A miña relectura dos Poemas realistas neste Primeiro de Maio. Hai unha loita coas condicións materiais da existencia no “realismo poético” destes poemas, herdeiro de Pasolini, que considerou que precisabamos unha lente espiritual para afrontar o mundo. Esta é a autenticidade que buscan os versos de Poemas realistas, de @DanielSalgadoGa (@apiario_, 2024), a ilustración dun universo que é persoal, feito de paisaxe e jazz e teoría política, máis tamén comunicable, cunha vontade documental e tamén mítica. O mito da mazaira vella é a chave dos soños, o símbolo desa derrota que deixa un pouso de dignidade. Debuxamos un camiño de “sangue e lama” que se percorreu coa ollada no infinito, máis alá da hostilidade estrutural da historia, unha condición política que é “razón poética”, suxeito do desconcerto.