Arnar Sigurdsson

Í byrjun árs skrifaði ég frekar harðorða grein um tengingu bóta almannatrygginga við launavísitölu. Hún hófst á því að nota skelfilega stöðu ríkisfjármála Frakklands sem víti til varnaðar. Franska ríkið er heimsmeistari í almannatryggingagreiðslum og pólitíkin þar í landi hefur reynst ófær um að leysa málið svo þróun ríkisfjármála sé sjálfbær. Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar. Staða Frakklands er orðin sjálfstætt vandamál á alþjóðamörkuðum. Hækkun vaxta á alþjóðamörkuðum, sem Frakkland hefur orðið einna verst fyrir, hefur gert það að verkum að ef ekkert er að gert munu skuldir vaxa með stjórnlausum hætti. Talað er um skuldasprengju og flest bendir til þess að næsti forseti komi úr átt sem hefði þótt óhugsandi fyrir nokkrum árum. En hvað með Ísland? Sem betur fer var tenging bóta við launavísitölu milduð en staðreyndin er samt sú að það mun kosta hátt í 10 milljarða króna bara á næsta ári – tvöfalt meira en frumvarpið gerði ráð fyrir. Á sama tíma er verið að draga úr raunútgjöldum til heilbrigðismála og fjárfestingar ríkisins sem hlutfall af landsframleiðslu verða þær minnstu í áratug. Fátt bendir til þess að við séum á leið í sömu stöðu og Frakkland, blessunarlega. En þegar um helmingur ríkisútgjalda er á sjálfstýringu með ósjálfbærum launahækkunum á kostnað heilbrigðisþjónustu og fjárfestingar, á tíma þar sem ríkissjóður er aðþrengdur og skuldahlutfallið fer hækkandi, erum við allavega ekki á leiðinni í aðra átt en Frakkland.