ตั้งแต่ระหว่างเราคือจากไป
ฉันก็หลงลืมการนอนหลับอย่างปลอดภัย
หลงลืมถึงการมีอยู่ของเช้าวันพรุ่งนี้
แต่กลับถวิลนึกย้อนคืนวัน
และร่องรอยน้ำตาของอดีตได้อย่างดี
คุณยังมีอยู่ แม้คุณจากไป
คุณเคยมีอยู่ คือร่องรอยของคุณที่เป็นจริง
ปล่อยให้โศกศัลย์ ประพันธ์ บทกวี
ปล่อยให้เดนมนุษย์ทุกผู้ ทุกตัว เอิบอาบในสิ่งวอดวาย
ปล่อยให้น้ำตาร่ำร้อง และเพรียกหา
แม้กวีไร้ฉันทลักษณ์ แต่งดงาม เพราะช่างทุกข์ระทม
จากไปและกลับมาเยือน
เทศกาลที่รัก เป็นอย่างนั้น
อบอุ่นหัวใจให้มากพอ ก่อนจะไกลอีกครั้ง
รื้อหลอกความทรงจำอีกปี ก่อนจะลา
, Merry Christmas
หากแต่ดอกรักบุบสลาย
ไร้แสงแสดแรงตะวัน
หากชั่วนิรันดร์ ของคุณและหล่อน–
คือภวิลลาไป
ดวงใจหล่อนคงหมดฤทธิ์ สิ้นแรง
เมื่อแสงจ้าจากทิวากรคล้อยดับประทีปเรไร
ดั่งดอกเฉา คล้ายใจ
ดั่งเดือนค้างฟ้าค่อนดับแล้ว . . . นิรันดร์กาล


