Saeid S.

پلن A: اف۳۵ از بالا، مردم از پایین. پلن B: پهپادای مراقب از بالا، گارد جاویدان از رو پشت بوم. پلن C: ناو از دریا مردم از خشکی. لامصبا مگه دوزار پول و قدرت چه ارزشی داره سرنوشت یه ملت و کشورو اینجوری به بازی گرفتید؟

Hopefully this will be a major turning for foreign policy making on the Middle East.

در مورد از سرگیری جنگ، سه ساعت همزمان پیش می‌روند. ساعت اول سیاسیست. ترامپ گفته پیش از انتخابات ۳ نوامبر حمله نمی‌کند. پس اگر دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را بگیرند، از ۳ ژانویه که کنگره‌ی جدید سر کار می‌آید، دستش برای جنگ بسته‌تر خواهد شد. ساعت دوم نظامیست. تا آخر اکتبر ناو رزولت وارد منطقه و ناو واشنگتن به سوی ژاپن راهی می‌شود. پس در بازه زمانی کوتاهی سه ناو هواپیمابر در منطقه جمع می‌شوند. از سوی دیگر هر ماه که بگذرد، تعداد موشک‌های تهران، سریع‌تر از رهگیرهای آمریکا و اسرائیل افزایش می‌یابد. ساعت سوم قیمت نفت است. واشنگتن با قانونی‌کردن نفتکش‌های تحریمی و برداشتن موقت تحریم سوخت روسیه در حال ساخت ضربه‌گیر قیمت است. همزمان تهران و متحدانش با هدف قرار دادن نفتکش‌ها و نقاطی از عربستان، همین ضربه‌گیر را هدف قرار می‌دهند. همگرایی این سه ساعت، پنجره‌ای را از ۳ نوامبر تا ۳ ژانویه باز می‌کند. حساس‌ترین هفته‌ها احتمالاً از چند روز بعد از پایان انتخابات تا پیش از کریسمس است. الگویی که نیکسون در ۱۹۷۲ و کلینتون در ۱۹۹۸، چند هفته بعد از انتخابات با بمباران‌های کوتاه اما سنگین اجرا کردند. اما هر طرفِ این جنگ، ساعت‌ها را از نگاه خودش می‌خواند. ترامپ با این زمان‌بندی هم رأی‌دهنده را آرام نگه می‌دارد و هم به تهران ضرب‌الاجل می‌دهد، چون معتقد است «دارند می‌میرند». نتانیاهو، که حتی اگر ۲۷ اکتبر ببازد احتمالاً تا دسامبر نخست‌وزیر می‌ماند، ساعتش را روی پایان دوره‌ی ترامپ گذاشته و «حذف تهدید ایرانی» را می‌خواهد. تهران هم می‌خواهد تا وقتی که شدنیست ساعت‌ها را کش بدهد. یک راه تهران، طولانی‌کردن جنگیست که امریکا می‌خواهد فقط ۳ روزه باشد. تهران می‌تواند این اقدام رابا موشک‌باران سنگین، ضربه به زیرساخت‌های انرژی و هوش‌مصنوعی خلیج فارس و ناامن‌کردن دریای سرخ انجام دهد. راه دوم تهران، پیش‌دستی است. اگر تهران حمله را قطعی ببیند، بهتر است خودش زمان را انتخاب کند و پیش از رسیدن ناو سوم و آماده‌شدنِ ضربه‌گیر قیمت نفت اقدام کند. چنین ضربه‌ای پیش از ۳ نوامبر ترامپ را میان قولش و جنگی ناخواسته در آستانه‌ی انتخابات گیر می‌اندازد، هرچند تهران را آغازگر جنگ نشان می‌دهد و خلیج فارس را یکپارچه علیه‌اش می‌کند. راه سوم برعکس است، یک غافلگیری دیپلماتیک از مسیر عاصم منیر که این روزها در تهران است، تا ساعت را عقب بکشد.