Robert "Wiktor Porycki" Fidura

Od wczoraj przeżywam to, co wydarzyło się w mieście, które ukształtowało mnie jako człowieka, mężczyznę i ojca rodziny. Żyję tutaj już 30 lat. Trafiłem tu całkowicie przypadkiem, tracąc wzrok w piątym roku życia, i poszedłem do szkoły dla osób niewidomych przy ulicy Tynieckiej. Cały czas nie mieści mi się w głowie, co tu się wydarzyło. Znam każdy kąt dokładnie, można powiedzieć: namacalnie, bo poruszam się głównie przy pomocy dotyku, słuchu, czasami węchu. Od dziecka jestem wielkim fanem piłki nożnej. Trudno zliczyć mecze, na których byłem. Sport to pewnie ponad trzy czwarte mojego życia. I po tym, co wydarzyło się w Krakowie, słyszę, że w Warszawie ktoś krzyczy „jebać policję”? Nie zakładam, że ci ludzie mają jakąś wielką liczbę szarych komórek. Rozumiem, że można mieć różne konflikty między miastami, dogryzać sobie wzajemnie – sam uwielbiam dowcip, że kultura w Warszawie kończy się wtedy, kiedy odjeżdża ostatni pociąg do Krakowa. Ale serio, przy takiej tragedii, gdzie giną niewinni ludzie, gdzie mamy dziewięć ofiar śmiertelnych, ktoś potrafi zdobyć się na coś takiego? I to niestety nie są pojedyncze jednostki. To grupa kilku tysięcy ludzi, którym to po prostu przechodzi przez gardło. Starszy posterunkowy Jakub Kulik i jego kolega z patrolu, starszy posterunkowy Artur Morański, są bohaterami. Co wy w ogóle macie w głowach, żeby śpiewać takie rzeczy?! Po prostu odechciewa się wszystkiego w takich sytuacjach. Ciekawe, co wy, wielcy kozacy, zrobilibyście w takiej chwili, kiedy szedłby na was koleś zabezpieczony od stóp do głów z karabinem, a wy mielibyście do dyspozycji tylko jakiś marny pistolecik. Jest mi wstyd, bo jesteśmy jednym narodem. Polska jest jedna. Nie dajmy się wciągać w te wojenki polityczne. Generalnie uważam, że polityka i podziały bardzo zniszczyły ten kraj. Sam jako dziecko leczyłem się w Warszawie, można powiedzieć, że Warszawa uratowała mi życie. Później, po 20 paru latach, to w Warszawie zacząłem walkę o wzrok mojego syna – i ta walka wciąż trwa. Mam wielki szacunek do tego miasta, ale nie mam za grosz szacunku do tych, którzy są w stanie wykrzykiwać takie rzeczy. Zastanówmy się wszyscy nad tym, dokąd zmierzamy, bo za chwilę okaże się, że nie potrzebujemy żadnego czynnika z zewnątrz, żeby sami sobie strzelić bramkę samobójczą. Za chwilę 11 listopada, wielka data w historii naszego kraju. Przestańmy być bezmyślną masą, która wyłapuje tylko gotowe komunikaty. Włączmy myślenie, na litość boską. Dziękuję Białystok i Poznań.