımlarını ülkemize taşıyan öncü kurumların başında daima Bahriye Mektebi ve onun mezunları gelmiştir.
Öğrencilik ve aktif görev yıllarım boyunca 18 Kasım kutlamalarını, özellikle Heybeliada’daki buluşmaları hiç kaçırmazdım.
Gençliğimizin en güzel yedi yılını geçirdiğimiz, hayatımızın büyük bölümünü adayacağımız Bahriye camiasının geçmiş ve gelecek nesillerini buluşturan bu günler, benim için daima çok özel olmuştur.
O törenlerde Kurtuluş Savaşı yıllarına ve Atatürk dönemine tanıklık etmiş, yaşları yüze yaklaşan büyüklerimizle karşılaşmak, onların hatıralarını dinlemek, yaşayan en kıdemli mezunumuzun konuşmasına şahit olmak ve Deniz Kuvvetleri Komutanımızın Bahriyenin bugününü ve geleceğini değerlendirdiği konuşmaları dinlemek unutulmaz hatıralarımdır.
O buluşmalar yalnızca bir kuruluş yıldönümü kutlaması değildi. Bahriyenin hafızasının, ruhunun, geleneklerinin ve nesiller arası vefasının yaşatıldığı birer tarih köprüsüydü.
Ne yazık ki Bahriyemizin bu muhteşem kimyası, yabancı istihbarat merkezleriyle bağlantılı FETÖ yapılanması ve ona destek verenlerin kumpaslarıyla ağır yaralar aldı. 2008 sonrasında yaşanan tasfiyeler, ardından 15 Temmuz ihaneti, Türk Silahlı Kuvvetlerine ve Bahriyemize büyük acılar yaşattı. Deniz Lisemizin kapatılması ise bu tarihî yarayı daha da derinleştirdi.
Bahriye, tarih boyunca nice yıkımlar, savaşlar, kumpaslar ve felaketler yaşamış; fakat her defasında küllerinden yeniden doğmayı başarmıştır.
Çünkü 1773’ten bugüne Bahriyelinin değişmeyen bir karakteri vardır. Ufkun ötesini hayal etmek, en ağır fırtınada köprüüstünü terk etmemek, en karmaşık teknik soruna mutlaka çözüm bulmak ve en karanlık gecede bile bulutların ardındaki ışığı, kıyıdaki feneri görebilmek bu karakterin özelliğidir.
Bugün donanmamız nicelik olarak büyüyor, teknolojik yetenekleri gelişiyor. Ancak unutulmamalıdır ki bir donanmanın gerçek gücü yalnızca gemilerinin sayısında, füzelerinin menzilinde değildir.
Asıl güç, nesilden nesile aktarılan örf, âdet, gelenek, disiplin, liyakat, dayanışma ve vefa duygusundadır.
Bugün Türk savunma sanayisinin ulaştığı seviyenin temellerinde de geçmişte Bahriyelilerin ektiği tohumlar vardır. MİLGEM, GENESİS, ADVENT, ATMACA, AKYA ve daha nice millî sistem, bu tarihî birikimin ve bağımsızlık iradesinin eserleridir. Mavi Vatan doktrininin dayandığı denizci stratejik akıl da işte bu köklü mirasın devamıdır.
İçinde bulunduğumuz dijital devrim çağında Bahriyenin yetiştirdiği insan gücünün Türkiye’ye katkısı yalnızca askerî alanda değil, teknolojide, bilimde, sanayide, kültürde, sporda ve toplumsal yaşamın her alanında artarak sürmelidir.
Bahriye, Türk milletinin denizcileşme ve ilerleme mücadelesinde lokomotif olmaya devam etmelidir.
253 yıllık Bahriye Mektebimizin bizlere bıraktığı en büyük miras, yalnızca denizlerde savaşmayı değil, bağımsız düşünmeyi, üretmeyi, mücadele etmeyi ve asla teslim olmamayı öğretmesidir.
En büyük dileğim, Deniz Lisemizin yeniden açılması, Heybeliada’nın bizim dönemimizdeki gibi (1972-1979) yeniden yüzlerce bahriyeli gencin sesleriyle yankılanması ve nesiller arasındaki o eşsiz tarihî bağın yeniden güçlenmesidir.
Mavi Vatan’ın geleceği, yalnızca inşa ettiğimiz gemilerde değil, yetiştirdiğimiz Bahriyelilerin aklında, vicdanında, cesaretinde ve karakterindedir.
Bu duygu ve düşüncelerle Deniz Lisemizin ve Deniz Harp Okulumuzun 253. kuruluş yıldönümünü yürekten kutluyor, aramızdan ayrılan tüm Bahriyelileri, aziz şehitlerimizi ve ebediyete intikal eden öğretmenlerimizi saygı, minnet ve rahmetle anıyorum.
Bahriye Mektebimizin pruvası her daim neta, ufku açık, rotası bağımsız Türkiye olsun.
EyüpYüksel retweeted
1921'de Batum'dan aldığı cephaneyi taşıyan Rüsumat 4 Gemisi, Yunan savaş gemilerinin takibinden kaçmak için Ordu Limanı'na sığındı. Ordu halkı, gemideki mühimmatı ve ağır topları karaya çıkarıp gizledi.
Düşmanın gemiye el koymasını önlemek isteyen Yüzbaşı Mahmut Gökbora ve mürettebat, geminin su alma valfini sökerek, sığ suda batırdı. Üzerine gaz dökülüp paçavralar yakılarak, gemiye yanmış ve enkaz haline gelmiş görüntüsü verildi.
Sabah limana gelen Yunan gemileri, Rüsumat 4'ü yanmış ve batmış halde görünce, işlevsiz sanarak bölgeden uzaklaştı.
Tehlike geçince, suya dalan denizciler sökülen valfi yerine taktı. Limandaki İtalyan bandıralı bir yolcu gemisinin pompalarının ve halatlarının yardımıyla, geminin içindeki su boşaltılıp, Gemi tekrar yüzdürüldü.
Kömür yetersizliği nedeniyle, geminin kazanlarını ateşlemek için Ordu'daki fındık kırma fabrikalarından sağlanan fındık kabukları kullanıldı. Geminin makineleri ise fındık yağı ile yağlanarak çalışır hale getirildi.
Mühimmat yeniden gemiye yüklendi ve Rüsumat 4, Sakarya Meydan Muharebesi öncesinde cephaneyi ulaştırmak üzere yoluna devam etti.
Gerçekten de sinema filmi olmayı, fazlasıyla hakeden bir kahramanlık hikayesi...
EyüpYüksel retweeted
Avrupa ve ABD’de yaşanan siber saldırılar, sistem kesintileri ve bunlara ilişkin iddialar…
İddiaların da inkârların da, kabullenmelerin de kabullenmemelerin de anlamları var.
Modern savaş artık yalnızca cephelerde, silahlarla ve ordularla yürütülmüyor.
Sistemler, ağlar, algoritmalar, kritik altyapılar ve toplumsal algı da savaş alanının bir parçası.
Bu yaşananların stratejik adı: GRİ BÖLGE SAVAŞI.
@cgtnturk yayın 👇
youtu.be/spHmgAmS-3w






























