روانکاری

به هنگام روان‌کاوی، باید بر آن‌چه تا کنون از فرط روشنی به چشم نیامده است پرتویی از تاریکی محض افکند، تا در تاریکی‌اش هر چه بیشتر به چشم آید. زیگموند فروید

گاهی خیانت فرار رو به جلو در مقابل ترس از دست دادن است. فرد وجود تعارض در رابطه را ترسناک و زنگ خطری برای از دست دادن می‌بیند؛ از این رو به رابطه‌ای دیگر چنگ می‌زند تا با آن‌چه برایش ترسناک است، روبه‌رو نشود.

تمام رنج‌های انسان از ناتوانی او در آرام گرفتن، به‌تنهایی در یک اتاق، سرچشمه می‌گیرد. بلز پاسکال

گاهی اقدامات این‌چنینی، شکلی از مراسم خداحافظی فرد افسرده است. اگر فرد افسرده بدون دریافت کمک حرفه‌ای، رفتارش به یک باره تغییر جدی مثبت کرد، حتما مراقبش باشید و کمک حرفه‌ای بگیرید.

بخشی از لذت جنسی می‌تواند از تخطی از قراردادها و ممنوعیت‌های اجتماعی ناشی شود. هرچه رابطه‌ی جنسی بیشتر در قلمروی تابوها باشد، لذت ناشی از عبور از این ممنوعیت‌ها نیز بیشتر می‌شود.

در هر خداحافظی دو طرف حضور دارند؛ زمانی خداحافظی ممکن می‌شود که هر طرف، بتواند داستان دیگری را از رابطه در ذهنش روایت و درک کند؛ آن‌جاست که می‌تواند عبور کند و فصل تازه‌ای را در زندگی‌اش آغاز کند.

نوستالژی تلاش برای حفظ ارتباط با تصویر درونیِ ابژه‌ای است که از دست داده‌ایم.

بابا کجا بود؟ -بابا نبود. این رایج‌ترین پاسخیه که در جواب این سوال در اتاق درمان می‌شنویم، متاسفانه گویا پدران ما، بودن و حضور عاطفی و روانی برای فرزندانشان را نیاموخته‌اند. در فرهنگ ما، دختران از کودکی برای مادری انتخاب می‌شوند، اما چه قدر پسران را برای نقش پدری آماده می‌کنیم؟

بسیاری از کسانی که غیاب و از دست دادن را به شکلی تروماتیک تجربه کرده‌اند، غیاب واقعی‌تر از حضور است و آن‌کس که نیست، مهم‌تر است از آن کس که حضور دارد.

حضور مهاجران کشورهای به اصطلاح جهان سوم در اروپا، یک پیام روشن دارد: « ما اینجا هستیم، چون شما آن‌جا بوده‌اید.» این پیامد استعمار و دخالت دولت‌های اروپایی در این کشورهاست.

گاهی آن‌چه که در خیانت می‌تواند از نظر جنسی تحریک‌کننده باشد، احساس گناه است. در رابطه‌ی جدید، پارتنر اول حضور روانی دارد، و احساس گناه ناهشیار نسبت به او، برانگیزاننده‌‌ی رابطه‌ی جنسی است. از همین رو در بسیاری از موارد، با فروپاشی رابطه‌ی اول، رابطه‌ی دوم هم از بین می‌رود.

گاهی مثل یک روح، در مرز بین مرئی و نامرئی بودن معلق می‌شویم: هم‌زمان دوست داریم که دیده شویم، اما از دیده شدن فرار می‌کنیم، ترجیح می‌دهیم قایم شویم و چشمی ما را نبیند. شاید به این دلیل که ما به درستی دیده نشده‌ایم، بنابراین چشم‌ها‌ی مشاهده‌‌گر، ترسناک به نظر می‌آیند.

تفاوت jealousy/حسادت با envy/رشک در این است که در رشک، تمایل به تخریب و خشونت وجود دارد: من نمی‌توانم چیزی که تو داری را داشته باشم، پس آن را تخریب می‌کنم تا تو هم از آن محروم شوی. در این خشونت ورزی شکلی از ارضا و لذت وجود دارد.

یکی از نقدهایی که به فرزندپروری امروزی وارده، فشار زیاد به والدینه. وقتی تمام مسئولیت رو بر دوش والدین می‌گذاریم، چطور انتظار داریم فرزندانی مسئولیت‌پذیر تربیت کنند که ظرفیت قدردانی و همدلی داشته باشند؟