موال

من #محمود_افروز هستم. من کشته شدم، در تاریخ ۱۶ فروردین ماه ۱۴۰۲. بیست و چهار سالم بود، متولد؟؟. فرزند قادرداد، بلوچ اهل و ساکن اسماعیل چات از توابع شهرستان زرآباد در استان سیستان و بلوچستان بودم. ازدواج کرده بودم و چند ماهی بود که صاحب یه دختر شده بودم و شغلم سوختبری بود. صبح ۱۶ فروردین ماه بود، اونروز آماده شدم که برم و سوخت رو با ماشینم جابجا کنم. در حوالی هومدان از توابع شهرستان زرآباد بودم که ناگهان ماشینم با حیوانی در جاده برخورد کرد و نتونستم کنترلش کنم، تعادلمو از دست دادم و ماشین واژگون و دچار آتش سوزی شد. من که راهی به خارج شدن نداشتم‌ و مجروح شده بودم در آتش سوختم و جزغاله شدم …. پیکر بیجونم به خونه برگشت و من در زادگاهم مظلومانه به خاک سپرده شدم… هموطن، من و همکارام میدونستیم که سوختبری شغل نیست ولی حکومت جنایتکار هیچ‌ موقعیت شغلی برامون ایجاد نکرده بود، ما از درد ناچاری به این شغل پرخطر رو آوردیم و هر بار که میرفتیم سوخت جابجا کنیم احتمال زیادی بود که به خونه برنگردیم چون یا با گلوله مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی کشته میشدیم یا در اثر تصادف جاده ای و واژگون شدن ماشینمون، و در نهایت هم زنده زنده در آتش میسوختیم…. من آرزوی بزرگ کردن دخترمو به گور بردم و برای تامین زندگی خودم و زن و بچم راهی به جز سوختبری نداشتم. آرزوی داشتن یه زندگی معمولی رو داشتم اونم با حداقلها ولی حکومت ظلم و زور آنقدر ما رو توی فقر نگه میداشت که برای نان جان میدادیم… تو برای حقت بجنگ، برای به دست آوردن زندگی بهتر مبارزه کن، روزی که پیروز شدی از منم یاد کن که با آرزوهای کوچک و بزرگم در حسرت یه زندگی معمولی دفن شدم….💔 #مهسا_امینی #علیه_فراموشی