सपनाहरुको ओहिरो
बिपनाहरुको तितोपना
सादा रङ्ग
अनि कालो मन
उमेर बढ्दै गयो
मानिस भेटिदैँ गए
म फिक्का हुँदै छु
मानिस पानी थप्दै छन
म पुरानो हुँदै छु
मानिस थोत्रो बनाउँदै छन
यो सहर किन तिमी जस्तो छैनन आमा?
व्यस्त सहर..
कोहि जिउँदै
कोहि मर्दै..
कोहि भोको पेट र जागराम
कोहि टन्न पेट र मस्त निन्द्रामा
कतै अभाव पुर्दै
कतै इच्छा भर्दै
कैदी यादहरु यतै विश्राम गर्दै
आजादी समय हिँड्दै..
स-साना कुराहरुले चित्त दुख्थ्यो
धेरै पलहरु नरमाइलो बिते
गुनासोको ओहिरो थियो,जिन्दगीमा!
पहिलेको "म" र आजको "म"
धेरै फरक पाउँछु आफुलाई
खै..
परिपक्व त हैन तर अलि-अलि
आफैलाई आकार दिन सक्ने भएछन भावनाहरु पनि
तिम्रो अनुहार,आवाज अनि स्पर्श
हरेक दिन,जिन्दगीभर पाइयोस् झै लाग्छ
तर यथार्थले नराम्ररी पिरोल्छ आमा
तिमी कता-कता टाढिदै छौ
अनि म "हैन" भन्दै मन बुझाउँदै छु
तिमी कमजोर हुँदै छौ
म खोक्रो हुँदै छु...
Life rolls on as usual..
People normalise trauma
People fear social stigma
People live for their kids
People forgive out of love
That thin line of hope on everything..
It’s scary
You never know..
Life rolls on as usual..
People normalise trauma
People fear social stigma
People live for their kids
People forgive out of love
That thin line of hope on everything..
It’s scary
You never know..
A puzzling limitation of our mind:
Our excessive confidence in what we believe we know and our apparent inability to acknowledge certainty of the world we live in🌻
