Abel

فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام #ماهان_مردانی، با نام کامل محمدمهدی مردانی، تنها ۲۳ سال داشت. ماهان دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی دانشگاه صنعتی شاهرود بود؛ جوانی نخبه، ورزشکار و عاشق فوتبال که به‌عنوان دروازه‌بان تیم‌های فوتبال و فوتسال دانشگاه بازی می‌کرد و سابقه قهرمانی و نایب‌قهرمانی داشت. پس از تعطیلی خوابگاه‌ها، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ به خانه خانواده‌اش در شهر قدس برگشت. ساکش را زمین گذاشت و تقریباً بلافاصله به جمع معترضان پیوست. شب نخست زنده به خانه برگشت. خانواده‌اش از شدت تیراندازی و کشتار دیده بودند و از او خواستند روز بعد بیرون نرود. اما ماهان تصمیمش را گرفته بود. روز ۱۹ دی دوباره به خیابان رفت. هنگام بازگشت، نیروهای حکومتی مردم را تا داخل کوچه‌ها تعقیب می‌کردند. ماهان خودش را به مقابل در خانه رسانده بود؛ چند قدم بیشتر تا پناه خانه نداشت که دو گلوله جنگی به او اصابت کرد. مادر و خواهر کوچکش، همان‌جا، شاهد فرو افتادنش بودند. او را با خونریزی شدید به بیمارستان رساندند، اما دیگر دیر شده بود. پیکر ماهان چند روز بعد، پس از گرفتن تعهد از خانواده برای برگزار نکردن مراسم، در ۲۳ دی‌ماه در شهر قدس به خاک سپرده شد. ماهان در صفحه شخصی‌اش نوشته بود که اگر حتی یک نفر از ما باقی بماند، وظیفه دارد راوی بماند. امروز خودش نیست؛ اما روایتش مانده است. روایت جوانی ۲۳ ساله که می‌توانست سال‌ها درس بخواند، ورزش کند، عاشق شود، زندگی بسازد و نامش را در زمین فوتبال بلند کند؛ اما زندگی‌اش چند قدم مانده به درِ خانه پایان یافت. ماهان مردانی در یاد ایران جاودان #پایان