Ali Hagh

جرج بوش هم در دومین دوره ریاست‌جمهوری‌اش، در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره به شدت شکست خورد. اتفاقا آن زمان هم تحلیل غالب این بود که دلیل شکست، جنگ عراق بوده. اما این موضوع نه تنها سیاست بوش را در عراق تغییر نداد بلکه آمریکا بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۰۶، استراتراژی «راه جدید به پیش» را اعلام کرد و با افزایش جدی شمار نیروهای نظامی در عراق عملیات معروف سال ۲۰۰۷ را انجام داد. واقعیت این است که در ساختار سیاسی آمریکا، رئیس‌جمهورهایی که در مسیر خروج از قدرت، اقتدارشان را در داخل از دست داده‌اند، برای اجرای سیاست‌هایشان در سطح ملی دستشان بسته است. اما میزان اختیاراتشان در سیاست خارجی معمولا موجب می‌شود که تمرکزشان را به مسایل بین‌المللی معطوف کنند و دست به کارهای گاهی نامحبوب بزنند. آنها دیگر نه به رای مردم نیاز دارند و نه امیدی به نتیجه‌بخش بودن چانه‌زنی در کنگره. بیل کلینتون وقتی در سال ۱۹۹۸ انتخابات میان‌دوره‌ای را در دومین‌ دوره‌اش باخت، در همان ماه دسامبر عملیات بمباران گسترده عراق را اجرا کرد که بخش بزرگی از زیرساخت‌های آن کشور را نابود کرد. اوباما هم بعد از شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۴، برجام را امضا کرد. به همین دلیل پیش‌بینی رفتارهای ترامپ در دو سال آینده آسان نیست. او می‌تواند در زمینه سیاست‌ خارجی مورد علاقه‌اش مانند تضعیف ناتو یا حمایت از پوتین به اقداماتی دست بزند که تا الان به دلیل نیازش به جمهوریخواهان کنگره برای تصویب سیاست‌های داخلی، تا اندازه‌ای مهارشده رفتار کرده است. در ارتباط با جنگ ایران نیز هرچند اهرم بودجه در دست کنگره می‌تواند برایش محدودیت‌هایی درست کند، اما این لزوما به معنای امنیت برای ملت ایران یا خودداری از درگیری‌های بیشتر و ویران کردن گسترده زیرساخت‌های ایران نیست. حتی این گمانه‌زنی بی‌راه نیست که اگر در کنگره، مساله بررسی فساد مالی خانواده ترامپ جدی شود، رفتارهای دور از انتظار او برای دامن زدن به موجهای خبری غیرمنتظره بیشتر هم بشود. و اتفاقا اگر پای هرگونه تحقیق و تفحص در میان باشد، چه چیز بهتر از جنگ بدون استراتژی و سردرگم ایران برای شکل دادن بحث‌هایی بی‌پایان و بی نتیجه در میان نخبگان سیاسی آمریکا.