Mek Suwit

ยึดติดบุคคลเหนือหลักการ อาจจะเป็น Root cause ของหลายๆเรื่องในไทย เราเชื่อพระ เพราะคิดว่าพระเป็นคนดีเลยทำบุญกับวัด แต่หลายครั้งเราแทบจะไม่ได้กลับไปที่ First Pronciple ว่าพระคือ Living Blueprint ผู้ใช้ชีวิตปฏิเสธการสะสมทรัพย์สิน สละความสะดวกสบาย ดำรงชีพด้วยทานมัย (ขอข้าวกิน) เพื่อแสดงให้สังคมเห็นว่ามนุษย์สามารถมีความสุขและเข้าถึงความสงบแท้จริงได้โดยไม่ต้องยึดติดกับสิ่งของหรืออำนาจ คำถาม คือ ถ้าพระขอเงินไปสร้างวัด สร้างอะไรเพิ่มตามความต้องการพื้นฐาน เกินสภาพแวดล้อมที่ออกแบบมาเพื่อการหลุดพ้น เรายังจะกล้าเรียกว่าพระไหม ขยายผลจากจุดนั้นไปที่เราเห็นว่าเขาน่าจะเป็นคนดี จึงฝากเงินไปทำดี แต่ถ้าเรามีหลักการว่าถ้าเราอยากทำดี มันต้องได้ผลสูงสุด ถึงมือคนที่ต้องการในช่วงที่ลำบากมากที่สุด เราจะไม่ใช่ความเชื่อใจในตัวบุคคล เราจะเชื่อในข้อเท็จจริงและหลักการที่ตรวจสอบได้ หลายครั้งเราใช้คำว่าบุญเป็นคำใหญ่ๆเพื่ออ้างว่าเราตั้งใจดีแล้วได้บุญแล้ว แต่ถ้าคิดลึกๆลงไปถ้าเงินเราไปทำร้ายคน เงินไม่ถึงมือคนที่ควรได้ มันเป็นบุญแบบใด กุศลแบบใด เราควรเข้มงวดและรับผิดชอบต่อการกระทำที่ส่งต่อให้เกิดการโกงด้วยหรือไม่?