داییِ پسته

سال شصت من پانزده سالم بود، نیمی از هم کلاسی هایم را اعدام کردند و پیش از اعدام بهشان تجاوز کرده بودند. فردای اعدام با گل وشیرینی خبر را برای خانواده هاشان بردند. چه مادرهایی که سکته کردند، چه برادرانی که خودکشی کردند. و من سالها از زنده بودن خودم بسیار شرمنده بودم و مدام آرزوی مرگ میکردم. امروز به دوستی گفتم : سرباز خوب سرباز زنده است، زنده بمانیم و از کشورمان دفاع کنیم، هر کدام به اندازه خودمان. #R2PforIran