Gerard

De COP31 klimaattop in Antalya, Turkije, registreerde meer dan 92.000 deelnemers, hoewel een standaard no-show uitvalpercentage van 15% het actieve fysieke bezoek op zo'n 78.200 afgevaardigden brengt. Terwijl de wereld bijeenkomt om te onderhandelen over emissies, zorgt de logistiek voor een opvallende koolstofparadox. Exact wat zij als heilige graal nemen binnen het klimaatdebat. De individuele kosten per afgevaardigde tonen aan dat een gemiddelde retourreis voor één enkele afgevaardigde ongeveer 3,36 ton aan CO2-equivalent produceert. Dit staat gelijk aan ongeveer: 70 procent van de volledige jaarlijkse ecologische voetafdruk van een wereldburger 64 procent van de jaarlijkse voetafdruk van een gemiddelde inwoner in Turkije meer dan 5 jaar aan totale levensemissies voor een gemiddelde burger in Nigeria 24 procent van de jaarlijkse voetafdruk van een gemiddelde inwoner in de Verenigde Staten Het onderstreept het centrale dillema van de internationale klimaatdiplomatie: Het in evenwicht brengen van vitale multilaterale onderhandelingen met de zware onmiddellijke voetafdruk die nodig is om iedereen in dezelfde ruimte te krijgen. Sterk leiderschap betekent het goede voorbeeld geven. Als er één partij is die het voorbeeld zou moeten geven en de oude, reisintensieve regel zou moeten doorbreken, zijn zij het wel. Ze zouden eenvoudig de standaard kunnen zetten door hybride deelname en videoconferenties verplicht te stellen voor de grote meerderheid van de delegaties, waarmee in één klap honderdduizenden tonnen aan uitstoot worden bespaard. Wanneer leiders weigeren hun eigen logistieke gewoonten te veranderen, roept dat een harde vraag op: als ze de cirkel zelf niet doorbreken, waarom zou dan wie dan ook dat wel doen? #COP31 #ClimateAction