سال‌ها کاربر یه اپ مدیریت مالی شخصی بودم. چند سالی بود که تعطیلش کرده بودن و صرفا یه کلاینت مونده بود روی گوشیم. من از کل امکاناتش حدود ۱۰ درصد فیچرهاش به کارم میومد. نشستم تو ۳-۴ ساعت با کلاد یه اپ اندرویدی کاملا شخصی و ساده ساختم با همون ۱۰ درصد فیچرها و دارم استفاده‌ش می‌کنم.
به بهانه این توییت مفهوم ژاپنی (و جهان‌شمول) ایکیگای رو مرور می‌کنم:
بهش گفتم با عیعای به عنوان یه دیزاینر بیش از هر زمان دیگه‌ای در طول عمری کاریم احساس قدرت می‌کنم و هم‌زمان بیش از همیشه نگران و مضطربم. وضعیت غریبیه.
تا حالا نشده جایی کار کنم که بهش تعلق خاطر نداشته باشم و از روی اجبار ادامه بدم. همیشه قبل از رسیدن کامل به عدم تعلق استعفا میدم.
عددها از هیبت و اعتبار افتادن دیگه؛
پیتزا ۲ میلیون
کارواش ۱ میلیون
اصلاح سر ۱ میلیون
کفش ۲۰ میلیون
خونه نیم همت
۲۰۷ چهار میلیارد
در حالی‌که از یک تا یک میلیون بدون توقف فقط بخوای بشماری حدود ۱۷ روز طول می‌کشه.
تو تهران کافه‌ای سراغ دارید که از دهه هفتاد اینا فعال باشه؟ (نه قدیمی‌تر). مثلا بیست سی سال عمر داشته باشه و جاش هم مدام عوض نشده باشه.
هفته رو نباید با این اپیزود آخر رختکن بازنده‌ها تموم می‌کردم...
ولی ببین یه رمال احمق و کودن چطور می‌تونه باعث شه یه مادر ۳۰ سال بره تو تعلیق و هنوز چشم‌انتظار بچه‌‌ش باشه...
دیشب تو بارش شهابی همه زیر آسمون دراز کشیده بودیم و هرازگاهی که شهاب رد میشد همه جیغ میزدن. یه بار ولی همه جیغ زدن بدون اینکه شهاب رد بشه. بله یه نفر رو عقرب زد. بعدش متوجه شدیم در قلمرو عقرب‌ها درازکشیده بودیم روی زمین.
(نیش خطرناکی ظاهرا نبود)