Alireza Nokhbe

در وضعیت فعلی ایران، تنها پارادایمی که می‌توان با آن سیاست را فهمید و توضیح داد، ملی‌گرایی است. همین نکته باعث شده بازیگران رسمی عرصه سیاست که امروز رو به زوال هستند و دیگر نمی‌توانند خود را به آزادی، عدالت، شهروندی، توسعه و رفاه گره بزنند، پناهگاهی جدید بسازند که هم پر از شور میهن‌پرستی و احساسات ملی است و هم قرار است راجع به وضعیت هیچ تصمیم سیاسی نگیرد و لحظه فعلی را تا بی‌نهایت کش بدهد و با نگاه به ایران به‌عنوان یک اثر هنری، فقط راوی شکوه و تراژدی‌های تاریخی باشد و ملت، این بزرگ‌ترین سوژه که خود مهم‌ترین منبع تولید ملی‌گرایی و بازیگر اصلی آن است، را کنار بگذارد و مدام یادآوری کند که الان وقتش نیست، ما درگیر جنگ تمدنی هستیم و اگر این را نمی‌فهمی، سند لغو عضویت از این اجتماع سیاسی و بعضا از حیات دنیوی خود را امضا کرده‌ای، خائنی و خونت مباح است. برخلاف موج‌های رسانه‌ای سهمگین که با اندک مانده از پول نفت سرزمینمان ماهی چند بار بر سر ایرانی خراب می‌شود و می‌خواهد به او بفهماند که دچار خطای شناختی شده و دوست و دشمن را جابه‌جا گرفته، اما ایرانی باهوش‌تر است و هر بار این دلقک‌بازی‌ها را که از فوتبالیست و خواننده شروع می‌شود و به «نوابغ سیاسی دانشگاهی» ختم می‌شود را خنثی و بی‌اثر می‌کند. فهمش سخت نیست، رنج هرروزه ما آگاهی می‌آفریند و مسبب و مسئول این تباهی بی‌انتها و طاقت‌فرسا را هر روز رسوا می‌کند. این شامورتی‌بازی‌ها که در سیاست به آن ملی‌گرایی رمانتیک می‌گویند، پناهگاه آخر این حیوانات درنده و حشرات موذی است؛ پناهگاهی که بهمن را دیده و می‌داند کار از کار گذشته است. القصه که رمانتیک‌ها ملت را از کارکرد سیاسی خارج می‌کنند. آنها معتقدند میراث مردگان باید سرنوشت زندگان را تعیین کند. سرنوشت ما در تاریخ ما حک شده، چشم‌های صورت خطا دارند، باید با مته چشم‌های پشت سر را باز کرد، چرا که حقیقت در گذشته است. گذشته‌ای که هرگز از اراده زندگان ناشی نشده. آنها تاریخ را تبدیل به قتلگاه زندگان می‌کنند. ملت نه ایدئولوژی است، نه سرزمین است، نه زبان است، نه نژاد است، نه ضرورت‌های جغرافیای سیاسی و نه منافع مشترک اقتصادی است، نه تضمینی برای حفظ نظم سیاسی است. ملت گذشته و سرنوشت مشترک است و اراده‌ای برای ساخت آینده. این زندگان هستند که میراث مردگان را تفسیر می‌کنند.