A lIl Dog

วันนี้อาจจะไม่ใช่วันที่ราบรื่นของใครอีกหลายๆคน แต่ในวันที่ทุกอย่างดูจะไม่เป็นใจตั้งแต่เมื่อคืนลากยาวจนมาถึงเช้าอีกวันนี้ ก็ยังมีเรื่องดีๆให้ได้รู้สึกกับมามีพลังอีกครั้ง เช้าวันนี้ในเมืองกรุงน่าจะเป็นการเริ่มวันใหม่ที่ไม่ค่อยราบรื่นของใครหลายๆคนรวมถึงเราด้วย แต่สิ่งที่ทำให้วันนี้รู้สึกว่าโลกไม่ได้เหวี่ยงสิ่งแย่ๆมาให้เราเสมอไปหรอก คือการได้เจอ ลุง สายัน คุณลุงขับแกรปแท๊กซี่ที่อยากพาเราไปให้ถึงจุดหมายให้ได้ เริ่มจากเช้าวันหม่นๆของวันนี้เลยคือ ได้นอนตี1 แล้วต้องตื่นตี4เพื่อที่จะเดินทางมา แยกในตำนาน แยกเพชรบุรี ให้ถึงตอน6โมง เนื่องจากรู้ว่าตัวเองขับรถไม่ไหวแน่ๆ เลยตัดสินใจเรียกแท๊กซี่ เผื่อจะได้นอนสัก ครึ่งชม. แต่สิ่งที่เจอเลยคือเรียกรถอยู่เกือบ30 นาทีไม่มีคนรับเลย ทำให้รู้ว่าน่าจะเป็นเพราะน้ำท่วมแน่ๆ แต่อยู่ๆก็มีเสียงรับงานขึ้นมา ด้วยความคิดว่ารอดแล้วเว้ย เลยรีบลงไป สิ่งแรกที่เห็นคือ คุณลุงคนหนึ่งน่าตาใจดี มาช่วยยกกระเป๋า และบอกเราว่า “หนูรีบไหมลูกอาจจะช้านิดหนึ่งนะเพราะลุงขับมาน้ำท่วมแล้ว ” นี่ก็บอกคุณลุงไปว่าไม่รีบเลยครับเพราะดูจากแมพเวลาเหลือๆเลย แต่สิ่งที่ไม่คิดเลยคือ ออกมาจากคอนโดได้ไม่ถึง 2 กิโลเจอรถเปิดไฟวิ่งสวนเลนมาแล้ว เพราะทางขึ้นทางด่วนคงน้ำท่วมไปไม่ได้ คุณลุงเลย บอกว่าเดี๋ยวลุงอ้อมไปอีกทางแล้วกัน อีกทางน่าจะไม่ท่วม สรุปพอมาถึงเส้นที่สอง ก็เจอรถข้างหน้าจอดนิ่งอยู่กลางน้ำหนึ่งคัน ด้วยสถานการณ์ตอนนั้น รถคุณลุงต้องลุยน้ำมาครึ่งล้อตลอดทาง บวกกับการมาแยกเพชรบุรี เหลืออีกแค่ทางสุดท้ายที่จะไปได้คือต้องอ้อมโลกไป ภาพที่มาจากอดีตวนกลับเข้ามาในหัวเลยคือ จะถูกขอให้ลงไหมนะ ด้วยเงินที่จะได้เท่าเดิม กับค่าน้ำมันที่ต้องเสียเพิ่ม ถ้าถูกขอให้ลง จะลากกระเป๋าใบใหญ่บนน้ำยังไงหรือ ต้องนั่งบนกระเป๋าแล้วพายไปแยกเพชรบุรีแทน แต่สิ่งที่ลุง สายันบอกแล้วเรารู้สึกวันนี้เราโชคดีจังเลยคือ “ขอโทษนะลุงคิดผิดนึกว่าทางนี้จะไม่ท่วม ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา เดี๋ยวลุงอ้อมไปอีกทางให้ดีกว่า แต่อาจจะไปทำงานสายหน่อยนะ ” เราเลยบอกไปว่าไม่รีบเลยครับ ขอบคุณมากเลยครับ แบบผิดคาดการณ์สุดๆ หลังจากนั้นลุงก็ยูเทิร์นกลับไปเริ่มต้นใหม่ที่คอนโดอีกเพื่อจะไปอีกทางให้พอถึงตรงนี้ลุงก็ชวนคุยไปเรื่อยเรื่องลุงเป็น คนอยุธยา ลุงเจอน้ำท่วมบ่อยจนชินแล้ว ลุงพึ่งออกรถมาใหม่ เพื่อมาขับแท๊กซี่นี่แหละ (ลืมบอกรถคุณลุงสะอาดมาก) คุยกันไปยังไงไม่รู้อาจจะด้วยความเพลียจากเมื่อคืนเลยเผลอวู๊บไปกลางคันเลย แต่สิ่งที่ปลุกให้ตื่นคือ เสียงคุณลุงบ่นกับตัวเองว่า “รถข้างหน้าไม่ขยับเลย” พร้อมกับเสียงเปิดประตูรถ ภาพที่ตื่นขึ้นมาคือ ดูนาฬิกาคือ 07.30 น ฝนตกหนักมากและน้ำสูงขึ้น น่าจะเป็นเพราะฝนตกหนักแล้วรถไปไม่ได้ เสียงเปิดประตูคือลุงสายันเปิดไปดูน้ำข้างนอกประตู พร้อมบ่นกับตัวเองว่า ”พลาดๆ โอ้ยๆ เริ่มเข้ามาในรถแล้ว“ ด้วยความตกใจเพราะรู้ว่าน้ำขนาดนี้คือ รถพังได้เลย เราเลยถามลุงว่าคุณลุงไหวหรอคับ ลุงสายันบอกกับเราว่า ”พลาดๆ ลุงพลาดเอง ขอโทษทีๆ หนักเลย ลุงพามาผิดทางเอง “ แต่สิ่งที่ ทำให้รู้สึกวันนี้โชคดีจิงๆคือ ความตั้งใจของลุงสายัน ที่จะไปส่งให้ได้ ทั้งที่ค่าซักพรมหรือถ้าเครื่องพังคง ไม่คุ้มเลย จังหวะนั้นในใจตอนนั้นคือ ความรู้สึกผิดในใจมันเข้ามาเลย เลยบอกลุงว่า ลุงค้าบ หาที่จอดก่อนเถ้อะครับเดี๋ยวเครื่องพังมาไม่คุ้มครับ แต่ลุงก็ยืนยันจะไปส่งให้ถึงที่ให้ได้ แต่เดชะบุญ ข้างๆเป็น mrt พร้อมข้างๆมีเนิ่นสูงพอดี เลยบอกลุงไปว่าเดี๋ยวผมไป mrt ดีกว่าครับ ลุงถึงจะยอม หลังจากได้ที่พักรถ ลุงก็ไปวิดน้ำออกจากรถอยู่สักพัก ก่อนจะช่วยแบกกระเป๋าลุยน้ำไปส่งที่ mrt อย่างทุลักทุเล ด้วยความรู้สึกผิดกับความรู้สึกโชคดีที่เป็นลุงสายัน ถ้าเจอปล่อยข้างทางคงเป็นวันที่หนักหนาอีกวันแน่ๆ เลยให้ค่าซักพรมคุณลุงไปด้วย ใครเจอคุณลุงบุ๊คฝากขอบคุณลุงแกอีกครั้งด้วยนะครับ และขอให้เป็นวันที่ไม่แย่เกินไปของใครหลายๆคนนะครับ