Moet je je voorstellen dat je in 2001 bent geboren. Eerst 9/11, toen Fortuyn, het eerste nieuws dat je bewust meekrijgt is de bankencrisis, daarna lopen de schoolbanken van je middelbare school leeg door de klimaatstakingen, in je eerste jaar als student komt er een pandemie en maatregelen waardoor je in de bloei van je leven alleen thuiszit. Ik had een mooi, en hoopvol gesprek met Kimberley Snijders (22) over de zorgen van haar generatie, het gebrek aan vertrouwen dat politici er ook voor jongeren zijn, en de oplossingen waar zij aan werkt om jonge mensen veel meer te betrekken bij belangrijke onderwerpen, van vergrijzing tot klimaat tot lokale issues in wijken en buurten. Want we zullen het toch samen moeten oplossen. „Apocalyptisch is misschien een groot woord, maar het voelt wel alsof we continu naar een bepaald punt van verval toewerken", zegt ze. "Ik maak me niet van dag tot dag heel veel zorgen over de toekomst. Maar hebben we het over grote thema’s als klimaatverandering, vergrijzing, sociale cohesie in de samenleving, dan denk ik: het is niet alsof we een gesprek hebben tussen de verschillende generaties over hoe we willen samenleven in 2040, 2050." "Hoe lossen we het straks op als er voor elke twee werkenden één gepensioneerde is? Wat willen we opgeven en wat niet? Blijven we in crisisstand staan of kunnen we de langetermijnvisie eens goed en gezamenlijk bespreken?" Lees hier het hele interview dat ik met haar had voor onze rubriek Mijn Toekomst: nrc.nl/nieuws/2023/06/08/het…