เหน่ยแล้วน้า

ยังยืนยันว่า TU100 = วิชาขยะ แบบไม่รับความเห็นต่าง เปลืองหน่วยกิต โลกสวย เพ้อเจ้อ

ชั้นเจออาจารย์เข้าสอนก่อน 15 นาที โดยไม่แจ้งไม่อะไร ละชีปิดประตูทุกบาน เช็คชื่อ นี่ก็งง บอกว่าอาจารย์คะ ยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียนนะคะ ชีบอกว่าตามกฏ นิสิตต้องมาก่อนอาจารย์ 15 นาที สุดท้ายก็มีนิสิตมารอหน้าห้องเยอะ ชีเลยเปิดประตูแล้ว 3 ชม.นั้น ชีไม่สอน ด่ายับเรื่องนิสิตเข้าห้องสาย

ลูกชายวัย 14 ปี แอบใช้บัตรเครดิตของฉันรูดเงินไปถึง 500,000 เยน มันเป็นเงินที่ฉันเก็บไว้สำหรับการเรียนต่อมัธยมปลายของเขา ตอนแรกฉันโกรธเพราะคิดว่าลูกเอาเงินไปเติมเกม แต่ลูกชายกลับตะโกนใส่ฉันว่า “แม่ไม่มีวันเข้าใจหรอก!” 3 วันหลังจากนั้น ฉันเข้าไปตรวจสอบประวัติการซื้ออย่างละเอียด และได้รู้ว่าเงิน 500,000 เยนนั้นถูกใช้ไปเพื่อใคร ฉันถึงกับทรุดลงไปนอนร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว ฉันอายุ 39 ปี เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอยู่ที่โอซาก้า มีลูกชายเรียนอยู่ชั้น ม.3 ชื่ออาซาฮิ 10 ปีก่อน สามีทิ้งฉันไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นอาซาฮิอายุแค่ 4 ขวบ ตั้งแต่นั้นมาอดีตสามีไม่เคยจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ และแทบไม่ติดต่อมาอีกเลย ฉันทำงานออฟฟิศตอนกลางวัน และทำงานร้านอาหารช่วงสุดสัปดาห์ เก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยจนได้ 500,000 เยนเพื่อเตรียมไว้สำหรับตอนที่ลูกเข้ามัธยมปลาย แต่เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่ฉันเช็กยอดบัญชีบัตรเครดิต ฉันถึงกับตาค้างและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง มียอดชำระเงินเกี่ยวกับบริการเกม รวมแล้วสูงถึง 500,000 เยนภายในเดือนเดียว พอถามอาซาฮิ ตอนแรกเขาเงียบ แต่ในที่สุดก็ร้องไห้แล้วพูดว่า “ผมขอโทษครับ” ฉันเองก็ร้องไห้เช่นกัน “ลูกรู้ไหมว่าแม่ต้องใช้เวลากี่ปี กว่าจะเก็บเงิน 500,000 เยนได้?” ฉันปรึกษาเจ้าหน้าที่สนับสนุนครอบครัว และตัดสินใจจำกัดฟังก์ชันเติมเงินในมือถือชั่วคราว ทันใดนั้น อาซาฮิก็ตะโกนใส่ฉัน “ผมเกลียดแม่ที่สุด! ผมจะไปอยู่กับคุณตา!” เขาโทรหาพ่อของฉันทันที ไม่ถึงชั่วโมงพ่อก็มาเก็บเสื้อผ้าและของใช้ไปโรงเรียนของลูกชาย “แกเห็นเงินสำคัญกว่าลูกงั้นเหรอ? แกมันหมดความเป็นแม่คนแล้ว” แล้วพาอาซาฮิไป ฉันทำได้แค่นั่งร้องไห้ที่หน้าประตูบ้านและมองพวกเขาจากไป 3 วันต่อมา ฉันเปิดแท็บเล็ตที่ทิ้งไว้ในบ้านเพื่อตรวจสอบประวัติการซื้อของลูกชายอย่างละเอียด เงิน 500,000 เยนนั้น ประมาณ 430,000 เยน ไม่ได้ถูกใช้ไปกับไอเทมในเกมเลย แต่กลับถูกส่งเป็น “โดเนท” และจ่ายค่าดูสตรีมแบบเอกสิทธิ์เฉพาะกลุ่มให้กับสตรีมเมอร์คนหนึ่ง ฉันเปิดหน้าของสตรีมเมอร์คนนั้น พอเห็นหน้าผู้ชายบนจอ ฉันแทบหยุดหายใจ วินาทีที่เห็นหน้าผู้ชายที่อยู่ในจอ หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น นั่นคืออดีตสามีที่ทิ้งฉันกับลูกชายวัย 4 ขวบเมื่อ 10 ปีก่อน “ทาคุมิ” อดีตสามีของฉัน เป็นสตรีมเมอร์แคสต์เกมไปแล้ว ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แต่ดูเหมือนเขาจะไลฟ์สตรีมแบบนี้มาหลายปีแล้ว อาซาฮิใช้ชื่อ “อาซะ” ดูไลฟ์ทุกคืน และทุกครั้งที่เขาส่งเงินโดเนท ทาคุมิก็จะเรียกชื่อเขาผ่านหน้าจอ “อาซะ ขอบใจมากนะสำหรับวันนี้! นายนี่มันสุดยอดจริงๆ” ลูกชายของฉันยอมเปย์เงินไปหลายหมื่นหลายแสนเยน เพื่อให้ได้ยินประโยคนี้ ในแท็บเล็ตยังมีข้อความเก่าๆ ที่ลูกแชตคุยกับสตรีมเมอร์คนนี้เหลืออยู่ ตอนแรกอาซาฮิปิดบังตัวตน แต่ไม่กี่เดือนก่อน ทาคุมิก็รู้ว่าอาซาฮิคือลูกชายตัวเอง อาซาฮิ: “พ่อครับ รู้แล้วใช่ไหมว่าผมคือใคร?” ทาคุมิ: “รู้สิ โตขึ้นมากเลยนะ” อาซาฮิ: “เราจะได้เจอกันไหม?” ทาคุมิ: “ช่วงนี้ยุ่งๆน่ะ แต่เดี๋ยวลูกมาดูไลฟ์อีกใช่ไหม?” หลังจากนั้นลูกชายก็ยังส่งเงินให้พ่ออย่างต่อเนื่อง ข้อความในวันหนึ่งเขียนไว้ว่า อาซาฮิ: “เดือนนี้ผมเปย์พ่อเยอะที่สุดเลยใช่ไหม?” ทาคุมิ: “ใช่แล้ว ถ้าทำได้แบบนี้ต่อไป ลูกจะได้เป็นอันดับหนึ่งเลยนะ” ฉันกำมือถือแน่นจนสั่นไปหมด ลูกชายไม่ได้ใช้ 500,000 เยนเพราะอยากได้ตัวละครเก่งๆในเกม แต่เพราะอยากให้พ่อที่ทิ้งตัวเองไปเมื่อ 10 ปีก่อน หันกลับมาสนใจอีกครั้ง ฉันรีบไปบ้านพ่อทันที ฉันถามความจริงจากพ่อ ตอนแรกพ่อก็เงียบ แต่สุดท้ายก็ยอมรับ “พ่อเป็นคนเชื่อมโยงสองคนนั้นให้เจอกันในเน็ตเองแหละ พ่อคิดว่าเด็กผู้ชายยังไงก็ต้องมีพ่อนะ” “แล้วพ่อรู้เรื่องเงิน 500,000 เยนนั่นด้วยไหม?” พ่อเปลี่ยนสีหน้า “พ่อไม่เคยรู้เลยว่าหลานจะใช้เงินเยอะขนาดนั้น” ฉันตัวสั่นเพราะความโกรธ “ทำไมไม่ปรึกษาฉัน?” พ่อตอบว่า “แกเกลียดทาคุมิไม่ใช่เหรอ แต่แกไม่มีสิทธิ์ไปพรากพ่อออกจากชีวิตของอาซาฮินะ” ตอนนั้นอาซาฮิเดินออกมาจากห้องข้างๆ พอเห็นฉันก็พูดว่า “แม่ อย่าว่าคุณพ่อนะ คุณพ่ออุตส่าห์จำชื่อผมได้แล้วนะแม่” ฉันพูดอะไรไม่ออก ฉันถามอาซาฮิ “แล้วพ่อเขารู้ไหม ว่าลูกใช้บัตรเครดิตของแม่ไปรูดเงิน?” ลูกชายส่ายหัว “ไม่ได้บอกครับ แต่ป่ะป๊าใจดีกับผมมากเลยนะ ในไลฟ์เขาก็พูดขอบคุณผมตลอดเลย” “แล้วตอนที่ลูกไม่ได้ส่งเงินให้ล่ะ?” อาซาฮิเงียบไปสักพัก “เพราะคนคอมเมนต์มันเยอะ บางทีคุณพ่อเขาก็เลยอาจจะไม่ทันสังเกตเห็นน่ะครับ” ฉันเจ็บใจมาก ลูกชายของฉันต้องส่งเงินให้พ่อทุกคืนเพียงเพื่อให้พ่อหันมาสนใจ เขารู้แค่ว่าถ้าโดเนทเงิน พ่อจะเรียกชื่อ ถ้าเปย์หนักๆ พ่อจะชมเชยต่อหน้าทุกคนในไลฟ์ ลูกชายคิดว่านั่นคือความรัก คืนนั้นฉันโทรหาอดีตสามีทันที “ทั้งที่รู้ว่านั่นคืออาซาฮิ แต่ทำไมคุณถึงยังยอมรับเงินมากมายขนาดนั้นจากลูกได้?” ทาคุมิไม่สำนึกผิดเลย “ฉันไม่ได้บังคับให้จ่ายนี่ ลูกเขาแค่อยากซัพพอร์ตไลฟ์ของฉันเองนะ” “นั่นลูกชายแท้ๆ ของคุณนะ เขาเพิ่งจะอายุ 14 เอง” “เงิน 500,000 เยนนั่นมันไม่ได้เข้ากระเป๋าฉันทั้งหมดหรอกนะ แพลตฟอร์มเขาก็หักเปอร์เซ็นต์ไปตั้งเยอะ” ฉันตะโกน “ฉันไม่ได้พูดเรื่องนั้น!” ทาคุมิตอบว่า “อาซาฮิแค่อยากมีสายสัมพันธ์กับฉันต่างหากล่ะ เรื่องแบบนี้คนอย่างเธอคงไม่มีวันเข้าใจหรอก” คำพูดนั้นทำให้รู้ว่า 10 ปีผ่านมา เขาไม่เปลี่ยนไปเลย ฉันเก็บหลักฐานการชำระเงินทั้งหมดไว้ และเริ่มเตรียมตัวปรึกษาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการขอคืนเงินกรณีผู้เยาว์ทำธุรกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ปัญหาที่ยากที่สุดไม่ใช่เรื่องเงิน เพราะตอนนี้ อาซาฮิยังคงเชื่อมั่นและรักพ่อของเขามาก เมื่อวานพ่อของฉันติดต่อมา “ดูเหมือนทาคุมิมันก็นึกเสียใจและสำนึกผิดอยู่เหมือนกันนะ แกอย่าไปทำลายความสัมพันธ์ของพ่อลูกเขาเลย” ฉันถาม “งั้นถ้าเขาสนใจลูกจริง ทำไมทาคุมิถึงไม่เคยมาหาอาซาฮิเลยสักครั้งเดียวล่ะคะ?” พ่อไม่ตอบ คืนนั้นอาซาฮิส่ง LINE มา “แม่ครับ ผมขอโทษนะ เงินนั้นถ้าผมโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ผมจะหามาคืนให้อย่างแน่นอน แต่ผมขอแค่ได้ดูไลฟ์ของป่ะป๊าต่อไปได้ไหมครับ ไม่งั้นป่ะป๊าจะลืมผมไปอีกรอบ” ฉันอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูกชายของฉันสำนึกผิดเรื่องเงิน 500,000 เยนจริงๆ แต่เขากลับคิดว่า เพื่อไม่ให้พ่อลืมเขาไป เขาจำเป็นต้องส่งเงินให้พ่อต่อไปเรื่อยๆ และเขาคิดว่า การที่ฉันสั่งห้ามไม่ให้ดูไลฟ์ มันคือการพรากพ่อไปจากเขาอีกเป็นครั้งที่สอง ฉันอยากให้อดีตสามีมารับผิดชอบ และอยากให้เขาอธิบายมาให้ชัดเจนว่าทำไมถึงยอมรับเงินก้อนโตทั้งที่รู้ว่านี่คือลูกตัวเอง แต่ถ้าฉันเปิดเผยความจริงและหลักฐานแชตทั้งหมดนี้ให้ลูกเห็น มันอาจจะเป็นการทำลายความหวังและความเชื่อใจที่เด็กคนหนึ่งเฝ้ารอคอยพ่อมาตลอด 10 ปีลงไปในพริบตา เช้าวันนี้ อาซาฮิส่งข้อความมาหาฉันอีกประโยคหนึ่ง “แม่ครับ ถ้าผมไม่ได้ส่งเงินให้ป่ะป๊าแล้ว ป่ะป๊าจะยังรักผมอยู่ไหมครับ?” จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่ได้ตอบข้อความนั้นเลย หากคุณเป็นฉัน คุณจะยอมเปิดเผยข้อความแชตทั้งหมดที่คุยกับอดีตสามีให้ลูกรับรู้ เพื่อดำเนินการเอาเงินคืนมาไหม หรือคุณจะเลือกปกป้องความรู้สึกของลูกเอาไว้ก่อน แล้วค่อยๆ หาวิธีเยียวยาความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับพ่อทีหลังดี?

ไปอ่านที่คนต่างชาติคุยกัน (เพราะคาใจว่าต่างชาติไม่รู้สึกแปลกเหรอ) เรื่องทำไมเขาถึงคิดว่าดีไซน์เสื้อผ้า zzz หลังๆ มันแย่ลง ซึ่งคำตอบนึงน่าสนใจ เขาบอก "เพราะชุดหลังๆ มันไม่ใช่อะไรที่คนเราจะสวมออกนอกบ้านแล้ว + สักแต่โป๊ ไม่มีเอกลักษณ์ของ 'อาชีพ/ความสนใจ' ของตัวละครเลย"