Mark R.

Op zich hanteer ik (tegenwoordig) een twitter-etiquette waarin haters & bloedzuigers nul aandacht en honderd procent blocks krijgen. Vorige week, tijdens de CIDI-reis door Israël en de Palestijnse Gebieden, zag ik desalniettemin een heleboel accounts (waarvan ik sommigen letterlijk al 15 jaar geleden geblokkeerd heb), die als een aanhangwagentje vol zolderkamerzombies achter onze bus leken te hangen. De digitale haat zit bij sommigen nogal diep, en neemt stalkerige proporties aan. (Er ging een bingokaart van deelnemers rond, al kwamen ze niet verder dan vier van de twintig en die vier hadden bovendien zelf actief bekend gemaakt dat ze mee gingen.) Voor een deel van de reisgenoten was het vitriool van de treurige twittertrollen nieuw. Niemand maakte zich er overigens druk om, er werd vooral besmuikt om gegrinnikt en om sommige haattweets en AI-plaatjes werd hardop gelachen. De CIDI-reizigers lachen sowieso het laatst, want waar de thuisblijvende twitterzombies fulmineren over een "propagandareis" door een conflictgebied dat ze niet kennen noch begrijpen (en waar ze helemaal geen oprechte interesse in hebben), gemaakt door mensen die ze niet kennen maar toch willen haten, beleefden wij een LIVED EXPERIENCE van geuren & geluiden, meningen & moeilijkheden en oorlog & oplossingen. En ja, daar kregen we in Ramallah gewoon een biertje bij. Geschonken door een alleraardigste Palestijn. Want niets is zo zwart/wit als de zombies zouden willen.