Maple Tree

دیر و زود داره اما سوخت و سوز نداره، ایلان جون.

خیلیها تصور میکردن که احتمالا کلیفرنیا و واشنگتن و نیویورک اولین سرزمینهایی باشن که توسط کفتارهای صحراهای خاورمیانه و شمال آفریقا تصرف میشن، اما گویا میشیگان و مینه‌سوتا جلوتر توی صف بودن.

بر خلاف این وحوش درباری، خوش‌شانسی وحوش ولایی این بود که مجبور نبودن خایه‌ی رهبرشون رو اینجوری بمالن بلکه کیرش راست بشه.

مواقعی که توییتهای من رو میبینین اون یکی دستتون کجا مشغوله که نمیتونین دکمه‌ی قلب رو بفشارین؟

عزیزم برای چی اسمت رو مینویسی ته توییتهات؟ همون بالا هست میتونیم بخونیم و بهت بخندیم.

پهلوی خسته میشه، باتهاشو اون میبنده. عازم میهن میشینه، هی میرینه میخنده.

ای آقای سطل 💩☝🏾 - آیا شما و جنابان اعتمادی و قاسمی گمان نمیبرید که با باتی که حضرت شاهزاده معرفی نموده‌اند تمامی سربازان وطن و جانفدایان میهن را در معرض خطر توسط جمبولی عسلامی میندازید؟ قصد جسارت به آستان پهلوی را ندارم ولی دل‌نگرانم! » کسننت آخوندمال » مرگ بر چهار فاسد مادرجنده

بهجت‌آمیزترین لحظات Xپارسی اونجاییه که این کاربرهای وسط‌باز «وجیه‌المله» سعی میکنن با سطول «باب گفتگو و رایزنی» 🤡😭🤣 رو باز کنن و سطول گله‌ای میان زیرش مینویسن: کسننت فاسد مادرجنده … absolutely priceless 😌🌟🏆 کسی که هنوز نفهمیده سطل چه مستراحیه، لیاقتش «کسننت» شنیدنه. ⚖️🤷🏻💯

من با کمتر شدن تعداد سطول و ارزشها - به هر نحوی - مطلقا هیچ مشکلی ندارم.

شهرام صولتی داره با امیرقاسمی حرف میزنه، اولش میگه من چجوری برم نزدیک ایران (یا خود ایران) وقتی مردم نون و بنزین ندارن و این همه کشته داده‌ان؟ بیان پولشون رو بدن به من؟ آخرش میگه درسته که مردم نون و بنزین ندارن و جنگه اما چرا به ماها میگن نخونین؟ مگه لبنان و بقیه‌ی جاها جنگ نیست؟

کاش ماده‌ایرانی یه کم بیشتر male stripper دیده بود و چشم و دلش سیرتر شده بود که رابطه‌اش با «خواننده» انقدر cringe و هولی نباشه.

مهمترین چالش روزانه‌ام اینه که چجوری زنبور توی نهارم نره.

ولی قبول دارین که شاهزاده تیم خوبی بسته؟

بعد از نیم قرن سناتور بودن، خودت رو بزنی به خریت که مثلا نمیدونی صنعت و بازار بورس چجوری کار میکنه، خیلی تهوع‌آوره.

ما میگیم شاه نمیخوایم، پیام‌رسان عوض میشه.

سطل‌باتی که بگات نده، ریتارددترت میکنه.

از این صحنه به عنوان یکی از مهمترین جاهای داستان نام‌ میبرن. یادم افتاد که یه بار زمان‌ شروع یه کاری فرمی رو باید پرمیکردم و یکی از سوالها این بود که «آیا توی زندگیت دروغ گفتی؟» منم نوشتم‌ «به ندرت» باهام تماس گرفتن که شرمنده فقط جواب «هیچ‌وقت» قابل قبوله.

این غربتی دفرمه از اون بچه‌هایی بوده که توی دهه‌ی پنجاه توی یه اتاق توی جای تخمی شهر زندگی میکردن و شبا مجبور بوده صدای نفس‌نفس زدن باباحاجی چاق و پشمالوش روی ننه‌ی شلخته‌ی کس‌کبودش رو موقع خواب گوش کنه.