Siba

Τώρα τον θυμηθήκατε. Τώρα, που έφυγε, γεμίσαμε «αδερφούς», «κολλητούς», «αγαπημένους φίλους», συγκινητικά μηνύματα, φωτογραφίες από άλλες εποχές και λόγια που περισσεύουν. Τώρα όλοι έχουν μια ιστορία με τον Γιώργο. Όλοι κάτι έζησαν μαζί του. Όλοι τον αγάπησαν. Όλοι ήταν «εκεί». Μόνο που υπάρχει μια ερώτηση που δεν απαντιέται με ένα αποχαιρετιστήριο post: ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ; Πού ήσασταν όταν ο Γιώργος δεν ήταν «ο νεκρός που όλοι αγαπούν», αλλά ένας ζωντανός άνθρωπος που είχε ανάγκη από έναν φίλο; Πού ήσασταν όταν έδινε μάχες; Όταν βρισκόταν απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις; Όταν τον έκριναν, τον σχολίαζαν, τον χλεύαζαν και τον παρουσίαζαν όπως τους βόλευε; Πού ήταν οι «αδερφοί» τότε; Γιατί η φιλία δεν μετριέται στο στεφάνι. Δεν μετριέται στα stories. Δεν μετριέται στο «καλό ταξίδι, αδερφέ μου». Και σίγουρα δεν αποδεικνύεται μπροστά στις κάμερες, όταν ο άλλος δεν μπορεί πλέον να σου απαντήσει. Η πραγματική φιλία φαίνεται όταν ο άνθρωπος είναι ζωντανός. Και ξέρετε ποιο είναι το παράδοξο; Ο Γιώργος είχε τελικά περισσότερους φίλους απ' όσους γνώριζε. Ήταν εκείνοι που δεν είχαν ποτέ το τηλέφωνό του. Δεν κάθισαν ποτέ στο τραπέζι του. Δεν μπήκαν ποτέ στο καμαρίνι του. Δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ αγκαλιά μαζί του. Κι όμως, ήταν δίπλα του για τριάντα χρόνια. Με ένα εισιτήριο στο χέρι. Με ένα τραγούδι στα χείλη. Με μια φωνή μέσα από το πλήθος. Με ένα «Γιώργο, σ' αγαπάμε» που δεν περίμενε τίποτα πίσω. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που τον έκαναν αυτό που έγινε. Και τώρα, όταν κάποιοι ανακαλύπτουν ξαφνικά την «αδελφική» τους σχέση μαζί του, υπάρχει ένας ολόκληρος λαός που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Γιατί ο λαός δεν εμφανίστηκε τώρα. Ο λαός ήταν εκεί από την αρχή. Ήταν εκεί στις πρώτες του εμφανίσεις. Ήταν εκεί στις μεγάλες του επιτυχίες. Ήταν εκεί στις δύσκολες στιγμές. Ήταν εκεί όταν όλοι χειροκροτούσαν και ήταν εκεί όταν κάποιοι προσπαθούσαν να τον μειώσουν. Και θα είναι εκεί και τώρα. Χωρίς δηλώσεις. Χωρίς κάμερες. Χωρίς «ήσουν αδερφός μου». Χωρίς ανάγκη να κερδίσει τίποτα από τον θάνατό του. Μόνο με αγάπη. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημα που αφήνει πίσω του ο Γιώργος: Στη ζωή μπορεί να έχεις πολλούς γνωστούς και λίγους φίλους. Στον θάνατο μπορεί ξαφνικά να αποκτήσεις εκατοντάδες «φίλους». Αλλά ο πραγματικός σου άνθρωπος είναι εκείνος που σε αγαπά όταν δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει από σένα. Κι αυτόν τον άνθρωπο ο Γιώργος τον είχε. Τον απλό λαό. Εκείνους που τον αγάπησαν χωρίς να τον γνωρίζουν προσωπικά και τον γνώρισαν μέσα από τη μουσική του. Αυτοί ήταν, είναι και θα παραμείνουν η μεγάλη του παρέα. Και αυτή η παρέα δεν χρειάζεται ούτε καμαρίνι ούτε κάμερα για να αποδείξει την αγάπη της. Την έχει ήδη αποδείξει. Τριάντα ολόκληρα χρόνια❣️ Καλή άνοδο στο Φως ΆΝΘΡΩΠΕ της ψυχής μας 🙏🏽✨🪽✨🪽🙏🏽